Christian Eriksen

Pochodzenie

Urodził się 14 lutego 1992 roku w Middelfart na Fionii. Rodzice, Thomas i Dorthe, mieszkali kilka kroków od boisk miejscowego klubu Middelfart G&BK. Christian grał w nim przez mniej więcej dziesięć lat. Ojciec, który sam był bliski zawodowej kariery, prowadził jedną z jego drużyn młodzieżowych. Wspominał, że syn do dziesiątego roku życia spał z piłką. W ogrodzie ustawiał prowizoryczne bramki i naśladował swoich idoli: Francesco Tottiego oraz Briana i Michaela Laudrupów. W piłkę grała też jego młodsza siostra Louise.

W 2005 roku, w wieku 13 lat, przeszedł do akademii Odense BK. Rok później razem z przyjacielem Rasmusem Falkiem wygrał z OB mistrzostwo Danii do lat 16. Jeździł na testy do Chelsea, Barcelony i Milanu. W Chelsea onieśmieliła go skala klubu i bramy pilnowane przez ochronę przez całą dobę. W Barcelonie, w meczu młodzieżowej drużyny z reprezentacją Katalonii, jak sam mówił, przez 90 minut trzy razy dotknął piłki.

Ajax Amsterdam chciał go najpierw sprawdzić na testach, ale ojciec odmówił, bo syn chodził do szkoły i grał już w kadrze U-17. Skaut Ajaksu John Steen Olsen przekonał wtedy dyrektora sportowego Danny'ego Blinda, by pojechał do Danii rozmawiać z rodziną. W październiku 2008 roku 16-letni Eriksen podpisał kontrakt z Ajaksem. W tym samym roku duńska federacja wybrała go talentem roku w kadrze U-17.

Kariera

W pierwszej drużynie Ajaksu zadebiutował 17 stycznia 2010 roku w meczu z NAC Breda (1:1). Trener Martin Jol niespodziewanie wystawił 17-latka od pierwszej minuty. Jol mówił później, że nigdy nie spotkał tak utalentowanego zawodnika w tym wieku, także wśród piłkarzy, których prowadził w Tottenhamie i Hamburgu. W kwietniu 2010 roku Eriksen przedłużył kontrakt z Ajaksem do 2014 roku. W pierwszym sezonie zagrał też w rewanżowym meczu finału Pucharu Holandii, który Ajax wygrał z Feyenoordem w dwumeczu 6:1.

Jesienią 2010 roku grał mniej. Na początku grudnia Jola zastąpił Frank de Boer, który znał Eriksena z drużyny do lat 19. Dwa dni później Ajax wygrał 2:0 z Milanem na San Siro w Lidze Mistrzów, a Eriksen od tego meczu grał już regularnie. W 2011 roku Ajax zdobył pierwsze od siedmiu lat mistrzostwo Holandii, a Eriksen dostał nagrodę im. Johana Cruyffa dla talentu roku. Cruyff nazwał go typowym produktem duńskiej szkoły i porównał do braci Laudrupów. Tytuł mistrza Holandii zdobył z Ajaksem także w 2012 i 2013 roku.

Wiosną 2013 roku Borussia Dortmund, która szukała następcy Mario Götzego, rozważała jego transfer, ale wybrała Henricha Mchitarjana. Eriksen miał rok do końca kontraktu z Ajaksem. Pod koniec sierpnia 2013 roku prezes Tottenhamu Daniel Levy przyjechał do Amsterdamu negocjować transfer i wkrótce Tottenham ogłosił porozumienie z Ajaksem.

Od 2014 roku Tottenham prowadził Mauricio Pochettino, który w okresie przygotowawczym zarządzał nawet dwa lub trzy treningi dziennie. Eriksen z czasem stał się kluczowym piłkarzem jego zespołu. W sezonie 2016/17 Tottenham został wicemistrzem Anglii, a w 2017 roku Eriksen wyprzedził Nicklasa Bendtnera jako najskuteczniejszy Duńczyk w historii Premier League. W sezonie 2018/19 został drugim po Davidzie Beckhamie piłkarzem z co najmniej dziesięcioma asystami w czterech kolejnych sezonach Premier League. W 2019 roku zagrał w przegranym przez Tottenham finale Ligi Mistrzów z Liverpoolem.

