Po reprezentacjach Kamerunu i Nigerii czas na przedstawienie losów kolejnych znanych ekip, których nie zobaczymy w tegorocznych finałach Pucharu Narodów Afryki. Przyczyny nieobecności Egiptu i RPA, ekip rywalizujących ze sobą w jednej grupie eliminacyjnej, diametralnie różnią się od siebie.
Egipt – Awaria maszynki do wygrywania
Miniony rok był dla Egipcjan okresem wielu przemian. Masowe protesty obywateli w trakcie tzw. arabskiej wiosny ludów doprowadziły do dymisji długoletniego prezydenta tego kraju, Hosniego Mubaraka. Zmiany nie ominęły także piłkarskiej reprezentacji Egiptu, którą opuścił długoletni selekcjoner, Hassan Shetata.
Kibice reprezentacji RPA muszą cierpieć za głupotę działaczy i trenerów (fot. skysports.com)
Shetata jest człowiekiem-instytucją w egipskim futbolu. Jako piłkarz Zamaleku Kair dwukrotnie sięgał po koronę króla strzelców tamtejszej ekstraklasy, a po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską. Po nieudanych dla Egipcjan finałów Pucharu Narodów Afryki w 2004 roku Shetata objął stery reprezentacji „Faraonów”, która dwa lata później miała być gospodarzem kolejnej edycji mistrzostw Czarnego Lądu. Włodarze egipskiej federacji piłkarskiej wyznaczyli nowemu selekcjonerowi jedno zadanie – wygrać turniej.
„Faraonowie” jak burza przeszli przez fazę grupową, a w ćwierćfinale ograli Demokratyczną Republikę Konga. Półfinałowe starcie z Senegalem, wygrane przez Egipt 2:1, zostało zapamiętane głównie z powodu karczemnej awantury, którą urządzili sobie Hassan Shetata i największa gwiazda drużyny, Mido. Znany z wybuchowego charakteru napastnik Tottenhamu nie mógł pogodzić się z tym, że trener postanowił ściągnąć go z boiska i wymownym gestem pokazał trenerowi, co myśli o tej decyzji. Shetata nie pozostał dłużny piłkarzowi i gdyby nie interwencja członków sztabu szkoleniowego, to obaj panowie mogli sobie skoczyć do gardeł. Atmosferę uspokoił nieco gol strzelony przez zmiennika Mido, Amra Zakiego, który ostatecznie dał Egipcjanom awans do finału.
Nazajutrz skruszony zawodnik przeprosił trenera, ale ten pozostał nieugięty i nie włączył awanturnika do kadry na finałowy mecz z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Ponieważ gospodarze turnieju zdołali ograć rywala po konkursie rzutów karnych, nikt nie miał większych pretensji o półroczną dyskwalifikację Mido.
Także kolejne dwa turnieje finałowe Pucharu Narodów Afryki wypadły po myśli Hassana Shetaty i jego piłkarzy. Dwa złote medale, 11 zwycięstw na 12 możliwych, a także bezdyskusyjna dominacja egipskich zawodników w klasyfikacjach indywidualnych pozwalała wąsatemu szkoleniowcowi na spokojny sen. Jego pozycji nie osłabiła nawet porażka z Algierią w barażu o wejście do mistrzostw świata w 2010 roku. Przegrany mecz w sudańskim Omdurmanie oraz towarzyszące mu zamieszki wywołały konflikt dyplomatyczny na linii Algieria – Egipt.
Pierwsze rysy na żywym pomniku, jakim był wtedy Hassan Shetata, pojawiły się jesienią 2010 roku, na początku ostatniej rundy kwalifikacji do kolejnych finałów PNA. Obrońcy tytułu trafili do grupy z Nigrem, RPA i Sierra Leone i nie ma co ukrywać, byli zdecydowanym faworytem do awansu. Trener musiał przełknąć gorzką pigułkę, bo w pierwszych dwóch meczach jego podopieczni wywalczyli ledwie jeden punkt.
Ostatnią nadzieją na zapewnienie sobie przepustek do mistrzostw miał być wiosenny dwumecz z RPA. Marcowe spotkanie w Johannesburgu zakończyło się pechową porażką „Faraonów”, ponieważ decydującą bramkę stracili już w doliczonym czasie gry. W rewanżu obie ekipy podzieliły się punktami i stało się jasne, że po raz pierwszy od 1978 roku Egiptu zabraknie w finałach kontynentalnego czempionatu. Winą za przegrane eliminacje władze federacji piłkarskiej obarczyły Shetatę, zwalniając go ze skutkiem natychmiastowym.
