Alessio Zerbin

Pochodzenie

Urodził się 3 marca 1999 roku w Novarze. Zaczynał w drużynie oratorium w dzielnicy Santa Rita, Audaksie. Stamtąd zabrali go skauci Interu, któremu kibicował. W akademii nerazzurrich spędził siedem lat, do rocznika Giovanissimi Regionali. Jak wspominał, na treningi dojeżdżał prawie codziennie z miejsca oddalonego o 50 kilometrów, najpierw samochodem, później klubowym busem razem z kilkoma chłopcami z okolicy. Jako dziecko podziwiał Kakę, potem wzorem został Lorenzo Insigne, a w 2017 roku mówił, że w swojej roli najbardziej ceni Driesa Mertensa.

Po Interze podpisał kontrakt z Novarą, ale nie czuł się tam dobrze i po sześciu miesiącach odszedł do Suno, klubu z Prima Categoria. W lutym 2015 roku, jeszcze przed 16. urodzinami, zadebiutował w seniorskim zespole Suno. Potem przeniósł się do Gozzano w Serie D, gdzie w ostatniej kolejce sezonu 2015/2016 strzelił trzy gole Ligorna. Lata w Serie D wspominał jako szkołę gry z dorosłymi, która bardzo go ukształtowała.

Kariera

31 stycznia 2017 roku kupiło go Napoli, wyprzedzając Juventus. Zerbin miał 17 lat i miał pojechać na wypożyczenie do Primavery Carpi, ale klub postanowił, że będzie grał w Primaverze w Castel Volturno.

Przez następne lata przechodził z wypożyczenia do wypożyczenia: do Viterbese, Ceseny i Pro Vercelli w Serie C. W sezonie 2018/2019 Viterbese wygrała Puchar Włoch Serie C, a Zerbin zagrał w tych rozgrywkach, między innymi w lutym 2019 roku w meczu z Ternaną, wygranym po dogrywce 2:1. Te wypożyczenia opisywał później jako doświadczenia, które dodały mu „cegiełkę” i nauczyły wytrwałości.

Latem 2021 roku Napoli wypożyczyło go do Frosinone. W sezonie 2021/2022 strzelił w Serie B dziewięć goli, a klub otarł się o baraże. Po latach nazwał Frosinone drużyną, która go „wylansowała” i pozwoliła się poznać w Europie. Wrócił do Napoli i 15 sierpnia 2022 roku zadebiutował w Serie A: w wygranym 5:2 meczu z Veroną wszedł w 75. minucie za Piotra Zielińskiego. Napoli zostało wtedy mistrzem Włoch, ale Zerbin, jak sam mówił, nie był jednym z głównych bohaterów. Miał za to okazję być w szatni z grupą mistrzów. Na treningach obserwował Callejóna, żeby zrozumieć jego ruchy. 18 stycznia 2024 roku strzelił dwa gole Fiorentinie w półfinale Superpucharu Włoch w Rijadzie.

Później grał na wypożyczeniach w Monzy, Venezii i Cremonese. W Cremonese mówił jesienią 2025 roku, że czuje zaufanie trenera Davide Nicoli, a od roku bardziej pracuje nad grą w obronie, bo „podwójny wymiar” jest dla skrzydłowego niezbędny.

24 lipca 2026 roku wrócił do Frosinone Calcio, tym razem na stałe, i podpisał trzyletni kontrakt. Mówił, że wrócił, bo przekonali go prezydent klubu i ambicje na nowy sezon.

Styl gry

Jest prawonożnym skrzydłowym, który może grać w ataku z trójką napastników albo jako drugi napastnik w ataku dwuosobowym. Jest zwinny i szybki, dobrze zaczepia obrońców i wchodzi z piłką do środka, łamiąc linie pressingu. Potrafi grać na obu skrzydłach, żeby stworzyć przewagę w ostatnich trzydziestu metrach. Po wejściu w pole karne szuka dośrodkowań po ziemi albo podań wzdłuż linii dla partnera, a często próbuje strzału na dalszy słupek. Trener Massimiliano Alvini w sparingu w lipcu 2026 roku krzyknął do niego po zwodzie i dośrodkowaniu: „Alessio, tego właśnie chcę: jeden na jednego i jedziesz!”.

Reprezentacja

W 2017 roku, jako 17-latek, został powołany do reprezentacji Włoch U-18. Trener Paolo Nicolato zauważył go jeszcze w Serie D. 7 czerwca 2022 roku w Cesenie zadebiutował w pierwszej reprezentacji: w końcówce wygranego 2:1 meczu Ligi Narodów z Węgrami zmienił Giacomo Raspadoriego.