Po finale zapowiedział, że nie przedłuży kontraktu. Latem do transferu nie doszło, a na początku sezonu Pochettino sadzał go na ławce, bo w czasie przygotowań Eriksen mówił o chęci odejścia. Następca Pochettino, José Mourinho, w pierwszych czterech meczach ani razu nie wystawił go od początku. 28 stycznia 2020 roku, pół roku przed wygaśnięciem umowy, przeszedł do Interu Mediolan.

U Antonio Conte grał mało. W grudniu 2020 roku dyrektor generalny Interu Giuseppe Marotta ogłosił, że Eriksen jest na liście transferowej, bo nie odnalazł się w drużynie. 26 stycznia 2021 roku wszedł w 89. minucie ćwierćfinału Pucharu Włoch z Milanem i w 97. minucie strzelił z rzutu wolnego gola na 2:1. Conte próbował go nawet jako defensywnego pomocnika, a w lutym Eriksen wyszedł w podstawowym składzie na ligowe derby. W 2021 roku Inter zdobył pierwsze od 11 lat mistrzostwo Włoch.

12 czerwca 2021 roku, w meczu otwarcia Euro 2020 z Finlandią na Parken w Kopenhadze, pod koniec pierwszej połowy upadł na murawę przy linii bocznej. Doznał zatrzymania krążenia. Kapitan Simon Kjær jako jeden z pierwszych ruszył mu na pomoc i ułożył go w bezpiecznej pozycji, a piłkarze Danii otoczyli kolegę, gdy lekarze prowadzili masaż serca i użyli defibrylatora. Lekarz kadry Morten Boesen mówił potem: „Odszedł. Przeprowadziliśmy resuscytację”. Eriksen trafił do szpitala Rigshospitalet, a kilka dni później ogłoszono, że dostanie wszczepiony kardiowerter-defibrylator (ICD).

We Włoszech nie wolno uprawiać wyczynowo sportu z takim urządzeniem. 17 grudnia 2021 roku Inter rozwiązał z nim kontrakt za porozumieniem stron. Eriksen trenował wtedy indywidualnie w Odense BK. 31 stycznia 2022 roku podpisał półroczną umowę z Brentford, prowadzonym przez Duńczyka Thomasa Franka. Frank mówił, że Eriksen przez siedem miesięcy nie trenował z drużyną, ale dużo pracował sam. W lutym wrócił na boisko w meczu z Newcastle United, a potem strzelił gola w wygranym 4:1 meczu z Chelsea na Stamford Bridge.

W lipcu 2022 roku podpisał trzyletni kontrakt z Manchesterem United. Mówił, że widział, jak Erik ten Hag pracował w Ajaksie. W pierwszym sezonie grał regularnie i dostał medal za Puchar Ligi, choć finał opuścił z powodu kontuzji. Rok później zdobył z United Puchar Anglii. W ostatnim meczu sezonu 2024/25, z Aston Villą (2:0), Bruno Fernandes oddał mu rzut karny, a Eriksen strzelił gola. Kibice pożegnali go owacją.

Prawie cztery miesiące był bez klubu. We wrześniu 2025 roku podpisał kontrakt do 2027 roku z VfL Wolfsburg, swoim pierwszym klubem w Bundeslidze. W maju 2026 roku Wolfsburg spadł do 2. Bundesligi.

7 czerwca 2026 roku, w towarzyskim meczu Danii z Ukrainą w Odense, w 65. minucie złapał się za klatkę piersiową i upadł. Na chwilę stracił przytomność, szybko ją odzyskał i sam zszedł z boiska. Mecz przerwano przy prowadzeniu Danii 2:1. Następnego dnia Eriksen napisał, że wszczepione urządzenie zadziałało, tak jak powinno, i że była to inna sytuacja niż w 2021 roku. W lipcu rozpoczął w Danii indywidualną rehabilitację. 23 września 2026 roku rozwiązał kontrakt z Wolfsburgiem za porozumieniem stron, tłumacząc, że chce być blisko rodziny.

