Piotr Stokowiec

Pochodzenie

Piotr Stokowiec urodził się 25 maja 1972 roku w Kielcach. Piłkę zaczynał w Atescie Kielce, grał też w Orlętach i Koronie Kielce. Był lewonożnym defensywnym pomocnikiem lub lewym obrońcą. W 1992 roku wyjechał na studia na warszawską AWF i zamiast II ligi w Koronie wybrał IV-ligowy AZS AWF Warszawa. Skończył trenerską specjalizację u profesora Jerzego Talagi i Rudolfa Kapery; mówi, że razem z Pawłem Janasem zbudowali jego „mocny kręgosłup moralny”. Przed meczami AZS-u sam wieszał siatki i malował linie wózkiem z wapnem, i podobnej pokory wymagał potem od swoich piłkarzy.

W Ekstraklasie rozegrał 131 meczów i strzelił 8 goli. Reprezentował między innymi Polonię Warszawa, Świt Nowy Dwór Mazowiecki, KSZO Ostrowiec Świętokrzyski, Śląsk Wrocław i Dyskobolię Grodzisk Wielkopolski, a krótko także duński Akademisk Boldklub i norweski Notodden FK. Karierę zakończył w Wigrach Suwałki, które zaczął prowadzić jako grający trener. O sobie mówi, że jest lepszym trenerem niż był piłkarzem.

Kariera trenerska

Wigry Suwałki objął zimą sezonu 2006/2007, gdy zespół zagrożony był spadkiem z III ligi, i utrzymał go. Na zimowym zgrupowaniu kazał piłkarzom biegać wokół stawu o siódmej rano, a potem było śniadanie i kolejny trening. W 2007 roku trafił do Widzewa Łódź jako koordynator grup młodzieżowych, później asystentem Pawła Janasa. Po sezonie 2009/2010 odszedł z Widzewa i razem z Janasem przeniósł się do Polonii Warszawa, gdzie pracował w sztabie José Mari Bakero, a potem znów u Janasa i Theo Bosa.

W marcu 2011 roku, po zwolnieniu Bosa, prezes Józef Wojciechowski powierzył mu pierwszą drużynę na jeden mecz: przegrany 0:1 z Widzewem. Stokowiec opowiadał, że gdy kierownik drużyny biegał z telefonem, by zmienić mu skład, wyrzucił go razem z telefonem. Stracił posadę, ale jego zdaniem zyskał szacunek szatni. Został w klubie jako trener odpowiedzialny za analizę gry i zespół Młodej Ekstraklasy, a w lipcu 2012 roku, po przejęciu Polonii przez Ireneusza Króla, objął pierwszą drużynę.

Sezon 2012/2013 był przełomowy. Klub miał wielomiesięczne zaległości w wypłatach, a po rundzie jesiennej Polonia była na trzecim miejscu. Zimą z obozu w Turcji wyjechało sześciu piłkarzy, część odeszła do innych klubów. Stokowiec ratował się młodzieżą z akademii i systemem z trzema środkowymi obrońcami. Polonia skończyła rozgrywki na szóstym miejscu, ale nie dostała licencji na kolejny sezon.

Po upadku Polonii od czerwca 2013 roku prowadził Jagiellonię Białystok, z którą doszedł do półfinału Pucharu Polski. W kwietniu 2014 roku, po porażce 1:6 w Poznaniu z Lechem, został zwolniony. Nazwał to swoim pierwszym zakrętem w pracy trenerskiej.

W maju 2014 roku objął Zagłębie Lubin na cztery kolejki przed końcem sezonu, gdy zespół był w strefie spadkowej, i nie zdołał uniknąć degradacji. W sezonie 2014/2015 wygrał z nim I ligę i wrócił do Ekstraklasy. W kolejnym sezonie Zagłębie jako beniaminek zajęło trzecie miejsce i jako pierwszy beniaminek od 1997 roku zagrało w europejskich pucharach. Latem 2016 roku wyeliminowało w eliminacjach Ligi Europy Sławię Sofia i po rzutach karnych Partizana Belgrad, a w trzeciej rundzie przegrało z duńskim SønderjyskE. W Lubinie wprowadził do pierwszego zespołu lub odbudował między innymi Krzysztofa Piątka, Jarosława Kubickiego, Jarosława Jacha i Filipa Jagiełłę. Z klubem rozstał się 26 listopada 2017 roku, po trzech i pół roku, zwolniony, jak mówił, bez wcześniejszych sygnałów.