Na jego miejsce tymczasowo mianowano dotychczasowego opiekuna kadry młodzieżowej, Hany’ego Ramzy’ego. Młody szkoleniowiec, który jako piłkarz spędził ponad 10 lat w Niemczech, postanowił ukarać zawodników winnych kompromitacji i w dwóch ostatnich meczach, przeciwko Sierra Leone i Nigrowi, dał szansę gry swoim podopiecznym z reprezentacji do lat 23. Nieznani na arenie międzynarodowej gracze nie przynieśli wstydu, odnosząc honorowe zwycięstwo w potyczce z Nigrem.
Ramzy nie pozostał jednak na stanowisku, a nowym selekcjonerem reprezentacji Egiptu został Bob Bradley. Amerykanin ma naprawić maszynkę do wygrywania, która popsuła się w ostatnim czasie i już wiadomo, że postara się tego dokonać z pomocą złotych medalistów PNA z 2006, 2008 i 2010 roku. Stara gwardia nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
RPA – Kara za kunktatorstwo
Ignorantia iuris nocet – ta stara łacińska maksyma, w języku polskim znana pod terminem nieznajomość prawa szkodzi, jak ulał pasuje do sztabu szkoleniowego reprezentacji RPA oraz ich związkowych pryncypałów. Rzadko kiedy bowiem zdarza się, żeby o braku awansu do tak prestiżowej imprezy jak mistrzostwa kontynentu decydować miała… nieznajomość regulaminu rozgrywek.
Przed ostatnią serią spotkań w grupie G Niger wyprzedzał o jeden punkt RPA i Sierra Leone. Dwie ostatnie drużyny czekał bezpośredni mecz w Johannesburgu. Na początku drugiej połowy do selekcjonera „Bafana Bafana”, Pitso Mosimane, dotarł meldunek z Kairu, gdzie równocześnie toczył się mecz pomiędzy Egiptem a Nigrem. Ponieważ lider grupy przegrywał 0:1, trener reprezentacji RPA uznał, iż w tym momencie jego drużyna ma już pewny awans. Mosimane podjął najgorszą decyzję w zawodowej karierze, a mianowicie nakazał swoim zawodnikom utrzymanie bezbramkowego rezultatu.
W miarę upływu czasu informacje płynące z Kairu były jeszcze bardziej pomyślne dla gospodarzy ostatniego mundialu. „Faraonowie” nie zadowolili się skromnym prowadzeniem i zaaplikowali swojemu przeciwnikowi dwa kolejne trafienia. Po końcowym gwizdku arbitra południowoafrykańscy piłkarze rozpoczęli świętowanie „awansu”. Tańcom radości nie było końca. W studiu telewizji pojawił się prezydent południowoafrykańskiej federacji piłkarskiej, Kirsten Nematandani, który nie krył radości z odniesionego sukcesu. Także pauzujący z powodu kontuzji kapitan zespołu, Steven Pienaar, w entuzjastycznych wpisach na Twitterze gratulował swoim kolegom.
Wszyscy zapomnieli o jednym drobnym szczególe, 14. punkcie regulaminu eliminacji Pucharu Narodów Afryki. Wynika z niego, iż w sytuacji, jeśli dwa lub więcej zespołów ma koncie tyle samo punktów, to o awansie decyduje mała tabelka, czyli bilans meczów bezpośrednich. W przepisach dużo lepiej niż trener Mosimane orientowali się dziennikarze i na pomeczowej konferencji prasowej poruszyli ten temat. Opiekun „Bafana Bafana” długo nie mógł uwierzyć w to, czego się dowiedział.
– Nie wiedziałem o tym, że najlepszy bilans bramkowy nie decyduje o awansie. Czy myślicie, że świadomie ściągnąłbym z boiska napastnika, zastępując go pomocnikiem, gdybym był świadomy, że do awansu potrzebujemy gola. Afryka to dżungla, w Europie i Ameryce przepisy są dużo bardziej precyzyjne – bronił się Pitso Mosimane.
Prezydent Nematandani odgrażał się wysłaniem oficjalnej skargi do Afrykańskiej Konfederacji Piłkarskiej (CAF), ale widząc, że taka postawa tylko go kompromituje, chyłkiem wycofał się z tej decyzji. Ostatecznie pierwsze miejsce w grupie G zajął Niger i to tę ekipę zobaczymy w finałach PNA.
Należy mieć jednak nadzieję, że futbolowi dygnitarze z RPA czegoś się nauczą na przyszłość. Może następnym razem poświęcą trochę czasu na lekturę regulaminu rozgrywek? Oszczędzi im to wstydu, a kibicom palpitacji serca.