Sukcesy

• 2024 Puchar Anglii z Manchesterem United
• 2023 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem United
• 2021 Mistrzostwo Włoch z Interem Mediolan
• 2018 Drużyna roku PFA w Premier League
• 2013 Superpuchar Holandii z Ajaksem Amsterdam
• 2013 Mistrzostwo Holandii z Ajaksem Amsterdam
• 2012 Mistrzostwo Holandii z Ajaksem Amsterdam
• 2011 Mistrzostwo Holandii z Ajaksem Amsterdam
• 2011 Nagroda im. Johana Cruyffa dla talentu roku w Holandii
• 2010 Puchar Holandii z Ajaksem Amsterdam

Styl gry

Był klasyczną „dziesiątką”, która najlepiej czuła się za plecami napastnika. W Ajaksie De Boera grał w ustawieniu 4-3-3 jako lewy z dwóch środkowych pomocników ustawionych przed defensywnym. W Tottenhamie przesunięto go wyżej: grał w środku za napastnikiem albo zaczynał akcje z lewej strony i schodził do środka. Potrafił też cofnąć się do drugiej linii i pomóc w rozegraniu, dzięki czemu Pochettino przechodził z ustawienia 4-2-3-1 na 4-3-3. Pochettino nazywał go mózgiem zespołu, który pomaga kolegom zrozumieć mecz.

Najmocniejszą jego stroną był wybór miejsca. Znajdował wolną przestrzeń między liniami rywala i często grał z pierwszej piłki. Był prawonożny, ale swobodnie grał lewą nogą, dobrze podawał krótko i długo. Miał mocny, celny strzał z dystansu i z rzutów wolnych. Od debiutu w Premier League do odejścia z Tottenhamu nikt w tej lidze nie strzelił więcej goli zza pola karnego ani z rzutów wolnych.

Nie był szybki na dłuższym dystansie, ale na krótkim odcinku potrafił uwolnić się od rywala w tłoku.

Reprezentacja

W latach 2007-2009 grał w reprezentacji Danii do lat 17. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 3 marca 2010 roku w meczu z Austrią, niecałe trzy tygodnie po 18. urodzinach. Morten Olsen zabrał go na mundial w RPA, gdzie był najmłodszym piłkarzem turnieju i zagrał w dwóch meczach. W 2011 roku grał na młodzieżowych mistrzostwach Europy w Danii, a w 2012 roku na Euro w Polsce i na Ukrainie. Olsen wspominał, że w tamtym okresie zarzucił mu na konferencji prasowej, że nie kieruje grą i nie gra tak jak w Ajaksie. Tłumaczył, że chciał w ten sposób wydobyć z niego więcej.

W eliminacjach mundialu 2018 strzelił 11 goli. 14 listopada 2017 roku w Dublinie, w rewanżu baraży z Irlandią, zdobył trzy bramki, a Dania wygrała 5:1 i awansowała na mistrzostwa świata. Selekcjoner Åge Hareide mówił po meczu, że Eriksen należy do dziesięciu najlepszych piłkarzy świata. Na mundialu w Rosji Dania odpadła w 1/8 finału po rzutach karnych z Chorwacją, a Danijel Subašić obronił między innymi strzał Eriksena.

Euro 2020 skończyło się dla niego w pierwszym meczu. Dania doszła bez niego do półfinału. Do kadry wrócił 26 marca 2022 roku w meczu z Holandią i dwie minuty po wejściu na boisko strzelił gola. Zagrał na mundialu 2022 w Katarze, z którego Dania odpadła po fazie grupowej.

Na Euro 2024 strzelił gola w pierwszym meczu ze Słowenią (1:1), 1100 dni po zatrzymaniu krążenia na Parken, i został wybrany piłkarzem meczu. W spotkaniu z Serbią rozegrał 133. mecz w reprezentacji i został jej rekordzistą pod względem liczby występów. Dania odpadła w 1/8 finału.

Latem 2025 roku, gdy był bez klubu, selekcjoner Brian Riemer nie powołał go na pierwsze mecze eliminacji mundialu 2026. Wrócił do kadry w październiku, po przejściu do Wolfsburga. 31 marca 2026 roku w Pradze, w finale baraży z Czechami, po jego rzucie rożnym Kasper Høgh wyrównał w dogrywce na 2:2. W serii rzutów karnych Eriksen jako jedyny Duńczyk trafił, a na mundial pojechali Czesi.