W marcu 2018 roku przejął Lechię Gdańsk, która broniła się przed spadkiem. Trzy pierwsze mecze przegrał, ale utrzymał zespół w Ekstraklasie. W sezonie 2018/2019 Lechia przez kilkanaście kolejek prowadziła w tabeli, zajęła trzecie miejsce, pierwsze medalowe od 63 lat, i 2 maja 2019 roku na Stadionie Narodowym wygrała 1:0 finał Pucharu Polski z Jagiellonią Białystok. W lipcu 2019 roku pokonała w Gliwicach mistrza Polski Piasta 3:1 i zdobyła Superpuchar. Klub miał wtedy poważne kłopoty finansowe, piłkarze czekali na pensje, a do rundy wiosennej 2020 roku drużyna przystąpiła z ławką złożoną z samych młodzieżowców. Lechia skończyła sezon 2019/2020 na czwartym miejscu i przegrała po dogrywce finał Pucharu Polski z Cracovią. W 2020/2021 zajęła siódme miejsce. Stokowiec został zwolniony po remisie 2:2 z Radomiakiem w sierpniu 2021 roku. Krytykowali go po rozstaniu niektórzy byli piłkarze Lechii, między innymi Sławomir Peszko, który zarzucał mu pozbywanie się doświadczonych zawodników; trener odpowiadał, że ma wymagać, a nie być lubianym.

Od września do grudnia 2021 roku był ekspertem Viaplay. W grudniu 2021 roku wrócił do Zagłębia Lubin, ale w listopadzie 2022 roku został zwolniony na kolejkę przed końcem rundy jesiennej, po porażce w Pucharze Polski z drugoligowym Motorem i wysokiej przegranej 0:3 w Mielcu.

Po dwuletniej przerwie, 11 października 2023 roku, został trenerem ŁKS Łódź, po Kazimierzu Moskalu, w beniaminku Ekstraklasy. W dziewięciu meczach Ekstraklasy nie wygrał ani razu i 19 lutego 2024 roku zwolniono go po porażce 0:2 w derbach z Widzewem. Później przyznał, że przecenił potencjał klubu i drużyny.

Po półtora roku bez klubu, w czerwcu 2025 roku, został trenerem Pogoni Grodzisk Mazowiecki, świeżo awansowanej do I ligi, z którą rozstał się Marcin Sasal. Pracował z jednym z najniższych budżetów w lidze i najmłodszą kadrą, w której grali wypożyczeni z Legii Warszawa młodzieżowcy. Jesienią 2025 roku Pogoń długo była na drugim miejscu w tabeli, ale sezon 2025/2026 skończyła na jedenastym. Stokowiec odszedł po sezonie, nie przedłużając wygasającego kontraktu.

W czerwcu 2026 roku wrócił do Polonii Warszawa, w której kiedyś grał i zaczynał pracę trenerską, tym razem w I lidze.

Po odejściu Adama Nawałki w 2018 roku był jednym z kandydatów na selekcjonera reprezentacji Polski; do finalizacji nie doszło, co potwierdził sam w 2024 roku.

Styl i metody

Lechia w sezonie 2018/2019 grała najczęściej 4-3-3, z kontrpressingiem po stracie piłki. W ataku szukała skrzydeł: długie, wertykalne podania omijały linie pressingu rywala, a głównym narzędziem wykończenia były dośrodkowania. Gra bywała mniej widowiskowa, ale skuteczna i pragmatyczna. Po przyjściu do Gdańska szybko poukładał obronę i ustawił pressing. W Polonii wiosną 2013 roku przeszedł na trzech środkowych obrońców, gdy z drużyny odeszli piłkarze. W 2021 roku przyznawał, że jego sztab czyta literaturę o gegenpressingu i szuka nowinek, a jeden z asystentów przyniósł do sztabu z podcastu hiszpańskie hasło „sin duda” („bez wątpliwości”), którym nazwali swój styl.

Konsekwentnie stawia na młodych. W Lubinie, jak sam liczył, przez trzy i pół roku wprowadził do pierwszej drużyny około trzydziestu zawodników, z których trzynastu zadebiutowało w Ekstraklasie. Polonia, Lechia po zimie 2020 roku i Pogoń Grodzisk grały młodzieżą z konieczności; w Grodzisku mówił, że I liga powinna być poligonem dla młodych polskich piłkarzy. W Lechii zarzucano mu jednak, że nie promował największych talentów, na przykład Kacpra Urbańskiego.

Sam opisuje się jako trenera z „silną ręką”: demokratę, który czasem musi być autokratą. Wymaga dyscypliny i ciężkiej pracy, lubi zawodników „nieoczywistych, czasem krnąbrnych”, o ile grają dla drużyny. Stawia na jasne, proste komunikaty i bezpośrednie rozmowy, nawet gdy bywają bolesne. W 2024 roku przyznał, że w ostatnim czasie uległ presji i „zmiękczył żelazne zasady”, oraz że pracował ponad miarę. Pogoń oparł na licznych odprawach i analizach, w młodym sztabie.

Wypowiedzi

„Lubię zawodników nieoczywistych, czasem krnąbrnych, ale pod jednym warunkiem: że wiosłują w tę samą stronę co drużyna.” (TVP Sport, wrzesień 2024)

„Ja nie jestem zupą pomidorową, żeby wszyscy mnie lubili. Nie taka jest rola trenera.” (Dziennik Bałtycki, styczeń 2022)