Sterling show! Borussia Moenchengladbach za burtą europejskich pucharów

I nie tylko on, bo patrząc na Borussię, widziałem zespół, którym, dla dobra angielskiej piłki, powinno stać się City. Drużyna, dla której posiadanie piłki jest jedynie pomostem do konstruowania szybkich, zaskakujących i co najważniejsze skutecznych akcji. Swoją postawą szczególnie imponował Raffael, który mimo że w przedmeczowej grafice był ustawiony jako wysunięty napastnik, często angażował się w rozgrywanie piłki nawet na własnej połowie! Biorąc pod uwagę to, z jaką przyjemnością oglądałem grę Borussi i to, jak doskonale prezentował się Wolfsburg w pojedynku z United, trudno mi się nie zgodzić z opinią pewnego twitterowicza.

A na tym nie koniec emocji w pierwszej połowie, bo gdy wydawało się, że do przerwy utrzyma się remis, piłkarze z Niemiec wyprowadzili kolejną doskonałą akcję. Typowa bramka do szatni podcinająca skrzydła, burząca cały misternie budowany plan na drugą połowę spotkania. Trudno powiedzieć, co miał w swojej głowie inżynier Pellegrini, ale wszelkie założenia musiał zmienić. A jak padł gol? Autostrada w środku pola, z której żal było nie skorzystać, piłka trafiła na lewą stronę, na której kolejnym świetnym dośrodkowaniem popisał się Wendt, a piłkę w siatce, po uprzednim dotknięciu jej przez Johnsona, wpakował wszędobylski dzisiejszego wieczoru Raffael.

https://www.youtube.com/watch?v=cknsg0TIhsA

Piłkarze City wyszli na drugą połowę bez zmian personalnych, ale z zupełnie innym nastawieniem niż na pierwszą połowę. Pressing, kombinacja, strzały – to wszystko, czego brakowało w pierwszej odsłonie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawiło się po przerwie. Ruchliwy był Sterling, któremu jednak brakowało szczęścia lub podjęcia odpowiedniej decyzji. Silva raz po raz dryblował, raz po raz stwarzał zagrożenie, jednak nijak nie mógł zrobić tego, na czym zna się najlepiej – dograć idealnie do któregoś z partnerów.

Pellegrini, widząc, że gra na dobre zakotwiczyła się w okolicach pola karnego gości, wprowadził Bony’ego, a także Jesusa Navasa, licząc na to, że Hiszpan pierwszy raz od niepamiętnych czasów dobrze dośrodkuje. Boisko opuścili De Bruyne, który nie zagrał na miarę swoich możliwości, i kompletnie bezproduktywny i niewidoczny Delph.

City cisnęło niemiłosiernie, wreszcie przypominając zespół, którego ambicją jest zdobycie mistrzostwa Anglii. Pressing, agresja, kreatywność – tego nie brakowało. Brakowało najważniejszego – goli. W bramce gości Sommer dokonywał cudów, broniąc choćby kapitalne uderzenia z woleja Raheema Sterlinga. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze. I to z nawiązką.

Sterling raz w minucie 80., Sterling po raz drugi w minucie 82. Najpierw wykorzystał dobre dogranie z prawej strony boiska, wykazał się strzeleckim nosem i chytrze dołożył nogę, posyłając piłkę obok bezradnego bramkarza. Dwie minuty później skorzystał z idealnego podania od Bony’ego, który chwilę wcześniej świetnie powalczył ze stoperami Moenchengladbach i umieścił piłkę niemalże w rogu bramki gości. Ale to nie był koniec.

https://www.youtube.com/watch?v=U3pRh6LdkMc

Koncert, który rozpoczął się dziesięć minut przed końcem, trwał w najlepsze. Bony, który wcześniej zanotował dwie asysty, postanowił, że swój występ okrasi także bramką. Jak powiedział, tak zrobił i w pięć minut ze stanu 1:2 City wyszło na 4:2. Jak wykrzyknął angielski komentator: OUTSTANDING! I trudno się z tym nie zgodzić.

Do końca meczu nic się nie zmieniło, choć Sterling miał szansę, aby skompletować hat-tricka. Za pierwszą połowę należy pochwalić gości, którzy nie przestraszyli się City i zaprezentowali się rewelacyjne, chwilami spychając gospodarzy do głębokiej defensywy. W piłkę gra się jednak przez 90 minut, a po przerwie role zupełnie się odwróciły. „Obywatele” pokazali pazur i rozprawili się ze swoimi rywalami w pięć minut, choć z pewnością ich wcześniejsza nieporadność była irytująca dla fanów i sztabu szkoleniowego. Borussia, w wyniku zwycięstwa Sevilli nad Juventusem, zajęła czwarte miejsce w grupie D i Niemców nie zobaczymy wiosną w europejskich pucharach. A szkoda, bo podopieczni Schuberta pokazali kawał dobrego futbolu. Pozostaje tylko powiedzieć: do zobaczenia we wrześniu!