Andrej Ilić

Pochodzenie

Urodził się 3 kwietnia 2000 roku w Belgradzie i wychował tuż obok stadionu Partizana, na który chodził od dziecka. Zaczynał w szkółce piłkarskiej Viner, a po półtora roku trafił do Partizana. W jego młodzieżowych drużynach spędził dziesięć lat, do 18. roku życia, a zawodowy kontrakt podpisał jako 17-latek.

Do pierwszej drużyny nie awansował. Wspominał, że w tamtym czasie nie miał menedżera, a w drużynie juniorów przestawiono go na środek obrony, gdy do pierwszego zespołu przeszedł Svetozar Marković. Nazywał to najtrudniejszym momentem w karierze: czuł się, jakby grał w inny sport. Po latach mówił, że nie żałuje: ta droga go zahartowała.

Kariera

W sierpniu 2018 roku przeszedł do Napredaku Kruševac. Pierwsze pół roku spędził na ławce, a trener Milorad Kosanović radził mu cierpliwość. W lidze zadebiutował w meczu z Partizanem na stadionie w Humskiej, wchodząc za Aleksę Vukanovicia. Wiosną grał już częściej, ale doznał urazu więzadeł, a po zmianie trenera znów rzadko wychodził na boisko. Jesienią 2020 roku odszedł do Javoru Iwanjica. W Javorze miał być celem długich piłek i utrzymywać je na połowie rywala. W sezonie 2020/2021 strzelił dla Javoru dziewięć goli w lidze.

We wrześniu 2021 roku wyjechał do Łotwy, do RFS. Z Rygi wspominał potem dwa spokojne lata, a w klubie było wielu piłkarzy z Bałkanów. Trener prosił go o bieganie za plecy obrońców i otwieranie miejsca dla ofensywnego pomocnika. W 2022 roku RFS jako pierwszy łotewski klub zagrał w fazie grupowej europejskich pucharów, w Lidze Konferencji. Ilić strzelił tam wyrównującego gola w remisie 1:1 z Fiorentiną we Florencji, pierwszego w historii klubu w fazie grupowej rozgrywek UEFA. W sezonie 2023 zagrał w 25 meczach ligi i strzelił 14 goli. Z klubu odszedł w połowie sierpnia, około dziesięciu kolejek przed końcem rozgrywek, a RFS zdobył w tym sezonie mistrzostwo.

16 sierpnia 2023 roku podpisał kontrakt z Vålerengą Oslo, obowiązujący do lata 2027 roku. Miał wtedy także ofertę z Francji, ale wybrał Norwegię, bo przywykł do północy Europy i do stylu gry w tamtejszych ligach. Mówił, że chce pomóc drużynie z Oslo, która była w strefie spadkowej, wspiąć się w tabeli. W trzecim meczu zmarnował sytuację sam na sam, ale kibice go wsparli, a w następnym spotkaniu, z Aalesund, strzelił dwa gole głową. Do końca sezonu zdobył jedenaście goli w szesnastu meczach, jednak Vålerenga spadła z ekstraklasy po barażach z Kristiansund.

W lutym 2024 roku przeszedł do Lille. Kilka dni później zadebiutował w Ligue 1 w meczu z Clermont, a w następnym spotkaniu doznał poważnego urazu nogi. Mówił, że trener Paulo Fonseca naciskał na jego sprowadzenie, ale gdy Fonseca odszedł, a w klubie został Jonathan David, nie miał dość minut. Zagrał w eliminacjach Ligi Mistrzów, w barażu ze Slavią Praga, i tam usłyszał na boisku hymn tych rozgrywek.

30 sierpnia 2024 roku Lille wypożyczyło go do Unionu Berlin z opcją wykupu. Z powodu problemów zdrowotnych debiutował w Bundeslidze dopiero 11 stycznia 2025 roku, w meczu z Heidenheim. Dopiero gdy trenerem został Steffen Baumgart, dostał szansę na regularną grę. Wiosną strzelił siedem goli w ostatnich czternastu meczach sezonu, w tym dwa w remisie 4:4 z VfB Stuttgart i dwa w ostatniej kolejce w wygranym 2:1 meczu w Augsburgu. 2 czerwca 2025 roku Union ogłosił, że wykupuje go od 1 lipca.

Baumgart nazwał go jesienią 2025 roku najważniejszym napastnikiem drużyny, mimo że nie strzelił wtedy jeszcze gola w lidze. W wygranym 4:3 meczu z Eintrachtem Frankfurt przygotował trzy z czterech bramek Unionu. Sam mówił, że woli strzelać niż asystować, ale nie jest egoistą. W październiku 2025 roku zaliczał atmosferę na stadionie przy Alte Försterei do trzech najlepszych, jakich doświadczył w karierze.

Sukcesy

• 2023 Mistrzostwo Łotwy z RFS

Styl gry

Przy 189 cm wzrostu to silny, wysoki napastnik, który sam o sobie mówi, że jego głównym zadaniem jest strzelanie goli. Sportowy dyrektor Vålerengi Joacim Jonsson opisywał go jako gracza mocnego tyłem do bramki, bardzo dobrego w grze głową, który najlepiej czuje się w polu karnym. Horst Heldt z Unionu mówił o nim, że jest solidny fizycznie i ma instynkt strzelecki. Ilić przyznawał, że gra tyłem do bramki mu odpowiada, a mógłby poprawić drybling i obrót z piłką, bo napastnicy jego postury rzadko to robią.

Dużo pracuje w obronie. W Norwegii, jak mówił, przebiegał niemal 12 kilometrów na mecz, bo tamtejsza gra opiera się na ciągłym pressingu. Baumgart chwalił go za to, jak gra przeciw rywalowi i jak doskakuje do obrońców, i mówił, że napastnik w jego Unionie musi sporo pracować bez piłki. Ilić tłumaczył, że jest innym typem napastnika niż Jonathan David i że w Lille spodziewał się wykorzystania w sytuacjach, gdy drużyna potrzebuje bardziej krzepkiego napastnika.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowej reprezentacji Serbii U-21. W październiku 2025 roku selekcjoner Dragan Stojković po raz pierwszy powołał go do seniorskiej reprezentacji na eliminacje mistrzostw świata. Zadebiutował 11 października 2025 roku w Leskovacu, wchodząc z ławki pod koniec przegranego 0:1 meczu z Albanią. Kilka minut po spotkaniu Stojković ogłosił rezygnację z funkcji selekcjonera. Przed meczem Ilić mówił, że to dla niego duma, a w kadrze chce uczyć się od Aleksandara Mitrovicia, Dušana Vlahovicia i Luki Jovicia.