Wiosenne porządki na Anfield

Żaden z nowo sprowadzonych piłkarzy nie zachwyca, żaden. Bardzo dobrze zapowiadał się Jose Enrique, ale ostatnio dostosował się do formy kolegów i najlepszy występ zaliczył chyba w bramce, w której stanął na chwilę po czerwonej kartce dla Reiny w meczu z Newcastle. Craig Bellamy gra całkiem nieźle, ale z jakiegoś powodu częściej wchodzi z ławki, niż zaczyna mecze w podstawowym składzie. Charlie Adam popadł w przeciętność i zaczął łapać kontuzje. Szkot to już nie ten sam zawodnik, który w zeszłym sezonie w pojedynkę prawie utrzymał Blackpool w Premier League, i którym zachwycała się cała Anglia. Coates na razie wyraźnie przegrywa rywalizację ze Skrtelem i Aggerem, a gdy tego drugiego zabrakło z powodu kontuzji, wszyscy przekonali się dlaczego. Jordan Henderson był zapowiadany jako niesamowity talent i przyszła gwiazda ligi, tymczasem innemu zdolnemu młokosowi, który kosztował wielkie miliony, czyli Philowi Jonesowi, nie dorasta na razie do pięt, ale jest oczywiście nadzieja, że to się zmieni.

Jednak absolutnym niewypałem okazał się Stewart Downing. Zawodnik, który kosztował prawie 20 milionów funtów, miał być gwiazdą i jednym z symboli nowej ery Liverpoolu. No i jest. Od czasu swojego przyjścia na Anfield Anglik gra beznadziejnie, fatalnie, nieskutecznie, po prostu źle, czyli tak jak przez większość sezonu jego drużyna. Comolli, po przestudiowaniu zapewne tysięcy liczb i setek wykresów dotyczących jego występów, twierdził, że Downing jest szybki, potrafi dryblować, zalicza niemało asyst i strzela gole. No to mamy żywy dowód, że nie zawsze to, co na papierze, przenosi się później na boisko. Anglik przez cały sezon w 36 meczach strzelił dwie bramki i zaliczył jedną asystę. W lidze jego dorobek wygląda jeszcze „okazalej”. Okrągłe zero goli i zero asyst! Wynik jak na skrzydłowego godny pozazdroszczenia. Naprawdę trudno jest rozegrać ponad 30 ligowych spotkań w sezonie i ani razu nie trafić do siatki i nie wykonać ani jednego decydującego podania, nie stanąć choćby na linii strzału czy nie dobić piłki do pustej bramki z kilku metrów. Anglik chyba niedługo pobije jakiś niechlubny rekord, a i tak, paradoksalnie, są niemałe szanse na to, że kibice reprezentacji Anglii będą mieli tę wątpliwą przyjemność oglądania go w akcji.

Te wszystkie niewypały i, jak się wydaje na chwilę obecną, przepuszczone miliony, spowodowały, że Comolli z klubu wyleciał. Co prawda mówił, że do Francji wraca z powodów osobistych, ale chyba nawet on sam w to nie wierzy. Oczywiście Kenny Dalglish również ponosi pewną odpowiedzialność, bo wszystkie transfery przyklepywał, ale przecież Szkot to chodząca legenda Liverpoolu, którą trudno tak po prostu zwolnić, a poza tym za nowych zawodników sprowadzonych do klubu bardziej odpowiada dyrektor sportowy. W końcu od tego jest. Decyzja o wyrzuceniu Comolliego wygląda też na przemyślaną, przecież kogoś na takim stanowisku nie zwalnia się z dnia na dzień, pod wpływem impulsu. Tym bardziej po wygranym meczu i w przededniu najważniejszego spotkania w sezonie, półfinału FA Cup. Oczywiście zdobyty Puchar Ligi to miły dodatek i w końcu jakieś trofeum, ale przyniesie ono Liverpoolowi kilka dodatkowych spotkań w słabo poważanej Lidze Europy, co w rywalizacji ligowej raczej nie pomoże. Tylko zdobycie FA Cup, ewentualnie gra w finale, może w jakiś sposób uratować ten sezon na Anfield.

W którą stronę pójdzie teraz Liverpool? Prezes klubu, Tom Werner, chce, żeby szedł naprzód, w końcu taki zespół chce się równać z najlepszymi, a nie, bez urazy, z Sunderlandem czy Evertonem. Może jednak nie warto iść do przodu i zamiast tego kierunek całkowicie zmienić? Werner twierdzi też, że ktoś na miejsce Comolliego przyjdzie i Dalglish nie będzie o wszystkim decydował sam. Podobno Johnowi Henry’emu marzy się zatrudnienie legendy futbolu i jednego z twórców sukcesów obecnej Barcelony, Johana Cruyffa. Innymi kandydatami mają być były dyrektor sportowy „Blaugrany”, Txiki Begiristain, a także Louis van Gaal, który przecież zespół z Camp Nou trenował. Wszyscy trzej na pewno dobrze wiedzą, jak działa klub ze stolicy Katalonii. Czyżby zatem włodarzom „The Reds” marzyło się stworzenie podobnego systemu u siebie? Oczywiście trudno oczekiwać, że Liverpool z dnia na dzień stanie się drugą „Barcą”, choć i tak na pewno zaszłyby radykalne zmiany. Niewykluczone również, że po prostu ludzie z Merseyside uważają tych panów za wspaniałych fachowców, ale trudno uznać za zbieg okoliczności to, że każdy z nich jest w jakimś stopniu związany z Barceloną. Jedno natomiast jest pewne – na Anfield czasy, kiedy stosowano skauting rodem z bejsbola, kiedy piłkarzy zastępują kilometrowe słupki z liczbami i tysiące wykresów, bezpowrotnie minęły.