Taiwo Awoniyi

Pochodzenie

Urodził się 12 sierpnia 1997 roku w Ilorin w Nigerii. Jako dziecko, gdy rodziny nie było stać na buty piłkarskie, zszywał i sklejał własne, wyciągnięte z wyrzuconych par.

W 2010 roku został najlepszym zawodnikiem turnieju w Londynie. Zauważył go tam Seyi Olofinjana, który zabrał go z lokalnego klubu United Academy w Ilorin do Imperial Soccer Academy.

Kariera

W 2013 roku strzelił cztery gole na mistrzostwach świata U-17, wygranych przez Nigerię. Dwa lata później dobrą grą na mistrzostwach świata U-20 w Nowej Zelandii zwrócił na siebie uwagę Liverpoolu, do którego trafił w sierpniu 2015 roku.

Nie zagrał w nim jednak ani jednego meczu w pierwszej drużynie. Przez kłopoty z pozwoleniem na pracę w Anglii spędził większość z sześciu lat w Liverpoolu na wypożyczeniach: w FSV Frankfurt, NEC Nijmegen, Royal Excel Mouscron (dwa razy), KAA Gent, FSV Mainz 05 i Unionie Berlin. Nie wszystkie były udane: z Gent odszedł wcześniej, bo w 15 meczach ligowych nie strzelił gola, a rzadko wychodził tam w podstawowym składzie. W lipcu 2021 roku Liverpool ogłosił jego transfer definitywny do Unionu Berlin.

Latem 2021 roku trenował kilka dni z pierwszą drużyną Liverpoolu na obozie w Austrii. Po treningach u Jürgena Kloppa mówił rodzinie, że Liverpool zdobędzie mistrzostwo, ale przy Mohamedzie Salahu, Sadiu Mané i Roberto Firmino szanse na grę oceniał jako bardzo małe. Wiedział, że musi grać co tydzień, i dlatego zdecydował się odejść. Klopp pomógł go przekonać, że Union będzie dla niego dobrym miejscem.

W sezonie 2020/2021 był w Unionie Berlin na wypożyczeniu, a drużyna skończyła Bundesligę na siódmym miejscu. Po transferze definitywnym został w sezonie 2021/2022 jednym z filarów zespołu Ursa Fischera. Strzelił 15 goli w 31 meczach ligowych i został wtedy najlepszym strzelcem w historii klubu w Bundeslidze. Union zakończył te rozgrywki na miejscu dającym awans do Ligi Europy.

W czerwcu 2022 roku przeszedł do świeżo awansowanego do Premier League Nottingham Forest i był wtedy rekordowym transferem w historii klubu. Przed podpisaniem kontraktu poleciał z agentem do Aten, by porozmawiać z trenerem Steve'em Cooperem o swojej roli w drużynie. Pierwszego gola w Premier League strzelił 14 sierpnia 2022 roku w wygranym 1:0 meczu z West Hamem United, po odbiciu piłki, która od jego kolana wpadła do bramki. W sezonie 2022/2023 trafił też zwycięskiego gola w meczu z Liverpoolem na City Ground, a Forest utrzymało się w lidze.

W maju 2025 roku w meczu z Leicester City zderzył się ze słupkiem bramki i doznał pęknięcia jelita. Został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej. W następnym sezonie za Chrisem Woodem i Igorem Jesusem miał mniej miejsca w składzie i nie znalazł się w kadrze na Ligę Europy.

W sierpniu 2026 roku odszedł z Forest do Coventry City, które wróciło do Premier League po 25 latach. Przed drugą połową ostatniego sparingu z Brest piłkarze i sztab Forest ustawili się w szpaler, by się z nim pożegnać. Trener Oliver Glasner mówił, że to jeden z najmilszych ludzi, jakich spotkał, i że Awoniyi zawsze dawał z siebie sto procent.

Sukcesy

• 2015 Mistrzostwo Afryki U-20 z Nigerią
• 2013 Mistrzostwo świata U-17 z Nigerią

Styl gry

Silny napastnik, który umie sam stworzyć sobie okazję do strzału i zdobywa bramki na różne sposoby. Najlepiej czuje się w ataku dwuosobowym, ale potrafi dostosować się do innych ustawień. Wyróżnia go szybkość, wytrzymałość potrzebna w pressingu i dobre ruchy w polu karnym oraz wokół niego. Dużo pracuje bez piłki.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Nigerii: na mistrzostwach świata U-17 w Zjednoczonych Emiratach Arabskich w 2013 roku wystąpił w wygranym 3:0 finale z Meksykiem, a w 2015 roku zagrał w Mistrzostwach Afryki U-20 w Senegalu i w mistrzostwach świata U-20.

W seniorskiej kadrze zadebiutował 7 października 2021 roku w Lagos w meczu eliminacji mistrzostw świata z Republiką Środkowoafrykańską. Trener Gernot Rohr powołał go w ostatniej chwili za kontuzjowanego Terema Moffiego. Awoniyi wszedł po przerwie za Kelechiego Iheanacho, ale Nigeria przegrała 0:1.

W styczniu 2022 roku na Pucharze Narodów Afryki strzelił głową gola na 2:0 w meczu z Sudanem. W 2024 roku z powodu kontuzji wycofał się z powołania na Puchar Narodów Afryki w Wybrzeżu Kości Słoniowej, w którym Nigeria zdobyła srebro. We wrześniu 2026 roku wrócił do kadry po dwóch latach, zastępując kontuzjowanego Victora Osimhena w eliminacjach Pucharu Narodów Afryki 2027.