Brazylia
Szybki skrzydłowy, który z czwartej ligi brazylijskiej trafił do Arsenalu i w 2026 roku zdobył z nim mistrzostwo Anglii.
Urodził się 18 czerwca 2001 roku w Guarulhos pod São Paulo. W 2010 roku, jako dziewięciolatek, zaczął grać w futsal w Corinthians. W juniorach tego klubu strzelił 73 gole w 139 meczach.
Gdy miał 13 lat, rodzice dostali lepszą pracę w Itu, w głębi stanu São Paulo, i rodzina się przeprowadziła. „Ja, mały, powiedziałem: jasne, tato” – wspominał. Od 2015 roku grał w Ituano. Był na testach w Manchesterze United i Barcelonie. Pobyt w Barcelonie nazywał jednym z najlepszych doświadczeń w karierze, ale miał też oferty z brazylijskich klubów i został w Ituano, bo w Itu mieszkała jego rodzina.
Jego wzorem był Cristiano Ronaldo. Jako nastolatek mówił, że nie jest klasycznym środkowym napastnikiem, który gra tyłem do bramki, i woli szybkość oraz ruch bez piłki.
W seniorach Ituano zadebiutował w 2018 roku, mając 16 lat i 9 miesięcy, jako najmłodszy debiutant w historii klubu. W mistrzostwach stanu São Paulo 2019 strzelił sześć goli, Ituano doszło do ćwierćfinału, a Martinelli został odkryciem turnieju i trafił do jego najlepszej jedenastki.
Latem 2019 roku Arsenal kupił go za 6 milionów funtów, z polecenia ówczesnego szefa skautingu Francisa Cagigao. Klub z Itu grał wtedy w Série D, czwartej lidze brazylijskiej. W Arsenalu szybko zaczął strzelać. 30 października 2019 roku, w Pucharze Ligi na Anfield, zdobył dwa gole w meczu z Liverpoolem zakończonym wynikiem 5:5; Arsenal odpadł po rzutach karnych. Były to jego szósty i siódmy gol w sezonie, w siódmym występie. W styczniu 2020 roku na Stamford Bridge, gdy Arsenal grał w dziesiątkę, ruszył z kontrą spod własnego pola karnego, wykorzystał poślizgnięcie N'Golo Kanté i wyrównał w meczu z Chelsea.
Potem długo leczył kontuzję kolana. Mikel Arteta wystawiał go głównie na lewym skrzydle; w marcu 2022 roku mówił, że Martinelli gra na innej pozycji, bo Pierre-Emerick Aubameyang ustawiał się bliżej środka jako dziewiątka, i chwalił jego wkład w grę zespołu.
Najwięcej goli w lidze strzelił w sezonie 2022/23: 15 w Premier League, a Arsenal został wicemistrzem Anglii. W lutym 2023 roku podpisał nowy, długi kontrakt. 8 października 2023 roku, wchodząc z ławki po kontuzji, w 86. minucie strzelił gola, który dał Arsenalowi wygraną 1:0 z Manchesterem City, pierwszą ligową od grudnia 2015 roku. 16 kwietnia 2025 roku w doliczonym czasie ćwierćfinału Ligi Mistrzów na Santiago Bernabéu strzelił zwycięskiego gola w wygranym 2:1 meczu z Realem Madryt.
Latem 2025 roku do Arsenalu przyszli Eberechi Eze i Noni Madueke, a Martinelli stracił miejsce w podstawowym składzie. Odpowiedział golami z ławki. 21 września 2025 roku w doliczonym czasie wyrównał w meczu z Manchesterem City (1:1) po podaniu za linię obrony. „Nie chcę siedzieć na ławce, chcę grać 90 minut w każdym meczu, ale Arteta wie, co robi” – mówił. 11 stycznia 2026 roku strzelił trzy gole Portsmouth w Pucharze Anglii. W Premier League strzelił w tamtym sezonie tylko jednego gola, ale ten remis z City był ważny w walce o tytuł. 19 maja 2026 roku Arsenal został mistrzem Anglii po raz pierwszy od 2004 roku.
Przed kolejnym sezonem nie znalazł się w kadrze na mecz o Tarczę Wspólnoty ani na pierwszy mecz ligi. Odrzucił ofertę Galatasaray, ale po rozmowie z Artetą uznał, że musi odejść. 3 września 2026 roku podpisał czteroletni kontrakt z Al-Hilal. Arsenal dostał za niego 70 milionów euro i był to wtedy jego rekordowy transfer; poprzedni rekord, 35 milionów funtów za Alexa Oxlade-Chamberlaina, przetrwał dziewięć lat.
To szybki, dynamiczny skrzydłowy, najczęściej z lewej strony, który potrafi też zagrać jako środkowy napastnik. Jest prawonożny. Najgroźniejszy jest w biegach za linię obrony i na bliższym słupku: dobiega do dośrodkowań z rozpędu i choć nie jest wysoki, dobrze gra głową. Strzela raczej precyzyjnie niż mocno. Dobrze rozumiał się z bocznymi obrońcami, którym zostawiał miejsce na zakładkę.
Wyróżnia się też pracą w obronie. Ma dużo sił, szybko doskakuje do rywala, często z jego martwego pola, i nie odpuszcza w powrotach. Jako młody piłkarz miał problemy w starciach fizycznych i rzadko schodził z piłką do środka, by uderzyć z bliższej odległości.
Do kadry olimpijskiej na igrzyska w Tokio trafił w 2021 roku dopiero po zmianach w składzie, gdy kluby nie zgodziły się puścić Gersona, Malcoma i Pedro. Brazylia zdobyła złoto, w finale wygrywając z Hiszpanią 2:1 po dogrywce.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 24 marca 2022 roku, wchodząc za Viníciusa Júniora w wygranym 4:0 meczu z Chile. Pojechał na mundial w Katarze.
Na mundialu 2026 w Stanach Zjednoczonych w 1/16 finału z Japonią, w piątej minucie doliczonego czasu, strzelił zwycięskiego gola po podaniu Bruno Guimarãesa. Brazylia wygrała 2:1, ale w następnej rundzie odpadła z Norwegią.
84
z 90 możliwych
0
0
Łącznie · Na 90 min
