Franck Honorat

Pochodzenie

Urodził się 11 sierpnia 1996 roku w Toulonie, mieście rugby. Jego dwaj bracia i kuzyni grali w rugby, on sam próbował wielu sportów, od lekkiej atletyki po karate. W lekkiej atletyce nudził go bieg w pojedynkę, bo nikt z rówieśników nie dotrzymywał mu tempa. Do piłki wrócił w wieku siedmiu lat. Zaczynał w Sporting Toulon, a jako piętnastolatek, po grze w Sanary, trafił do akademii OGC Nice. Christian Conforto, jeden z jego pierwszych trenerów w Toulonie, wspominał, że już jako dzieciak był szybki i silny i często wybierano go najlepszym zawodnikiem turniejów.

W Nicei grał początkowo jako klasyczny napastnik, potem na prawej pomocy. Przez trzy lata trenował z pierwszą drużyną, ale w pewnym momencie na pół roku wylądował w rezerwach. Tuż przed 18. urodzinami podpisał zawodowy kontrakt, a trener Claude Puel wypożyczył go do Sochaux. Reprezentował Francję we wszystkich młodzieżowych kadrach od U-16 do U-19.

Kariera

Latem 2017 roku, po wypożyczeniu do Sochaux, usłyszał w Nicei, że wraca do rezerw, i rozwiązał kontrakt. Przeszedł do Clermont Foot, występującego wówczas w Ligue 2. Przez pierwsze pół roku prawie nie grał, ale od grudnia stał się podstawowym zawodnikiem. 28 sierpnia 2018 roku związał się z AS Saint-Étienne, które wypożyczyło go na sezon z powrotem do Clermont. Honorat mówił później, że ten pełny sezon w Ligue 2 wiele go nauczył.

Do Saint-Étienne wrócił latem 2019 roku. Początek był trudny: najpierw złamanie szczęki, potem infekcja kości po uderzeniu w kostkę. Do składu wszedł dopiero po zmianie trenera, w meczu z Nantes, na wahadle, na pozycji, na której prawie nigdy wcześniej nie grał. Do przerwy w rozgrywkach z powodu pandemii grał niemal w każdym meczu, a w całym sezonie rozegrał dla klubu 19 oficjalnych meczów i zanotował pięć asyst. Mimo to chciał odejść, bo nie czuł się już szczęśliwy w klubie ani na boisku.

1 lipca 2020 roku Saint-Étienne ogłosiło jego transfer do Stade Brestois. W Bretanii pracował z trenerem Olivierem Dall'Oglio. Wspominał, że w Brest nauczył się grać wewnątrz pola, bo wcześniej trzymał się linii bocznej i przyspieszał prosto. Z trenerem długo pracował nad ustawieniem i orientacją na boisku, a ten przekonał go, że jest podającym, który może też strzelać dużo goli. W marcu 2021 roku, w pierwszym sezonie w klubie, był najskuteczniejszym zawodnikiem zespołu. Latem 2022 roku jego transfer do Borussii Mönchengladbach upadł w ostatniej chwili, bo Brest zdecydował się go nie sprzedawać. Honorat mówił, że mocno to przeżył, bo już mentalnie przygotowywał się do wyjazdu. W sezonie 2022/2023 strzelił sześć goli w Ligue 1 i miał pięć asyst, a Brest utrzymał się w lidze.

11 lipca 2023 roku Borussia Mönchengladbach ogłosiła, że podpisał kontrakt do 2028 roku i został następcą Jonasa Hofmanna, który odszedł do Bayeru Leverkusen. Dyrektor sportowy Roland Virkus mówił o nim jako o piłkarzu, który może grać na obu skrzydłach ofensywy, jest szybki, strzela i asystuje. W pierwszym sezonie w Bundeslidze zanotował 11 asyst i trzy gole. W październiku 2024 roku mówił, że styl Bundesligi mu odpowiada, bo jest bezpośredni, szybki i pełen goli.

W lipcu 2025 roku, przedłużając kontrakt, powiedział, że pierwsze lata w klubie były czasem aklimatyzacji, a teraz czuje się wolny i pewny siebie. Jesienią 2025 roku, za trenera Eugena Polanskiego, grał już nie tylko jako skrzydłowy biegający wzdłuż prawej linii, ale bardziej wszechstronnie.

Styl gry

Jego znakiem rozpoznawczym jest tempo. Manuel Pires, jego trener z akademii Nicei, mówił, że Honorat był najszybszy we wszystkich grupach wiekowych i lubił biec za plecy obrońców. Miał też braki w koordynacji, ustawianiu się i taktyce, nad którymi dużo pracował. W Sochaux, według Piresa, wyraźnie dojrzał i zdobył kulturę taktyczną. W Brest nauczył się grać także wewnątrz pola.

W Bundeslidze wyróżnia go dośrodkowanie. W sezonie 2023/2024 miał najwyższy odsetek celnych dośrodkowań wśród zawodników, którzy zagrali ich ponad sto. Honorat mówił, że już jako dziecko czuł, że dośrodkowania mu leżą, i ćwiczy je na treningach. Grał w Gladbach jako prawoskrzydłowy, a pod Polanskim miał większą swobodę w ataku.