Kamil Grosicki

Pochodzenie

Urodził się 8 czerwca 1988 roku w Szczecinie i wychował na osiedlu Bukowym. Do Pogoni Szczecin trafił jako jedenastolatek.

Kariera

W Ekstraklasie zadebiutował 6 maja 2006 roku w Pogoni, a latem 2007 roku przeszedł do Legii Warszawa. W Warszawie wciągnęło go życie poza boiskiem. Kilkakrotnie mówił publicznie, że w tym czasie uzależnił się od hazardu, który zaczął się jeszcze w Szczecinie, a w Legii wolny czas spędzał w kasynach. Klub wysłał go na leczenie, a on sam opowiadał, że z nałogiem zerwał później, własną decyzją.

W 2008 roku został wypożyczony do szwajcarskiego FC Sion. Spóźniał się na treningi, nie uczył się francuskiego i nie wywalczył miejsca w składzie. Nie dotrwał do końca wypożyczenia i jesienią 2008 roku był bez klubu. Wyciągnęła go Jagiellonia Białystok, z którą związały się najlepsze lata jego wczesnej kariery. Pod wodzą Michała Probierza zdobył w 2010 roku Puchar Polski, w finale pokonując Pogoń, oraz Superpuchar Polski.

W styczniu 2011 roku przeniósł się do tureckiego Sivassporu, gdzie spędził ponad dwa lata jako ważny zawodnik, aż do przyjścia trenera Roberto Carlosa, który mniej na niego stawiał. Interesował się nim Galatasaray. W styczniu 2014 roku został piłkarzem Stade Rennais. W pierwszym sezonie dotarł z nim do finału Pucharu Francji, przegranego z Guingamp.

W styczniu 2017 roku zrealizował marzenie o Premier League i przeszedł do Hull City. Zadebiutował w meczu z Liverpoolem, ale klub spadł z ligi. W Championship został w Hull do końca stycznia 2020 roku, kiedy przeszedł do West Bromwich Albion. Z nim awansował do Premier League. W sierpniu 2021 roku wrócił do Pogoni, bo, jak mówił, chciał podpisać kontrakt tam, gdzie będzie szczęśliwy.

W sezonie 2021/2022 zdobył z Pogonią brązowy medal mistrzostw Polski, a w lipcu 2023 roku został kapitanem drużyny. Dwukrotnie, w 2024 i 2025 roku, przegrał z Pogonią finał Pucharu Polski, najpierw z Wisłą Kraków, potem z Legią Warszawa. W 2024 roku mówił, że jako wychowanek chce włożyć do pustej klubowej gabloty pierwsze trofeum.

Styl gry

Opiera się na szybkości i dryblingu. Sam mówi, że w pojedynkach jeden na jednego zdarza mu się stracić piłkę, ale gole padały z tych akcji, w których wywalczył przewagę. W Pogoni dostał od trenera dużą swobodę: zmienia sektory, pojawia się na pozycji dziewiątki i na drugim skrzydle, często projektuje akcję od początku i bywa autorem asysty drugiego stopnia. Potrafi też wykończyć akcję: w maju 2025 roku przeciwko Motorowi Lublin trafił najpierw po wbiegnięciu za wysoką linię obrony, a potem po rajdzie ze środka boiska zakończonym strzałem z dystansu. Przezwisko „TurboGrosik” wymyślił w trakcie transmisji komentator Tomasz Hajto.

Reprezentacja

Zadebiutował 2 lutego 2008 roku w wygranym 1:0 meczu towarzyskim z Finlandią w Pafos, wchodząc za Marka Zieńczuka w 80. minucie. Był w kadrze Franciszka Smudy na Euro 2012, ale zagrał tylko w ostatnim meczu grupowym, z Czechami. Prawdziwie ważny stał się u Adama Nawałki: pierwszego gola dla kadry strzelił 7 września 2014 roku w Gibraltarze, w eliminacjach Euro 2016 zaliczył bramki i asysty, a w eliminacjach mundialu 2018 strzelił gola Rumunii po indywidualnej akcji.

Na Euro 2016 wystąpił we wszystkich meczach Polski, część w pierwszym składzie. Asystował przy golu Błaszczykowskiego w 1/8 finału ze Szwajcarią i przy golu Lewandowskiego w ćwierćfinale z Portugalią. Na mundialu w Rosji w 2018 roku wystąpił w trzech spotkaniach i asystował przy bramce Grzegorza Krychowiaka w meczu z Senegalem. 7 października 2020 roku jako kapitan strzelił hat-tricka w towarzyskim spotkaniu z Finlandią (5:1), a w listopadzie wszedł do Klubu Wybitnego Reprezentanta po 80. występie w kadrze.

Z kadrą Czesława Michniewicza pojechał na mundial w Katarze, ale nie zagrał w żadnym meczu grupowym. Wszedł na boisko w 87. minucie meczu 1/8 finału z Francją i wywalczył rzut karny, który Lewandowski zamienił na gola. Na Euro 2024 zagrał w przegranym 1:3 meczu z Austrią, wchodząc w 75. minucie za Bartosza Slisza. W trakcie turnieju ogłosił koniec reprezentacyjnej kariery, a 6 czerwca 2025 roku pożegnał się meczem towarzyskim z Mołdawią w Chorzowie.

Po zmianie selekcjonera wrócił do kadry. Tłumaczył, że zamieszanie wokół czerwcowego zgrupowania sprawiło, że nie chciał kończyć w taki sposób. Ostatni raz zagrał w finale baraży o mistrzostwa świata ze Szwecją 31 marca 2026 roku, przegranym 2:3. Po tym meczu ogłosił, że to koniec jego gry w reprezentacji.