Zieloni zdobyli dziesięć mistrzostw Francji, a w 1976 roku dotarli do finału Pucharu Europy.
Stade Geoffroy-Guichard w Saint-Étienne otwarto 13 września 1931 roku. Nosi imię założyciela sieci sklepów Casino, a AS Saint-Étienne rozgrywa na nim mecze od powstania profesjonalnego klubu w 1933 roku. Obiekt znany jako „Chaudron”, czyli kocioł, mieści około 42 tysięcy widzów.
Zieleń wywodzi się z fartuchów pracowników sklepów Casino, którzy tworzyli poprzedzającą klub organizację sportową. Od tego koloru pochodzi przydomek „Les Verts”, czyli Zieloni.
Profesjonalny AS Saint-Étienne powstał 26 czerwca 1933 roku z inicjatywy Pierre’a Guicharda. Jego początki sięgają sportowej organizacji pracowników Casino, utworzonej w 1912 roku. W 1950 roku klub znalazł się na skraju upadku; przetrwał dzięki pomocy finansowej miasta.
Pierwsze mistrzostwo Francji Zieloni zdobyli w 1957 roku. W latach 1967–1970 wygrywali ligę cztery razy z rzędu, a w latach 1974–1976 dołożyli trzy następne tytuły.
Drużyna Roberta Herbina dotarła w 1976 roku do finału Pucharu Europy. W ćwierćfinale odrobiła porażkę 0:2 z Dynamem Kijów, wygrywając rewanż 3:0 po dogrywce. Jean-Michel Larqué trafił z rzutu wolnego, a Dominique Rocheteau zdobył rozstrzygającą bramkę po dośrodkowaniu Patricka Revelliego. W półfinale z PSV Eindhoven awans pomógł utrzymać bramkarz Ivan Ćurković, broniąc kolejne strzały gospodarzy w bezbramkowym rewanżu.
Finał na Hampden Park w Glasgow zakończył się porażką 0:1 z Bayernem Monachium. Dominique Bathenay i Jacques Santini trafili w poprzeczkę bramki o charakterystycznych kwadratowych słupkach, a zwycięskiego gola strzelił Franz Roth. W 1981 roku klub zdobył dziesiąte mistrzostwo Francji, a w 2013 roku wygrał Puchar Ligi.
Derby z Olympique Lyon to rywalizacja sąsiednich miast. W latach 70. sukcesy Zielonych miały dodatkowe znaczenie dla Saint-Étienne, dotkniętego kryzysem przemysłu i górnictwa, podczas gdy Lyon lepiej znosił gospodarcze załamanie.