Po reprezentacjach Kamerunu i Nigerii czas na przedstawienie losów kolejnych znanych ekip, których nie zobaczymy w tegorocznych finałach Pucharu Narodów Afryki. Przyczyny nieobecności Egiptu i RPA, ekip rywalizujących ze sobą w jednej grupie eliminacyjnej, diametralnie różnią się od siebie.
Egipt – Awaria maszynki do wygrywania
Miniony rok był dla Egipcjan okresem wielu przemian. Masowe protesty obywateli w trakcie tzw. arabskiej wiosny ludów doprowadziły do dymisji długoletniego prezydenta tego kraju, Hosniego Mubaraka. Zmiany nie ominęły także piłkarskiej reprezentacji Egiptu, którą opuścił długoletni selekcjoner, Hassan Shetata.
Kibice reprezentacji RPA muszą cierpieć za głupotę działaczy i trenerów (fot. skysports.com)
Shetata jest człowiekiem-instytucją w egipskim futbolu. Jako piłkarz Zamaleku Kair dwukrotnie sięgał po koronę króla strzelców tamtejszej ekstraklasy, a po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą trenerską. Po nieudanych dla Egipcjan finałów Pucharu Narodów Afryki w 2004 roku Shetata objął stery reprezentacji „Faraonów”, która dwa lata później miała być gospodarzem kolejnej edycji mistrzostw Czarnego Lądu. Włodarze egipskiej federacji piłkarskiej wyznaczyli nowemu selekcjonerowi jedno zadanie – wygrać turniej.
„Faraonowie” jak burza przeszli przez fazę grupową, a w ćwierćfinale ograli Demokratyczną Republikę Konga. Półfinałowe starcie z Senegalem, wygrane przez Egipt 2:1, zostało zapamiętane głównie z powodu karczemnej awantury, którą urządzili sobie Hassan Shetata i największa gwiazda drużyny, Mido. Znany z wybuchowego charakteru napastnik Tottenhamu nie mógł pogodzić się z tym, że trener postanowił ściągnąć go z boiska i wymownym gestem pokazał trenerowi, co myśli o tej decyzji. Shetata nie pozostał dłużny piłkarzowi i gdyby nie interwencja członków sztabu szkoleniowego, to obaj panowie mogli sobie skoczyć do gardeł. Atmosferę uspokoił nieco gol strzelony przez zmiennika Mido, Amra Zakiego, który ostatecznie dał Egipcjanom awans do finału.
Nazajutrz skruszony zawodnik przeprosił trenera, ale ten pozostał nieugięty i nie włączył awanturnika do kadry na finałowy mecz z Wybrzeżem Kości Słoniowej. Ponieważ gospodarze turnieju zdołali ograć rywala po konkursie rzutów karnych, nikt nie miał większych pretensji o półroczną dyskwalifikację Mido.
Także kolejne dwa turnieje finałowe Pucharu Narodów Afryki wypadły po myśli Hassana Shetaty i jego piłkarzy. Dwa złote medale, 11 zwycięstw na 12 możliwych, a także bezdyskusyjna dominacja egipskich zawodników w klasyfikacjach indywidualnych pozwalała wąsatemu szkoleniowcowi na spokojny sen. Jego pozycji nie osłabiła nawet porażka z Algierią w barażu o wejście do mistrzostw świata w 2010 roku. Przegrany mecz w sudańskim Omdurmanie oraz towarzyszące mu zamieszki wywołały konflikt dyplomatyczny na linii Algieria – Egipt.
Pierwsze rysy na żywym pomniku, jakim był wtedy Hassan Shetata, pojawiły się jesienią 2010 roku, na początku ostatniej rundy kwalifikacji do kolejnych finałów PNA. Obrońcy tytułu trafili do grupy z Nigrem, RPA i Sierra Leone i nie ma co ukrywać, byli zdecydowanym faworytem do awansu. Trener musiał przełknąć gorzką pigułkę, bo w pierwszych dwóch meczach jego podopieczni wywalczyli ledwie jeden punkt.
Ostatnią nadzieją na zapewnienie sobie przepustek do mistrzostw miał być wiosenny dwumecz z RPA. Marcowe spotkanie w Johannesburgu zakończyło się pechową porażką „Faraonów”, ponieważ decydującą bramkę stracili już w doliczonym czasie gry. W rewanżu obie ekipy podzieliły się punktami i stało się jasne, że po raz pierwszy od 1978 roku Egiptu zabraknie w finałach kontynentalnego czempionatu. Winą za przegrane eliminacje władze federacji piłkarskiej obarczyły Shetatę, zwalniając go ze skutkiem natychmiastowym.
