Leeroy Echteld

Pochodzenie

Lee-Roy Echteld, w holenderskiej prasie częściej pisany Leeroy, urodził się 30 września 1968 roku w Amsterdamie. Od jedenastego do szesnastego roku życia grał w młodzieży Ajaksu i wspomina to jako czas wzlotów i upadków. O szkole Ajaksu mówi dziś, że jest po prostu twardsza niż ta w AZ. Potem przeszedł przez amsterdamski klub DWS i trafił do HFC Haarlem, gdzie w 1988 roku zadebiutował w zawodowej piłce.

W Haarlem jego pierwszym trenerem był Dick Advocaat. Echteld przyszedł tam jako siedemnastolatek i do dziś mówi, że Advocaat „praktycznie go wychował”. Od 1992 do 1997 roku grał w sc Heerenveen, potem krótko w AS Cannes, w AZ (pół sezonu 1997/1998, zakończonego tytułem w Eerste divisie), w RKC Waalwijk, w austriackim Austrii Lustenau i na koniec w Heraclesie Almelo. Karierę zakończył w 2001 roku. Wśród swoich trenerów z tamtych lat wymienia też Willema van Hanegema, którego uwag „nie zawsze rozumiał”, a które docenił dopiero po latach.

Kariera trenerska

Zaczynał w amatorskim Amsterdamie. Staż do dyplomu KNVB odbywał w Ajaksie, w sezonie 2006/2007 prowadził młodzież w Docos, a od 2007 roku pracował w Blauw-Wit Amsterdam: najpierw jako trener juniorów i szef akademii, od 2009 roku jako pierwszy trener. Potem prowadził DWV, który w jego czasach połączył się z Buiksloot, oraz Zeeburgię. Drugi etap w Zeeburgii w 2015 roku trwał cztery tygodnie, bo AZ kazał mu wybierać między Amsterdamem a Alkmaarem. Wybrał Alkmaar.

W AZ od 2014 roku pracował z młodzieżą, a pod koniec 2015 roku został asystentem Johna van den Broma w pierwszej drużynie. W akademii miał pod opieką m.in. Guusa Tila, Owena Wijndala, Myrona Boadu, Teuna Koopmeinersa i Calvina Stengsa. Tilowi pomógł w okresie, gdy ten nie grał; po dobrym meczu z Ajaksem Til przebił się do pierwszej drużyny. Stengs, który w juniorach musiał wrócić z U-17 do U-16, mówi, że Echteld przeszedł z nim całą drogę aż do debiutu.

W 2018 roku wyjechał do Paryża. Paris Saint-Germain powierzyło mu drugą drużynę, grającą w czwartej lidze francuskiej (Championnat National 2). Wybór zaskoczył miejscowych: Echteld nie miał francuskich uprawnień, mówił głównie po angielsku, a w protokołach meczowych jako pierwszy trener figurował Hervé Guégan, choć ostatnie słowo należało do Holendra. W lutym 2019 roku rezerwy PSG były ósme w swojej grupie, a Echteld pauzował po czerwonej kartce z meczu, który jego zespół wygrał 3:0. Pracował w trudnych warunkach, z niedoborem zawodników. Kilku jego piłkarzy trafiło do pierwszej drużyny, m.in. Loïc Mbe Soh. W maju 2019 roku PSG zlikwidowało drugi zespół, uznając, że nie pomaga już w rozwoju talentów, i Echteld został bez pracy.

Latem 2020 roku dołączył do sztabu PEC Zwolle jako asystent. W lutym 2021 roku, gdy John Stegeman został odsunięty, poprowadził zespół w jednym meczu i wygrał 4:1 ze swoim dawnym klubem Heerenveen. Dzień później klub powołał Berta Kontermana. W lutym 2022 roku, kończąc kurs trenerski, dołączył jako stażysta do sztabu FC Emmen, które wygrało Eerste divisie i awansowało do Eredivisie. Zwolle spadło w tym sezonie z Eredivisie. We wrześniu 2022 roku Echteld otrzymał dyplom UEFA Pro KNVB.

Od lata 2022 roku do stycznia 2024 prowadził De Treffers z Groesbeek, w Tweede divisie, czyli na trzecim poziomie rozgrywek, najwyższym z amatorskich. Pierwszy sezon skończył na piątym miejscu. Od lipca 2023 roku łączył tę pracę z funkcją asystenta Michaela Reizigera w reprezentacji Holandii U-21.

20 stycznia 2024 roku objął Jong AZ w Keuken Kampioen Divisie po Janie Sierksmie, który awansował do pierwszej drużyny. W pierwszym sezonie rezerwy zdobyły rekordowe dla siebie 56 punktów, a w obu sezonach Echtelda były najlepszą drugą drużyną w lidze. Przez Jong AZ do pierwszego zespołu przeszli wtedy m.in. Ro-Zangelo Daal, Kees Smit i Rome-Jayden Owusu-Oduro, a Jayden Addai i Ernest Poku wyjechali za granicę.

