Brendan Rodgers

Pochodzenie

Brendan Rodgers urodził się 26 stycznia 1973 roku w Carnlough, nadmorskiej wsi w hrabstwie Antrim w Irlandii Północnej. Do trzynastego roku życia grał w futbol gaelicki i hurling, a w piłkę nożną tylko na ulicy. Poważnie zajął się nią w St Patrick's College w Ballymena. Jako nastolatek występował w reprezentacji szkolnej Irlandii Północnej, a podczas szkolnych wakacji ćwiczył w młodzieżowej strukturze Manchesteru United.

Grał jako obrońca w Ballymena United, w 1990 roku trafił do Readingu. Wrodzona wada kolana zakończyła jego zawodową karierę, gdy miał 20 lat. Później występował jeszcze w niższych ligach angielskich, w Newport (Isle of Wight), Witney Town i Newbury Town, a obok pracował w sieci Waitrose i prowadził zajęcia dla dzieci w lokalnym klubie.

O ojcu, malarzu pokojowym, który oszczędzał na każdej wyprawie na trening, mówił, że nauczył go jednego: nie czekać, aż ktoś za niego coś załatwi. „Nigdy nie będę czekał i polegał na kimś innym” – opowiadał po latach. Podobnie opisywał własną drogę trenerską: najważniejszym mentorem był dla niego on sam, bo musiał się uczyć.

Kariera trenerska

W Readingu szansę dał mu menedżer Tommy Burns, legenda Celticu, który po urazie zrobił z 20-latka szefa szkolenia młodzieży. Rodgers od dziecka kibicował Celticowi i o Burnsie mówił, że „pokazał mu, iż można być dobrym człowiekiem i dobrym trenerem”. Asystent Burnsa, bramkarz Pat Bonner, pamiętał młodego trenera jako ciekawskiego, wypytującego o sposób myślenia o grze. Rodgers uczył się hiszpańskiego (lekcji udzielał mu Julio Delgado, ojciec tenisisty Jamiego Delgado) i na własną rękę jeździł na treningi klubów w Hiszpanii, m.in. Barcelony, Valencii i Sevilli, a zdobytą wiedzę przenosił do akademii w Berkshire.

W 2004 roku José Mourinho zabrał go do Chelsea jako trenera młodzieży, po poleceniu Steve'a Clarke'a, asystenta Portugalczyka. Mourinho grał 4-3-3 lub 4-4-2 z rombem i potrzebował trenera młodzieży, który wdroży te zasady, a w Readingu Rodgers uczył gry opartej na europejskim modelu. Awansował go na szefa rezerw w 2006 roku. Rodgers pracował tam z Mourinho, Avramem Grantem i Luizem Felipe Scolarim; przypisywano mu nauczenie zespołu gry z rombem w środku pola. Z akademii wyszli wtedy m.in. Michael Mancienne i Scott Sinclair, który po latach strzelił hat-tricka w finale baraży Swansea. Pracę u Mourinho porównywał do studiów na Harvardzie. Zapamiętał, że w pracy z gwiazdami nic nie znaczy status trenera młodzieży; liczy się szacunek do ludzi, a dopiero potem słuchają. Gdy Mourinho przechodził do Interu, zaproponował mu pracę we Włoszech. Rodgers odmówił i czekał na pierwszą posadę pierwszego trenera.

W listopadzie 2008 roku został trenerem Watfordu w Championship. Zespół był w strefie spadkowej, a sezon skończył na trzynastym miejscu. Latem 2009 roku przeszedł do Readingu, co nadszarpnęło jego opinię wśród kibiców Watfordu. W Readingu nie wytrzymał nawet pół roku: pożegnał się z klubem w grudniu 2009 roku. Później tłumaczył, że klub był w kryzysie, a jemu zabrakło cierpliwości właścicieli. Od Grahama Taylora usłyszał kiedyś radę, którą cytował: „Młody menedżer powinien wybierać prezesa, nie klub”.

