Jupiler Pro League · sezon 2026/2027
4. miejsce · 18 pkt · trener Mario Kohnen
Belgijski klub znany jako Zebry, z czarno-białymi koszulkami i dwoma finałami krajowego pucharu w historii.
Stade du Pays de Charleroi mieści się przy Boulevard Zoé Drion w Charleroi. Pierwsze boisko otwarto w 1923 roku, w 1936 roku przekazano je miastu, a nowy stadion zainaugurowano 5 marca 1939 roku meczem Sporting–US Centre. Nazwę Stade du Mambourg zastąpiono obecną 24 maja 1999 roku przy okazji spotkania z FC Metz. Mambourg pozostało jednak określeniem miejsca, związanym z dawną kopalnią węgla.
Sporting nosi koszulki w czarno-białe pasy, od których pochodzi przydomek „Zebry”. Prasa używała go już od 1926 roku.
Klub powstał w 1904 roku, lecz oficjalną rejestrację w belgijskim związku otrzymał dopiero 24 listopada 1907 roku. Pierwszy mecz w oficjalnych rozgrywkach rozegrał 17 lutego 1908 roku i pokonał UR Namur 5:0. W lipcu 1929 roku, podczas obchodów ćwierćwiecza, uzyskał status klubu królewskiego.
W 1969 roku Charleroi zostało wicemistrzem Belgii i wystąpiło w Pucharze Miast Targowych sezonu 1969/70. W pierwszej rundzie pokonało NK Zagreb 2:1 i 3:1.
Drogę do finału Pucharu Belgii w 1978 roku wyznaczyły mecze z Anderlechtem i FC Brugge. Charles Jacobs doprowadził do remisu 3:3 z Anderlechtem w dogrywce, a po rewanżu Sporting awansował w rzutach karnych. W półfinale z Brugge Rainer Gebauer zdobył dwie bramki, Jacobs dołożył trzecią, a Charleroi wygrało 3:1. W finale przegrało jednak z Beveren 0:2.
Drugi finał, rozegrany 6 czerwca 1993 roku, zakończył się porażką 0:2 ze Standardem Liège. Jednym z zawodników tworzących tamten zespół był Dante Brogno, który trafił do Sportingu w 1986 roku z Marchienne. Sam Brogno uważał pucharową drogę aż do finału za najlepsze wspomnienie z kariery, zwracając uwagę na atmosferę w drużynie i więź z kibicami. W derbach ze Standardem 17 sierpnia 1997 roku strzelił w końcówce zwycięskiego gola na 2:1. Klub wycofał później jego numer 11 w geście uznania. Po spadku w 2011 roku Sporting wrócił do najwyższej ligi już rok później jako mistrz drugiej dywizji.
Miejskim rywalem Sportingu jest Olympic Charleroi; spotkania obu klubów dzieliły kibiców miasta na dwa obozy. W ich ostatnim spotkaniu jako dwóch drużyn najwyższej ligi, w 1975 roku, Sporting wygrał 7:1. Mecze ze Standardem Liège są derbami Walonii, a rywalizacja obejmuje także przegrany przez Charleroi finał pucharu z 1993 roku.
— oznacza brak danych. Statystyki obejmują dostępne składy meczowe.
Mohamed Koné90 minut1 meczów0 goli0 asyst24 lat
Aiham Ousou90 minut1 meczów0 goli0 asyst26 lat
Cheick Keita90 minut1 meczów0 goli0 asyst23 lat
Kevin Van Den Kerkhof90 minut1 meczów1 goli0 asyst30 lat
Mardochee Nzita90 minut1 meczów0 goli0 asyst26 latMassamba Sow0 minut0 meczów0 goli0 asyst22 latNoah Solheid0 minut0 meczów0 goli0 asyst23 lat
Yassine Khalifi90 minut1 meczów0 goli0 asyst21 latAntoine Bernier83 minut1 meczów0 goli0 asyst29 lat
Patrick Pflücke68 minut1 meczów0 goli0 asyst29 latAmine Boukamir46 minut1 meczów0 goli0 asyst19 lat
Jakob Romsaas16 minut1 meczów0 goli0 asyst22 lat
Gaku Nawata— minut— meczów— goli— asyst20 latAurélien Scheidler74 minut1 meczów0 goli0 asyst28 lat
Adama Bojang22 minut1 meczów0 goli0 asyst22 latFreddy Mbemba16 minut1 meczów1 goli0 asyst23 latAntoine Colassin7 minut1 meczów0 goli0 asyst25 latTrener · Mario Kohnen
2,63
punktu na mecz
88%
wygranych · 0% remisów, 13% porażek
4
czyste konta
0–15
16–30
31–45
46–60
61–75
76–90
| M | W | R | P | Bramki | Pkt/m | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| U siebie | 4 | 3 | 0 | 1 | 10:6 | 2,25 |
| Na wyjeździe | 4 | 4 | 0 | 0 | 6:1 | 3,00 |
1:3
CharleroiCharleroi2:3
Union St. GilloiseUnion St. Gilloise
0:1CharleroiCharleroi3:2
Cercle BruggeCercle Brugge
0:1CharleroiCharleroi
16:00–CharleroiCharleroi19:15–
RAAL La LouvièreRAAL La Louvière
16:00–CharleroiCharleroi16:00–
St. TruidenSt. Truiden20:45–
SK BeverenSK Beveren