W styczniu 2026 roku AZ zwolnił Maartena Martensa, a drużyna zajmowała wtedy ósme miejsce. Echteld dostał pierwszą w życiu pracę trenera pierwszej drużyny w Eredivisie, najpierw do końca sezonu, i zaczął od remisu z Excelsiorem. Zespół doszedł do ćwierćfinału Ligi Konferencji, przegrywając z Szachtarem Donieck 0:3 i 2:2, a 19 kwietnia 2026 roku w De Kuip wygrał z NEC Nijmegen 5:1 w finale Pucharu Holandii. Był to pierwszy puchar AZ od trzynastu lat i piąty w historii klubu. Plan na NEC Dicka Schreudera był prosty: nie dać się przegrać w środku pola, wygrywać drugie piłki i po przerwie kontratakować. Sven Mijnans dostał rolę „pół-wolnego” pomocnika, który miał zagęścić środek, a w wyjściowym składzie zagrał młody Elijah Dijkstra.

W maju 2026 roku klub uczynił go stałym trenerem. 2 sierpnia 2026 roku AZ wygrał 4:0 z mistrzem kraju PSV w Eindhoven i zdobył Superpuchar Holandii (Johan Cruijff Schaal). PSV od dziewiątej minuty grało w dziesiątkę po czerwonej kartce dla Joeya Veermana.

Styl i metody

Echteld jest znany z bezpośredniości. Jako trener młodzieży prowadził zawodników twardo, ale uczciwie, i w AZ postępuje tak samo. Stengs mówi, że nauczył go „czasem być draniem na boisku” i pracować ciężej. Rozlicza piłkarzy publicznie: pod koniec kwietnia 2026 roku nie krył wściekłości, gdy Dijkstra i Daal spóźnili się na przygotowania do meczu z Szachtarem, a po zdjęciu Smita z boiska w sierpniu otwarcie opowiadał o jego reakcji, po czym żartem odzyskał go na treningu. Zdarzyło mu się zdjąć Dijkstrę po pół godziny gry i powiedzieć, że zrobiłby to znacznie wcześniej. W przerwie finału pucharu kazał Mijnansowi, który uważał, że gra świetnie, dołożyć w pojedynkach i pressingu; Mijnans przyznał, że po tym był w drugiej połowie jeszcze ostrzejszy. Po Superpucharze dostał żółtą kartkę za protesty i powiedział arbitrowi Serdarowi Gözübüykowi, „w spokoju”, że jego zdaniem pomagał PSV.

Stoi za tym nastawienie na rozwój. W Jong AZ mówił, że chce, by chłopcy trafiali do pierwszej drużyny możliwie kompletni i z rzeczami, z których skorzystają w całej karierze. Od zawodników wymaga jasności: oczekiwania tłumaczy na treningu i w rozmowach, a gdy kierunek się psuje, ponownie siada z nimi przy stole. Konfrontuje piłkarzy z ich błędami, a jednocześnie buduje z nimi prawdziwą relację.

Sztab traktuje jak zespół. Współpracowników odziedziczonych po Martensie, czyli Jana Sierksmę, Roberta Franssena, Maartena Stekelenburga i Rona Vlaara, zostawił na miejscu i dał im przestrzeń na własną wiedzę. W maju 2026 roku powiedział, że klub szuka specjalisty od stałych fragmentów gry. W pracy z danymi nie zadowala się wiarą na słowo: chce zrozumieć, skąd biorą się wnioski, a analitycy AZ są już na tyle blisko, że, jak mówi, coś mu to daje. Przed meczem czasem sięga po obraz: na obozie na Veluwe pokazał zawodnikom film „Miracle” o amerykańskich hokeistach, którzy w 1980 roku wbrew oczekiwaniom wygrali olimpijskie złoto, pokonując faworyta ze Związku Radzieckiego.

Taktycznie nie trzyma się jednego szablonu. Wiosną 2026 roku AZ grał najczęściej 4-3-3. W kwietniu, przy kontuzjach ważnych pomocników, kilka razy wystąpił w ustawieniu z trójką obrońców (3-4-1-2, 3-4-3). Od sierpnia 2026 roku drużyna gra przeważnie 4-2-3-1, czasem 4-3-3. Rezerwy PSG grały bardziej bezpośrednio i pionowo niż zespoły jego poprzedników, nastawione na posiadanie piłki.

Wypowiedzi

„Nigdy nie byłem zdenerwowany krokiem do pierwszej drużyny. Robię to, co zawsze, i to musi się udać.” (NOS, październik 2026)

„Chcę nadal poszerzać wiedzę. Naprawdę próbuję to zrozumieć. Jestem tak uparty, że chcę to zrozumieć.” (NOS, październik 2026)