Jeden gol w futbolu potrafi zmienić wiele, wywrócić narrację o danym klubie do góry nogami. Gdyby debiutujący Piotr Gryszkiewicz w 120. minucie meczu nie pokonał Matusa Putnocky’ego, kolejny raz mówilibyśmy o ŁKS-ie jako o drużynie niemogącej poradzić sobie z gonieniem wyniku, zależnej tylko od powodzenia w jednej połowie. Jedno trafienie może jednak dać początek nowemu obliczu łódzkiego klubu.
Walka łodzian do ostatnich chwil meczu przyniosła efekt. To już nie był zespół, który potrzebując odrobić straty, wymienia setki podań, które niczego dobrego i tak nie wnoszą. ŁKS pokazał od dawna nieprezentowaną swoją lepszą twarz. Zapewnił sobie tym samym awans do dalszej fazy Fortuna Pucharu Polski, ale być może także wewnętrzny spokój, dzięki któremu łatwiej będzie w walce o powrót do ekstraklasy. Rzecz jasna, nie był to jednak w wykonaniu łodzian mecz wybitny. Do poprawy swoje jeszcze mają. Jakie zatem wnioski można wysnuć po pierwszym oficjalnym meczu ŁKS-u w sezonie 2020/2021?
1. Stare dobre oblicze Jana Sobocińskiego
Nie sposób nie zacząć od, co by nie mówić, bohatera spotkania ze Śląskiem. Być może Janek rozpoczął kolejny nowy etap w swojej karierze. Sezon 2018/2019 – objawienie 1. ligi, 2019/2020 – brutalna weryfikacja w ekstraklasie, pierwszy mecz sezonu 2020/2021 – pan obrońca Jan Sobociński. Albo jak to określił trener Wojciech Stawowy na pomeczowej konferencji: – Pan profesor Sobociński.
Przez 21-latka w obronie nie przechodziło nic. Gdy było trzeba, ratował sytuację po błędach kolegów z boiska a to jakimś ofiarnym wślizgiem, a to dobrym odbiorem, a to właściwym ustawieniem. Można było odnieść wrażenie, że z Sobocińskiego z zeszłego sezonu nie pozostał ślad. Do tego dwie fenomenalne prostopadłe piłki w stronę Jakuba Wróbla, z których jednak napastnik łodzian nie potrafił zrobić pożytku. Tak czy inaczej przez Janka przemawiały pewność siebie i gotowość do gry na pełnych obrotach. Doskonały występ zwieńczony asystą drugiego stopnia przy golu na 2:2 oraz strzelonym decydującym karnym w serii „jedenastek”. Być może w zapomnienie odszedł Sobociński z ekstraklasy, a na dobre wróciła najlepsza wersja wychowanka ŁKS-u.
2. Maciej Dąbrowski przeciwieństwem Sobocińskiego
Na środku obrony przeciwko Śląskowi ŁKS miał 21- i 33-latka. Kto w teorii powinien być podporą defensywy i siłą doświadczenia? Oczywiście ten starszy. U łodzian coś jednak w tej kwestii poszło nie tak. Rolę trzymającego w ryzach obronę przejął Sobociński, a to właśnie Maciej Dąbrowski był najbardziej elektrycznym jej punktem. Jeśli w oczach trenera Stawowego były zawodnik Zagłębia Lubin miał być filarem obrony w nadchodzącym sezonie, to cóż… Taki mecz jak ten pucharowy wniósł sporo wątpliwości.
Najlepsze Dąbrowskiemu zaczęło przydarzać się dopiero od 120. minuty. Wówczas przypadkowo asystował przy golu Gryszkiewicza na 2:2, a chwilę później w serii rzutów karnych strzelił ważnego gola na 3:1. Wcześniej jednak było źle, a momentami bardzo źle. Bardzo niepewne wyprowadzenie piłki, liczne błędy przy teoretycznie nietrudnych podaniach, a przede wszystkim koszmarne zachowanie przy wyrównującym golu dla Śląska. Taka gra była dużym problemem w ekstraklasie, a jeśli nie zajdzie już niedługo znacząca zmiana, to będzie nim także na poziomie 1. ligi.











