Chorwacja – mała, ale piłkarsko wielka nacja, która wie, jak grać w fazie pucharowej

Rok 2018. Największy sukces w historii chorwackiego futbolu. Bezsprzecznie wtargnęli do grona największych i narobili hałasu. Głównym dowodzącym tamtej ekipy był obecny selekcjoner Zlatko Dalić. To pokazuje ciągłość pracy w kadrze chorwackiej. Również patrząc na bohaterów, są to ci sami piłkarze co obecnie. Tylko że starsi o cztery lata. Ta drużyna nie przeszła zmiany pokoleniowej. Wciąż opiera się na Luce Modriciu, który może już tak nie bryluje, ale wciąż jest liderem tej reprezentacji.

Warto nadmienić, że drugie miejsce na mundialu przyczyniło się do zdobycia Złotej Piłki przez Modricia. Wówczas jednak już mecze grupowe pokazały, że Chorwaci mogą być niebezpieczni. Jak tu nie czuć respektu przed drużyną, która ogrywa Argentynę 3:0. Nieważne, że „Albiceleste” wtedy byli lekko pokłóceni sami ze sobą.

Faza pucharowa to kwintesencja chorwackiej kadry. To już nie była widowiskowa gra, ale broń Boże nie pragmatyczna. Podobnie jak w Katarze. Po prostu byli nastawieni na wynik, dlatego dwukrotnie w karnych bohaterem został Danijel Subasić. Jego ofiarami zostali Duńczycy oraz Rosjanie. W półfinale za to Chorwaci potrzebowali dogrywki do pokonania Anglików. Bohaterem tego spotkania został Mario Mandzukić, który podczas całego turnieju strzelił trzy bramki. Tyle samo co Ivan Perisić.

Ivan Perisić to zresztą postać pomnikowa dla chorwackiej kadry. Człowiek od ważnych bramek na mundialach. Został już rekordzistą pod względem goli dla Chorwacji na mistrzostwach świata. Uzbierał ich już sześć. Oprócz arcyważnej bramki podczas obecnego mundialu w meczu z Japonią, swoje dołożył w spotkaniu półfinałowym z Anglią. Jedna z tych postaci tego pokolenia, która na zawsze zapisze się w historii.

Chorwacja jako debiutant przywozi medal

Pierwszy mundial Chorwatów jako samodzielne państwo i od razu ogromny sukces. To wtedy wygrali ostatni mecz w fazie pucharowej mundialu, nie rozstrzygając go w dogrywce lub rzutach karnych. Była to reprezentacja wielkich nazwisk, jednak takiego sukcesu nikt się nie spodziewał. Podopieczni Blazevicia z Francji przyjechali z brązowymi medalami, ale nie tylko. „Vatreni” także zaprezentowali się światu, przez co kilku z nich wywalczyło sobie bardzo dobre kontrakty, oraz udowodnili, że Chorwacja to nie tylko nazwiska, jak się wydawało przed tamtym mundialem.

Królem strzelców turnieju we Francji została strzelba Realu Madryt, czyli Davor Suker. Największa gwiazda tamtej reprezentacji. Warto jednak pamiętać o takich postaciach jak Robert Prosinecki czy Zvonimir Boban. To był zabójczy tercet, który zabawił się z Niemcami. „Hrvatska” wyszła z grupy z drugiego miejsca i trafiła na niespodziankę turnieju. Rumunia z Gheorghe Hagim została pokonana po bramce kogo by innego jak nie Sukera. Już wtedy wszystkim zapaliła się czerwona lampka, że ta Chorwacja może być bardzo groźna.

A przekonali się o tym Niemcy w ćwierćfinale, którzy dostali ogromne lanie 3:0. Od tego czasu nikt wyżej nie pokonał naszych zachodnich sąsiadów na mundialu. Ten mecz jest po prostu wielbiony w Chorwacji i każdy pamięta każdą interwencję Drazena Ladicia. W półfinale Davor Suker na minutę uciszył całą Francję, zdobywając bramkę i dając prowadzenie Chorwatom. Niestety „Trójkolorowi” okazali się zbyt silni. W meczu o trzecie miejsce Chorwaci jednak poradzili sobie z innymi wielkimi gwiazdami. Marc Overmars, Patrick Kluivert, Clarence Seedorf, Dennis Bergkamp, czy Frank de Boer musieli uznać wyższość Chorwatów. Złote holenderskie pokolenie zostało pokonane przez debiutantów na mundialu.

Reprezentacja Chorwacji, gdy się rozpędzi, jest bardzo groźna. Pokazała to 24 lata temu, wróciła do najlepszych lat cztery lata temu i w Katarze również ma chrapkę na medal. Te wszystkie poszczególne interwencje bramkarzy, sytuacje podbramkowe wpływają na nich pozytywnie. Jeszcze bardziej nakręcają ten bałkański charakter. Dlatego wszyscy, którzy napotkają Chorwację na swojej drodze, muszą trzymać się na baczności. Zwłaszcza gdy jest już blisko dogrywki i rzutów karnych. Historia pokazuje, że tam chorwacki bramkarz zamienia się w ścianę nie do przejścia.

