Dzieje się źle. Dokąd zmierza Radomiak Radom?

Powoduje to nie tylko małą swobodę radomskich ofensorów i bezzębność w kreacji, ale też znikome stwarzanie miejsca na flankach dla bocznych obrońców, z których to rajdów zawsze słynął zespół ubiegłorocznego beniaminka. Cechą charakterystyczną Radomiaka było również to, że z futbolówką przy nodze czuł się niczym ryba w wodzie, a piłkarze trenera Lewandowskiego obecnie myślą tylko o tym, jak spróbować zagrozić rywalom (często nieudolnie) prostymi środkami… Nieprzypadkowo po 11 meczach dorobek strzelonych goli wynosi zaledwie 11 (średnia jeden gol na mecz), a „Warchoły” to jedyna drużyna, która nie zdobyła bramki zza pola karnego.

Narobili złudnej nadziei

Pierwsze trzy kolejki wydawały się najsłabsze w wykonaniu radomskiej ekipy. Ledwo wyciągnięty remis z Miedzią Legnica na inaugurację oraz podział punktów w przeciętnym stylu w Mielcu z miejscową Stalą – i to dwa razy po trafieniach Dawida Abramowicza. Następnie Radomiak doświadczył u siebie ostrego nokautu 0:3 od Górnika Zabrze. Spodziewano się, że nie uda się odpędzić czarnych chmur znad Radomia. Dopiero kolejne trzy starcia to trzy zwycięstwa, komplet punktów i pozornie powrót na dobre tory. Ale trudno było być zadowolonym z prezentowanego stylu. Szczęśliwa wygrana na Jagiellonii po dwóch czerwonych kartkach dla zawodników gospodarzy i dodatkowo golu na wagę trzech punktów w ostatniej akcji.

Dodatkowo wyrównany mecz w Lubinie z Zagłębiem i znowu wydarcie kompletu oczek po jednej główce ze stałego fragmentu gry. Jedynym momentem demonstracji siły Radomiaka Radom było rozgromienie Lechii Gdańsk przed własną publicznością 4:1, lecz jednak – nie oszukujmy się – z zespołem do niedawna prowadzonym przez Tomasza Kaczmarka wygrywali wszyscy, za wyjątkiem Widzewa Łódź. Po tamtych meczach Radomiak przez chwilę mógł się nawet cieszyć z fotela wicelidera PKO Ekstraklasy. Ale od tamtych zwycięstw bilans radomian to jedna wygrana i cztery porażki, i to porażki nie tylko z „górą”, ale i jednym z najgorszych piłkarsko zespołów w rozgrywkach, Koroną Kielce. Na dzisiaj Radomiak przegrał też aż trzy spotkania domowe.

Absurd goni absurd

Wielki chaos ma miejsce i na boisku, i w polityce. I tutaj ponownie musimy wrócić do zamieszania wewnątrz kadry, które nieustannie wywoływane jest na własne życzenie. Bo można nazwać ewenementem fakt, że w trakcie niespełna 1/3 sezonu w rozgrywkach ekstraklasy zagrało już trzech różnych bramkarzy. I zresztą to nie musiałby być koniec, bo przed sezonem powszechnie było wiadomo, że Radomiak dysponuje nawet sześcioma golkiperami do gry. Natomiast najlepszego z nich – Filipa Majchrowicza – wysłano na absurdalne wypożyczenie na Cypr i pozostawiono kilku młodych (mimo wszystko nadal średniej jakości na warunki ekstraklasy) bramkarzy zamiast jednego czołowego na tle ligi.

Majchrowicz wystąpił w tym sezonie jeszcze w dwóch meczach po śmiesznym tłumaczeniu trenera że tylko po to, aby się pokazać potencjalnym nabywcom. Ale to niejedyne, co zostało zburzone w ostatnim czasie. Bo trudne do zrozumienia dla niektórych stało się odsunięcie od wyjściowego składu Mateusza Cichockiego i tym samym zburzenie duetu stoperów, w którym występował z Raphaelem Rossim. Zamiast niego do ligi wszedł Pedro Justiniano. Nie było to nawet słabe wejście, ale jednym występem z Cracovią Portugalczyk mógł zebrać tyle negatywnych opinii co polski środkowy obrońca przez cały ubiegły sezon. I widać, że mniej sprawdza się jako partner szefa szyków defensywnych, wspomnianego Brazylijczyka z włoskimi korzeniami.

Kiedy znajdziemy się na zakręcie…

Wielu postronnych obserwatorów źle wróżyło na ten sezon Radomiakowi Radom i chociaż dotąd w praktyce „Warchoły” nie znajdują się w bardzo słabym położeniu, to trudno przewidywać rewelacyjne rezultaty słabemu kadrowo, słabemu stylowo i, dość brutalnie, słabemu mentalnie zespołowi. Szkoda, że tak dobrze zapowiadający się projekt zboczył z kursu, ale wciąż nie jest za późno, aby spróbować wrócić do tego, co było, wyciągnąć wnioski i tym razem spróbować podążać drogą stabilizacji. A widać, że i kibice powoli zaczynają już mieć dosyć tej nieporadności i tego mieszania wszystkim.

I jak określić cel ekipy, która podniosła się z dna i znów zaczyna się staczać? Oczywiście trzymać się motta: chcemy być w środku. Ale tabela wciąż jest bardzo płaska… i zapowiada się duże grono walczących o byt. Trudno wyobrazić sobie, kto może się pożegnać z ekstraklasą. Kto nie otrząśnie się ze swoich problemów, może się obudzić szczebel niżej.

