Wilfried Gnonto

Pochodzenie

Urodził się 5 listopada 2003 roku w Verbanii. Przez osiem lat był w akademii Interu Mediolan, a w 2019 roku zagrał z reprezentacją Włoch na mistrzostwach świata do lat 17. W 2020 roku, mając 16 lat, przeniósł się do FC Zürich. Mówił, że wiele zawdzięcza rodzicom, zwłaszcza przy decyzji o odejściu z Interu po więcej gry: „W tym wieku trzeba grać, a ja zaryzykowałem. Byłem w Interze, u siebie, ale w pewnym momencie trzeba podjąć trudną decyzję”.

Kariera

W kwietniu 2020 roku FC Zürich ogłosił, że od sezonu 2020/2021 sprowadza go z Interu na trzyletni kontrakt. W sezonie 2021/2022, pod wodzą André Breitenreitera, często wchodził z ławki i strzelał gole. W lutym 2022 roku jego trafienie w wygranym 4:2 meczu z FC Basel było piątym golem, jakiego w tamtym sezonie zdobył po wejściu na boisko. Sezon zakończył z FC Zürich mistrzostwem Szwajcarii, pierwszym od 13 lat.

Pod koniec maja 2022 roku pojechał na zgrupowanie Roberta Manciniego, na które zaproszono utalentowanych młodych piłkarzy. Selekcjoner zabrał go do kadry na cztery mecze Ligi Narodów. Po debiucie w kadrze zainteresowało się nim kilka klubów.

1 września 2022 roku, w ostatnim dniu okna transferowego, przeszedł do Leeds United i podpisał pięcioletni kontrakt, obowiązujący do 2027 roku. Mając 18 lat, trafił do Premier League. 28 maja 2023 roku Leeds po porażce 1:4 z Tottenhamem Hotspur spadło z ligi.

W sierpniu 2023 roku, po tym jak klub poinformował go, że latem nie zostanie sprzedany, nie zagrał w meczu Pucharu Ligi z Shrewsbury Town. Leeds nazwało sprawę wewnętrzną sprawą dyscyplinarną, a tydzień później Gnonto złożył pisemny wniosek o transfer. Trener Daniel Farke powiedział potem, że piłkarz go przeprosił i przyznał, że popełnił błąd. Dostał drugą szansę, ale, jak zaznaczył Farke, trzeciej nie będzie.

W sezonie 2024/2025 strzelił gole w zwycięstwach Leeds ze Stoke City i Bristol City, które przypieczętowały awans do Premier League. W ostatniej kolejce Championship wyrównał w meczu z Plymouth Argyle, a potem asystował przy zwycięskim golu Manora Solomona w ostatniej minucie. Leeds wygrało Championship pod wodzą Farkego. W sezonie 2025/2026 klub utrzymał się w Premier League i dotarł do półfinału Pucharu Anglii, w którym przegrał z Chelsea 0:1. Gnonto wszedł w nim z ławki w 74. minucie.

1 września 2026 roku został wypożyczony z Leeds do Fiorentiny do końca sezonu 2026/2027, z opcją wykupu. Dla Gnonto to pierwszy sezon w Serie A i powrót do Włoch, które opuścił w 2020 roku. Mówił, że w Wielkiej Brytanii nauczył się wielu rzeczy i rozwinął się jako piłkarz i jako człowiek, a gdy dowiedział się o szansie przejścia do Fiorentiny, zrobił wszystko, żeby do tego doszło.

Sukcesy

• 2025 Mistrzostwo Championship z Leeds United
• 2023 Brązowy medal Ligi Narodów z Włochami
• 2022 Mistrzostwo Szwajcarii z FC Zürich

Styl gry

Mancini po debiucie powiedział, że Gnonto jest bardzo szybki i potrafi wszystko, a jako napastnik ma jakość, której kadrze wcześniej brakowało. Włoska encyklopedia Treccani opisuje go jako piłkarza zwinnego, o dużej skoczności i bardzo dobrej technice.

W Zürichu często wchodził z ławki jako szybki zmiennik i od razu robił różnicę.

Reprezentacja

W reprezentacji Włoch zadebiutował 4 czerwca 2022 roku w Bolonii, w meczu Ligi Narodów z Niemcami (1:1). Wszedł z ławki, a kilka minut później dośrodkował do Lorenzo Pellegriniego, który strzelił jedynego gola dla Włochów. Dziesięć dni później, 14 czerwca w Mönchengladbach, w przegranym 2:5 rewanżu z Niemcami, strzelił swojego pierwszego gola w kadrze. Miał wtedy 18 lat, siedem miesięcy i dziewięć dni i był wtedy najmłodszym strzelcem w historii reprezentacji Włoch. Poprzedni rekord należał do Bruno Nicolégo z 1958 roku.

W czerwcu 2023 roku znalazł się w kadrze na finały Ligi Narodów. W meczu o trzecie miejsce z Holandią, wygranym przez Włochów 3:2, wystąpił w pierwszym składzie.