Przełom przyszedł w Swansea City, które objął w lipcu 2010 roku, choć wcześniej zapraszano go do sztabu Manchesteru City. W pierwszym pełnym sezonie zespół zajął trzecie miejsce w Championship, a 30 maja 2011 roku wygrał 4:2 z Readingiem w finale baraży na Wembley. Swansea została pierwszym walijskim klubem w Premier League. Przed sezonem 2011/2012 typowano ją do spadku, tymczasem zespół zdobywał punkty z Liverpoolem, Newcastle, Tottenhamem i Chelsea, pokonał Arsenal 3:2 i skończył ligę na jedenastym miejscu.

W czerwcu 2012 roku przejął Liverpool po Kennym Dalglishu. W sezonie 2013/2014 zespół z Luisem Suárezem i Stevenem Gerrardem długo prowadził w tabeli, a skończył dwa punkty za Manchesterem City, zdobywając 101 goli. Rodgers został wybrany Menedżerem Roku przez Stowarzyszenie Menedżerów (LMA), jako pierwszy trener w historii Liverpoolu. Po odejściu Suáreza drużyna nie odtworzyła pressingu i agresji z przodu z pierwszych dwóch lat, co Rodgers przyznał po latach. Zwolniono go 4 października 2015 roku po remisie 1:1 z Evertonem.

W maju 2016 roku zaczął pracę w Celticu Glasgow, klubie, któremu kibicował od dziecka. Debiutował porażką z gibraltarskim Lincoln Red Imps w kwalifikacjach Ligi Mistrzów (komentował: „jest rozczarowanie, nie ma wstydu”), a we wrześniu przegrał 0:7 z Barceloną. W listopadzie 2016 roku zdobył Puchar Ligi Szkockiej, pierwsze trofeum w karierze. Sezon 2016/2017 Celtic skończył bez porażki w krajowych rozgrywkach, z rekordem punktów w lidze i potrójną koroną. Rok później powtórzył ten wynik, a była to pierwsza w historii szkockiej piłki „podwójna potrójna korona”. Rodgers odrzucił wtedy ofertę z Chin. W lutym 2019 roku odszedł do Leicester City, gdy Celtic prowadził w tabeli, co zostawiło w Glasgow wiele goryczy.

W Leicester zdobył w maju 2021 roku pierwszy w historii klubu Puchar Anglii (1:0 z Chelsea w finale), a w sierpniu 2021 roku Tarczę Wspólnoty po wygranej z Manchesterem City. We wrześniu 2020 roku jego zespół wygrał 5:2 na wyjeździe z City i Rodgers został pierwszym trenerem, którego drużyna strzeliła pięć goli drużynie Pepa Guardioli. Leicester kończyło ligę na piątym miejscu w latach 2020 i 2021, a w Lidze Konferencji 2021/2022 dotarło do półfinału, w którym przegrało z Romą Mourinho. Dla polskiego kibica istotne jest spotkanie z fazy grupowej Ligi Europy 2021/2022: Leicester przegrało w Warszawie 0:1 z Legią, a u siebie wygrało 3:1. Po fatalnym starcie sezonu 2022/2023 Rodgers rozstał się z klubem 2 kwietnia 2023 roku, a Leicester spadło z ligi.

W czerwcu 2023 roku wrócił do Celticu po Ange Postecoglou. Zdobył dwa kolejne mistrzostwa Szkocji, w 2024 roku Puchar Szkocji, a 15 grudnia 2024 roku wygrał z Rangers Puchar Ligi po rzutach karnych (3:3, 5:4). Celtic policzył to jako jego dziesiąte trofeum w klubie. W Lidze Mistrzów 2024/2025 zespół zakończył fazę ligową na 21. miejscu i odpadł w barażu z Bayernem, a rewanż rozstrzygnął się dopiero w ostatnich sekundach doliczonego czasu. W 2025 roku Celtic przegrał z Aberdeen w rzutach karnych w finale Pucharu Szkocji.