Na jego miejsce tymczasowo mianowano dotychczasowego opiekuna kadry młodzieżowej, Hany’ego Ramzy’ego. Młody szkoleniowiec, który jako piłkarz spędził ponad 10 lat w Niemczech, postanowił ukarać zawodników winnych kompromitacji i w dwóch ostatnich meczach, przeciwko Sierra Leone i Nigrowi, dał szansę gry swoim podopiecznym z reprezentacji do lat 23. Nieznani na arenie międzynarodowej gracze nie przynieśli wstydu, odnosząc honorowe zwycięstwo w potyczce z Nigrem.
Ramzy nie pozostał jednak na stanowisku, a nowym selekcjonerem reprezentacji Egiptu został Bob Bradley. Amerykanin ma naprawić maszynkę do wygrywania, która popsuła się w ostatnim czasie i już wiadomo, że postara się tego dokonać z pomocą złotych medalistów PNA z 2006, 2008 i 2010 roku. Stara gwardia nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
RPA – Kara za kunktatorstwo
Ignorantia iuris nocet – ta stara łacińska maksyma, w języku polskim znana pod terminem nieznajomość prawa szkodzi, jak ulał pasuje do sztabu szkoleniowego reprezentacji RPA oraz ich związkowych pryncypałów. Rzadko kiedy bowiem zdarza się, żeby o braku awansu do tak prestiżowej imprezy jak mistrzostwa kontynentu decydować miała… nieznajomość regulaminu rozgrywek.
Przed ostatnią serią spotkań w grupie G Niger wyprzedzał o jeden punkt RPA i Sierra Leone. Dwie ostatnie drużyny czekał bezpośredni mecz w Johannesburgu. Na początku drugiej połowy do selekcjonera „Bafana Bafana”, Pitso Mosimane, dotarł meldunek z Kairu, gdzie równocześnie toczył się mecz pomiędzy Egiptem a Nigrem. Ponieważ lider grupy przegrywał 0:1, trener reprezentacji RPA uznał, iż w tym momencie jego drużyna ma już pewny awans. Mosimane podjął najgorszą decyzję w zawodowej karierze, a mianowicie nakazał swoim zawodnikom utrzymanie bezbramkowego rezultatu.
W miarę upływu czasu informacje płynące z Kairu były jeszcze bardziej pomyślne dla gospodarzy ostatniego mundialu. „Faraonowie” nie zadowolili się skromnym prowadzeniem i zaaplikowali swojemu przeciwnikowi dwa kolejne trafienia. Po końcowym gwizdku arbitra południowoafrykańscy piłkarze rozpoczęli świętowanie „awansu”. Tańcom radości nie było końca. W studiu telewizji pojawił się prezydent południowoafrykańskiej federacji piłkarskiej, Kirsten Nematandani, który nie krył radości z odniesionego sukcesu. Także pauzujący z powodu kontuzji kapitan zespołu, Steven Pienaar, w entuzjastycznych wpisach na Twitterze gratulował swoim kolegom.
Wszyscy zapomnieli o jednym drobnym szczególe, 14. punkcie regulaminu eliminacji Pucharu Narodów Afryki. Wynika z niego, iż w sytuacji, jeśli dwa lub więcej zespołów ma koncie tyle samo punktów, to o awansie decyduje mała tabelka, czyli bilans meczów bezpośrednich. W przepisach dużo lepiej niż trener Mosimane orientowali się dziennikarze i na pomeczowej konferencji prasowej poruszyli ten temat. Opiekun „Bafana Bafana” długo nie mógł uwierzyć w to, czego się dowiedział.
– Nie wiedziałem o tym, że najlepszy bilans bramkowy nie decyduje o awansie. Czy myślicie, że świadomie ściągnąłbym z boiska napastnika, zastępując go pomocnikiem, gdybym był świadomy, że do awansu potrzebujemy gola. Afryka to dżungla, w Europie i Ameryce przepisy są dużo bardziej precyzyjne – bronił się Pitso Mosimane.
Prezydent Nematandani odgrażał się wysłaniem oficjalnej skargi do Afrykańskiej Konfederacji Piłkarskiej (CAF), ale widząc, że taka postawa tylko go kompromituje, chyłkiem wycofał się z tej decyzji. Ostatecznie pierwsze miejsce w grupie G zajął Niger i to tę ekipę zobaczymy w finałach PNA.
Należy mieć jednak nadzieję, że futbolowi dygnitarze z RPA czegoś się nauczą na przyszłość. Może następnym razem poświęcą trochę czasu na lekturę regulaminu rozgrywek? Oszczędzi im to wstydu, a kibicom palpitacji serca.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.