• Mariusz Lewandowski
• PKO Ekstraklasa
• Radomiak Radom

Powoduje to nie tylko małą swobodę radomskich ofensorów i bezzębność w kreacji, ale też znikome stwarzanie miejsca na flankach dla bocznych obrońców, z których to rajdów zawsze słynął zespół ubiegłorocznego beniaminka. Cechą charakterystyczną Radomiaka było również to, że z futbolówką przy nodze czuł się niczym ryba w wodzie, a piłkarze trenera Lewandowskiego obecnie myślą tylko o tym, jak spróbować zagrozić rywalom (często nieudolnie) prostymi środkami… Nieprzypadkowo po 11 meczach dorobek strzelonych goli wynosi zaledwie 11 (średnia jeden gol na mecz), a „Warchoły” to jedyna drużyna, która nie zdobyła bramki zza pola karnego.

Narobili złudnej nadziei

Pierwsze trzy kolejki wydawały się najsłabsze w wykonaniu radomskiej ekipy. Ledwo wyciągnięty remis z Miedzią Legnica na inaugurację oraz podział punktów w przeciętnym stylu w Mielcu z miejscową Stalą – i to dwa razy po trafieniach Dawida Abramowicza. Następnie Radomiak doświadczył u siebie ostrego nokautu 0:3 od Górnika Zabrze. Spodziewano się, że nie uda się odpędzić czarnych chmur znad Radomia. Dopiero kolejne trzy starcia to trzy zwycięstwa, komplet punktów i pozornie powrót na dobre tory. Ale trudno było być zadowolonym z prezentowanego stylu. Szczęśliwa wygrana na Jagiellonii po dwóch czerwonych kartkach dla zawodników gospodarzy i dodatkowo golu na wagę trzech punktów w ostatniej akcji.

Dodatkowo wyrównany mecz w Lubinie z Zagłębiem i znowu wydarcie kompletu oczek po jednej główce ze stałego fragmentu gry. Jedynym momentem demonstracji siły Radomiaka Radom było rozgromienie Lechii Gdańsk przed własną publicznością 4:1, lecz jednak – nie oszukujmy się – z zespołem do niedawna prowadzonym przez Tomasza Kaczmarka wygrywali wszyscy, za wyjątkiem Widzewa Łódź. Po tamtych meczach Radomiak przez chwilę mógł się nawet cieszyć z fotela wicelidera PKO Ekstraklasy. Ale od tamtych zwycięstw bilans radomian to jedna wygrana i cztery porażki, i to porażki nie tylko z „górą”, ale i jednym z najgorszych piłkarsko zespołów w rozgrywkach, Koroną Kielce. Na dzisiaj Radomiak przegrał też aż trzy spotkania domowe.

Absurd goni absurd

Wielki chaos ma miejsce i na boisku, i w polityce. I tutaj ponownie musimy wrócić do zamieszania wewnątrz kadry, które nieustannie wywoływane jest na własne życzenie. Bo można nazwać ewenementem fakt, że w trakcie niespełna 1/3 sezonu w rozgrywkach ekstraklasy zagrało już trzech różnych bramkarzy. I zresztą to nie musiałby być koniec, bo przed sezonem powszechnie było wiadomo, że Radomiak dysponuje nawet sześcioma golkiperami do gry. Natomiast najlepszego z nich – Filipa Majchrowicza – wysłano na absurdalne wypożyczenie na Cypr i pozostawiono kilku młodych (mimo wszystko nadal średniej jakości na warunki ekstraklasy) bramkarzy zamiast jednego czołowego na tle ligi.

Majchrowicz wystąpił w tym sezonie jeszcze w dwóch meczach po śmiesznym tłumaczeniu trenera że tylko po to, aby się pokazać potencjalnym nabywcom. Ale to niejedyne, co zostało zburzone w ostatnim czasie. Bo trudne do zrozumienia dla niektórych stało się odsunięcie od wyjściowego składu Mateusza Cichockiego i tym samym zburzenie duetu stoperów, w którym występował z Raphaelem Rossim. Zamiast niego do ligi wszedł Pedro Justiniano. Nie było to nawet słabe wejście, ale jednym występem z Cracovią Portugalczyk mógł zebrać tyle negatywnych opinii co polski środkowy obrońca przez cały ubiegły sezon. I widać, że mniej sprawdza się jako partner szefa szyków defensywnych, wspomnianego Brazylijczyka z włoskimi korzeniami.

Kiedy znajdziemy się na zakręcie…

Wielu postronnych obserwatorów źle wróżyło na ten sezon Radomiakowi Radom i chociaż dotąd w praktyce „Warchoły” nie znajdują się w bardzo słabym położeniu, to trudno przewidywać rewelacyjne rezultaty słabemu kadrowo, słabemu stylowo i, dość brutalnie, słabemu mentalnie zespołowi. Szkoda, że tak dobrze zapowiadający się projekt zboczył z kursu, ale wciąż nie jest za późno, aby spróbować wrócić do tego, co było, wyciągnąć wnioski i tym razem spróbować podążać drogą stabilizacji. A widać, że i kibice powoli zaczynają już mieć dosyć tej nieporadności i tego mieszania wszystkim.

I jak określić cel ekipy, która podniosła się z dna i znów zaczyna się staczać? Oczywiście trzymać się motta: chcemy być w środku. Ale tabela wciąż jest bardzo płaska… i zapowiada się duże grono walczących o byt. Trudno wyobrazić sobie, kto może się pożegnać z ekstraklasą. Kto nie otrząśnie się ze swoich problemów, może się obudzić szczebel niżej.