W marcu 2025 roku Rodgers pochwalił Maika Nawrockiego, którego zespół sprowadził z Legii w 2023 roku: obrońca zagrał pełne 90 minut w przegranych derbach z Rangers po prawie rocznej przerwie w lidze, a trener podkreślił, jak dobrze jest przygotowany. Rodgers zwrócił na niego uwagę w meczu Ligi Europy z Leicester.

Jesienią 2025 roku publicznie krytykował politykę transferową klubu („nie dają ci kluczyków do hondy civic i nie mówią, żebyś jechał jak ferrari”, powiedział po porażce 0:2 w Dundee). 27 października 2025 roku, dzień po porażce 1:3 z Heart of Midlothian, złożył rezygnację. Główny udziałowiec Dermot Desmond oświadczył, że słowa trenera były „dzielące, wprowadzające w błąd i egoistyczne”.

16 grudnia 2025 roku objął saudyjski Al-Qadsiah z Al-Khobar po zwolnionym Michelu, razem z asystentami Johnem Kennedym i Jackiem Lyonsem z Celticu. W sezonie 2025/2026 zespół zajął czwarte miejsce w Saudi Pro League, zanotował rekordową w historii klubu serię meczów bez porażki i po raz pierwszy zdobył miejsce w azjatyckiej Lidze Mistrzów Elite.

Styl i metody

Rodgers buduje zespoły wokół posiadania piłki i ofensywnego, intensywnego futbolu. Jako młody piłkarz grał w drużynach, które nie miały piłki, i chciał dowieść, że brytyjscy piłkarze potrafią grać technicznie; ojciec zaszczepił w nim miłość do europejskiego futbolu i Brazylii. Bonner widział w jego zespołach filozofię Burnsa, a sam Rodgers wspominał, że uczył się od Barcelony.

W Liverpoolu 2013/2014 zmieniał ustawienie od 4-5-1 przez 3-5-2, 4-4-2 i 4-3-3 po romb, zależnie od przeciwnika. W Celticu opierał się na 4-3-3. W budowaniu gry lewy obrońca wchodził do środka, a prawy cofał się do linii obrony, tworząc trójkę z tyłu i przewagę w środku pola; skrzydłowi i boczni obrońcy rotowali w bocznych strefach. W Europie drużyna pressowała wysoko w ustawieniu zbliżonym do 4-4-2, a w meczu z Bayernem w 2025 roku broniła się piątką z wahadłowymi.

W Arabii Saudyjskiej dostosował się do zawodników. Po objęciu Al-Qadsiah przyznał, że ma kadrę lepiej pasującą do 3-5-2 i że nie chce na siłę narzucać 4-3-3. W sezonie 2026/2027 zespół gra najczęściej trójką obrońców, w wariantach 3-5-2, 3-4-2-1 i 3-1-4-2.

Według Rodgersa o tożsamości decyduje styl, nie system. Od Mourinho wziął przekonanie, że w treningu nie ma „leniwego dnia”, a przygotowanie jest kluczowe, oraz sposób zarządzania ludźmi: balans między naciskiem a wsparciem. Nie chce jednak kopiować jego pragmatyzmu: w lutym 2014 roku mówił, że ciułanie wyników nie jest jego stylem i że zawsze zależy mu na dobrej grze. Gerrard uznał jego pracę indywidualną z zawodnikiem za najlepszą, jaką widział. W Liverpoolu prowadził 180-stronicowy dokument „One Vision, One Club”, opisujący jego dorobek trenerski. Idealny piłkarz to dla niego ktoś z talentem, osobowością do gry pod presją, zdolnością uczenia się i głodem sukcesu, technicznie na tyle mocny, by wytrzymać tempo narzucone przez zespół.

Wypowiedzi

„Zawsze mówię zawodnikom: albo tworzycie, albo czekacie. Jeśli czekacie, polegacie na kimś innym.” (The Observer, maj 2011)

„Nie chodzi tak bardzo o system, ale o styl. Styl moich zespołów jest zawsze ofensywny, agresywny i zdyscyplinowany.” (media Al-Qadsiah, styczeń 2026)