
Obrońca, który w Chelsea wygrywał na obu bokach defensywy i jako prawy stoper, a w 2021 roku podniósł puchar Ligi Mistrzów.
Urodził się w Pampelunie i szkolił w Osasunie. W jej drużynach młodzieżowych był napastnikiem, później skrzydłowym. Do obrony przesunął go trener pierwszego zespołu Cuco Ziganda.
W 2010 roku przeniósł się z Osasuny do Olympique Marsylia. Zwracał uwagę na większą siłę fizyczną rywali we Francji i presję zwyciężania w każdym meczu. Jesienią zerwał więzadło w kolanie; wielogodzinna rehabilitacja skłoniła go do bardziej systematycznej pracy nad przygotowaniem fizycznym.
Latem 2012 roku przeszedł do Chelsea. Wcześniej rozmawiał o klubie z Juanem Matą. Początkowo przeważnie siedział na ławce i, jak sam opowiadał, uczył się tempa Premier League, obserwując kolegów. Zadebiutował 25 września w wygranym 6:0 meczu Pucharu Ligi z Wolverhampton. Pod koniec sezonu był już podstawowym prawym obrońcą; zagrał także w zwycięskiej kampanii Ligi Europy.
José Mourinho przeniósł go na lewą stronę po kontuzji Ashleya Cole'a. Azpilicueta utrzymał miejsce również po powrocie Anglika i po transferze Filipe Luísa. W sezonie 2014/15 zdobył z Chelsea mistrzostwo Anglii i Puchar Ligi. Grając za Edenem Hazardem, skupiał się na zabezpieczeniu lewej flanki, by skrzydłowy mógł częściej atakować.
Antonio Conte ustawił go po prawej stronie trzyosobowej obrony. Azpilicueta nie opuścił ani minuty ligowego sezonu 2016/17, zakończonego kolejnym mistrzostwem. Z tej pozycji dośrodkowywał też z półprzestrzeni do Álvara Moraty. W 2019 roku został stałym kapitanem Chelsea. Dwa lata później poprowadził ją w wygranym finale Ligi Mistrzów z Manchesterem City i w końcówce zablokował groźny strzał rywali. Po jedenastu sezonach odszedł z klubu w 2023 roku. Przez dwa lata grał w Atlético Madryt, a w sierpniu 2025 dołączył do Sevilli. Ostatni zawodowy mecz rozegrał 23 maja 2026 roku w Vigo.
Jego pozycja zmieniała się wraz z ustawieniem drużyny: od prawej obrony przez lewą po prawą stronę trójki stoperów. Dobrze radził sobie w pojedynkach powietrznych mimo niższego wzrostu niż wielu środkowych obrońców. Z głębi boiska potrafił znaleźć napastnika skośnym dośrodkowaniem; tak rozwinął współpracę z Moratą. Sam podkreślał, że jako lewy obrońca Mourinho miał przede wszystkim równoważyć ofensywną grę Hazarda.
W 2011 roku zagrał w zwycięskim dla Hiszpanii turnieju mistrzostw Europy U-21. W seniorskiej kadrze zadebiutował 6 lutego 2013 roku w wygranym 3:1 meczu towarzyskim z Urugwajem. Grał na mundialach w 2014 i 2022 roku oraz na Euro 2016 i Euro 2020. Pierwszą bramkę w seniorskiej kadrze zdobył na Euro 2020 w meczu z Chorwacją: ruszył z prawej obrony przez środek pola i strzałem głową zamknął dośrodkowanie Ferrana Torresa.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Mistrzów | Atletico Madrid | Liga Mistrzów | 2 | 112 | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Hiszpania | Eliminacje ME | 0 | – | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Chelsea | Premier League | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Chelsea | Premier League | 2 | 147 | 0 | 0 |