• Chorwacja
• Davor Suker
• Ivan Perisić
• Luka Modrić
• Mistrzostwa Świata
• Mistrzostwa Świata 2022
• reprezentacja Chorwacji
• Dominik Livaković
• Joško Gvardiol
• Brazylia
• Anglia
• Francja

Rok 2018. Największy sukces w historii chorwackiego futbolu. Bezsprzecznie wtargnęli do grona największych i narobili hałasu. Głównym dowodzącym tamtej ekipy był obecny selekcjoner Zlatko Dalić. To pokazuje ciągłość pracy w kadrze chorwackiej. Również patrząc na bohaterów, są to ci sami piłkarze co obecnie. Tylko że starsi o cztery lata. Ta drużyna nie przeszła zmiany pokoleniowej. Wciąż opiera się na Luce Modriciu, który może już tak nie bryluje, ale wciąż jest liderem tej reprezentacji.

Warto nadmienić, że drugie miejsce na mundialu przyczyniło się do zdobycia Złotej Piłki przez Modricia. Wówczas jednak już mecze grupowe pokazały, że Chorwaci mogą być niebezpieczni. Jak tu nie czuć respektu przed drużyną, która ogrywa Argentynę 3:0. Nieważne, że „Albiceleste” wtedy byli lekko pokłóceni sami ze sobą.

Faza pucharowa to kwintesencja chorwackiej kadry. To już nie była widowiskowa gra, ale broń Boże nie pragmatyczna. Podobnie jak w Katarze. Po prostu byli nastawieni na wynik, dlatego dwukrotnie w karnych bohaterem został Danijel Subasić. Jego ofiarami zostali Duńczycy oraz Rosjanie. W półfinale za to Chorwaci potrzebowali dogrywki do pokonania Anglików. Bohaterem tego spotkania został Mario Mandzukić, który podczas całego turnieju strzelił trzy bramki. Tyle samo co Ivan Perisić.

Ivan Perisić to zresztą postać pomnikowa dla chorwackiej kadry. Człowiek od ważnych bramek na mundialach. Został już rekordzistą pod względem goli dla Chorwacji na mistrzostwach świata. Uzbierał ich już sześć. Oprócz arcyważnej bramki podczas obecnego mundialu w meczu z Japonią, swoje dołożył w spotkaniu półfinałowym z Anglią. Jedna z tych postaci tego pokolenia, która na zawsze zapisze się w historii.

Chorwacja jako debiutant przywozi medal

Pierwszy mundial Chorwatów jako samodzielne państwo i od razu ogromny sukces. To wtedy wygrali ostatni mecz w fazie pucharowej mundialu, nie rozstrzygając go w dogrywce lub rzutach karnych. Była to reprezentacja wielkich nazwisk, jednak takiego sukcesu nikt się nie spodziewał. Podopieczni Blazevicia z Francji przyjechali z brązowymi medalami, ale nie tylko. „Vatreni” także zaprezentowali się światu, przez co kilku z nich wywalczyło sobie bardzo dobre kontrakty, oraz udowodnili, że Chorwacja to nie tylko nazwiska, jak się wydawało przed tamtym mundialem.

Królem strzelców turnieju we Francji została strzelba Realu Madryt, czyli Davor Suker. Największa gwiazda tamtej reprezentacji. Warto jednak pamiętać o takich postaciach jak Robert Prosinecki czy Zvonimir Boban. To był zabójczy tercet, który zabawił się z Niemcami. „Hrvatska” wyszła z grupy z drugiego miejsca i trafiła na niespodziankę turnieju. Rumunia z Gheorghe Hagim została pokonana po bramce kogo by innego jak nie Sukera. Już wtedy wszystkim zapaliła się czerwona lampka, że ta Chorwacja może być bardzo groźna.

A przekonali się o tym Niemcy w ćwierćfinale, którzy dostali ogromne lanie 3:0. Od tego czasu nikt wyżej nie pokonał naszych zachodnich sąsiadów na mundialu. Ten mecz jest po prostu wielbiony w Chorwacji i każdy pamięta każdą interwencję Drazena Ladicia. W półfinale Davor Suker na minutę uciszył całą Francję, zdobywając bramkę i dając prowadzenie Chorwatom. Niestety „Trójkolorowi” okazali się zbyt silni. W meczu o trzecie miejsce Chorwaci jednak poradzili sobie z innymi wielkimi gwiazdami. Marc Overmars, Patrick Kluivert, Clarence Seedorf, Dennis Bergkamp, czy Frank de Boer musieli uznać wyższość Chorwatów. Złote holenderskie pokolenie zostało pokonane przez debiutantów na mundialu.

Reprezentacja Chorwacji, gdy się rozpędzi, jest bardzo groźna. Pokazała to 24 lata temu, wróciła do najlepszych lat cztery lata temu i w Katarze również ma chrapkę na medal. Te wszystkie poszczególne interwencje bramkarzy, sytuacje podbramkowe wpływają na nich pozytywnie. Jeszcze bardziej nakręcają ten bałkański charakter. Dlatego wszyscy, którzy napotkają Chorwację na swojej drodze, muszą trzymać się na baczności. Zwłaszcza gdy jest już blisko dogrywki i rzutów karnych. Historia pokazuje, że tam chorwacki bramkarz zamienia się w ścianę nie do przejścia.