Grzegorz Szoka

Pochodzenie

Grzegorz Szoka urodził się 4 października 1986 roku w Pruszkowie i jest wychowankiem Znicza. Jako piłkarz grał w Zniczu, w Turze Jaktorów, Ursusie Warszawa i Piaście Piastów, a karierę skończył w czwartoligowych rezerwach Znicza. Do zawodu trenera wszedł wcześnie: w 2025 roku mówił, że od piętnastu lat pracuje jako trener nieprzerwanie, czyli od około 2010 roku.

Kariera trenerska

Zaczynał w akademii Znicza Pruszków, gdzie przez sześć lat szkolił młodzież, i prowadził czwartoligowe rezerwy klubu. W 2017 roku trafił do akademii Legii Warszawa i pracował w niej pięć lat, z drużynami do lat 14, 17 i 18. W sezonie 2018/2019 poprowadził Legię U-17 do mistrzostwa Polski, pierwszego w historii klubu w tej kategorii. W półfinale wyeliminował Zagłębie Lubin, a w finale pokonał 3:1 Lecha Poznań. W jego drużynach grali m.in. Ariel Mosór i Szymon Włodarczyk. Rok wcześniej prowadził drużynę U-15, która w 2019 roku, już pod innym trenerem, też została mistrzem Polski. Z U-18 zdobył jeszcze srebro w sezonie 2019/2020 i brąz w sezonie 2021/2022. Z Legii odszedł w 2022 roku.

W lipcu 2022 roku zaczął pracę w piłce seniorskiej jako asystent w Chrobrym Głogów, najpierw u Marka Gołębiewskiego, a od sierpnia 2023 roku u Piotra Plewni. Po zwolnieniu Gołębiewskiego po trzech kolejkach sezonu 2023/2024 poprowadził zespół w jednym meczu, przegranym z Górnikiem Łęczna, do przyjścia Plewni. Równolegle zdobywał licencję UEFA Pro: kurs 2022-2024 skończył egzaminami 4-5 marca 2024 roku. W ramach kursu odbył staż w SD Eibar. Z Głogowa odszedł w czerwcu 2024 roku.

14 czerwca 2024 roku został pierwszym trenerem Znicza Pruszków po Mariuszu Misiurze, który przeszedł do Wisły Płock. Zespół stracił przed sezonem ośmiu graczy z podstawowego składu, a ze sztabu został tylko fizjoterapeuta. Prognozy wróżyły spadek lub walkę o utrzymanie do końca, a Szoka, jak mówi, dobrał nieoczywistych zawodników przy jednym z najniższych budżetów w lidze. Znicz pokonał m.in. Wisłę Kraków i Bruk-Bet Termalicę i został sensacją rozgrywek. 8 maja 2025 roku, pod koniec sezonu, klub go zwolnił. Wcześniej Szoka powiedział zarządowi, że nie przedłuży kontraktu. Klub podał, że tuż przed wyjazdem do Stalowej Woli doszło do rozbieżności w sprawie sytuacji zespołu i zasad dalszej współpracy. Media pisały, że chodziło o skład i młodzieżowców, których wystawienie przynosi klubowi dodatkowe pieniądze z Pro Junior System. Szoka zaprzeczył, że powodem były sprawy finansowe. Znicz skończył sezon na ósmym miejscu.

Latem 2025 roku odrzucił dwie oferty z tego poziomu i zrobił przerwę. 11 listopada 2025 roku został trenerem ŁKS Łódź, po Szymonie Grabowskim, z kontraktem do czerwca 2027 roku. Zespół był wtedy dwunasty w tabeli I ligi, z 21 punktami po 16 kolejkach, a Szoka był piątym trenerem klubu w 2025 roku. W sezonie 2025/2026 ŁKS awansował do baraży, ale 28 maja 2026 roku przegrał półfinał w Głogowie z Chrobrym po rzutach karnych, choć prowadził 1:0 i miał przewagę jednej bramki w serii. Szoka ocenił po meczu, że drużyna nie zasłużyła na awans.

Styl i metody

O swojej filozofii mówi, że chce grać do przodu, ale nie liczy się dla niego posiadanie piłki, tylko zdobywanie przestrzeni w kierunku bramki, wejścia w pole karne i strzały, przy dobrej organizacji w obronie. Według jego wyliczeń z Chrobrego czyste konto było w I lidze warte więcej niż strzelony gol: w czterech meczach bez straty bramki jego zespół zdobywał średnio 2,5 punktu na mecz, a po stracie dwóch goli tylko 0,67. Uważa dobrą organizację w obronie za cechę wszystkich drużyn, które ostatnio awansowały do Ekstraklasy.

Nie przywiązuje się do ustawienia. W Zniczu zaczął od 3-5-2, w niskiej obronie z pięcioma obrońcami, a z czasem bronił w 4-4-2, także w rombie, zależnie od wysokości pressingu, i atakował w układach 4+2 lub 3-2-5. Mówi, że system niewiele znaczy, ważniejsze są zasady funkcjonalne, i że mądrość trenera polega na dopasowaniu stylu do tego, co zespół potrafi. Dobierał piłkarzy motorycznie i ustawiał ich tak, żeby grali swoimi najmocniejszymi cechami: Radosław Majewski miał grać między liniami, a wahadłowy Dominik Sokół jak najczęściej kończyć akcje w polu karnym. Zapamiętał radę Jacka Zielińskiego z czasów pracy w Legii, żeby w ofensywie nie być zbyt daleko od siebie, bo łatwiej wtedy zabezpieczyć fazy przejściowe. Interesuje go relacjonizm, czyli gra w małych odległościach z wsparciem na trzeciego i szybką reakcją po stracie. W ataku pozycyjnym lubił pozorować zmianę strony, żeby rywal się przesunął, a potem wracać z akcją tam, gdzie miał przewagę liczebną. Według danych Wyscout analizowanych po sezonie Znicz miał za niego więcej piłki i lepsze sytuacje niż rok wcześniej, przy podobnej obronie. W ŁKS zastał ustawienie z trzema środkowymi obrońcami, które wprowadził jego poprzednik, i zostawił je, bo znał je z Pruszkowa. Pracę w grudniu 2025 roku zaczął od obrony, najpierw niskiej, potem średniej i wysokiej, a budowanie od bramki odłożył na później, żeby nie odbierać drużynie pewności siebie.

Z piłkarzami pracuje indywidualnie. W wąskim sztabie Znicza każdy trener miał przypisaną grupę zawodników, a po meczach powstawały raporty, które sztab omawiał wspólnie. W ŁKS korzysta z psychologa i testów osobowości, żeby dobrać sposób komunikacji. Od stażu w Eibar wziął ideę, że przy intensywnym stylu najważniejsze jest, żeby zawodnicy byli dostępni do gry, więc dużo uwagi poświęca prewencji urazów. Mówi, że budowanie więzi w zespole jest ważne, bo liga weryfikuje, jak drużyna reaguje na porażkę. Po sparingach w Turcji w styczniu 2026 roku mówił, że nie chce budować fałszywego poczucia pewności siebie.

Wypowiedzi

„System niewiele znaczy, ważniejsze są zasady funkcjonalne podczas gry” (Weszło, wrzesień 2025)