England
Urodzony na Jamajce skrzydłowy, który dorastał w cieniu Wembley i zdobył cztery mistrzostwa Anglii z Manchesterem City.
Urodził się 8 grudnia 1994 roku w Kingston na Jamajce. Gdy miał dwa lata, jego ojciec został zamordowany. Matka wyjechała do Anglii, żeby studiować, a Raheem z siostrą wychowywali się u babci w Kingston. Jako pięciolatek przeprowadził się do matki w Londynie. Rodzina miała mało pieniędzy: przed szkołą pomagał matce sprzątać toalety w hotelu w Stonebridge, gdzie dorabiała, żeby opłacić studia. Przez dwa lata często się przeprowadzali, bo nie było ich stać na czynsz.
W szkole sprawiał kłopoty i przeniesiono go do szkoły specjalnej Vernon House w Neasden. Wtedy poznał Clive'a Ellingtona, który opiekował się chłopcami z okolicy wychowującymi się bez ojców. Ellington zabrał go do drużyny Alpha & Omega i wspominał, że Sterling płakał po porażkach. Grał na trawniku przy domu, z którego widział, jak rośnie nowy stadion Wembley. Po strzale cieszył się z gola pod łukiem stadionu, widocznym nad osiedlem.
Jako 10-latek trafił do akademii Queens Park Rangers. Chciały go też Arsenal i Fulham, ale matka przekonała go, że w wielkim klubie będzie tylko jednym z wielu. Na treningi pod Heathrow jeździł z siostrą trzema autobusami i wracał przed 23. W 2010 roku, mając 15 lat, przeszedł do Liverpoolu. Sam tłumaczył, że w jego dzielnicy było wtedy dużo przestępczości i nożowników, a w Liverpoolu mógł skupić się na piłce. Mieszkał tam u starszego małżeństwa.
24 marca 2012 roku, mając 17 lat, zadebiutował w Premier League w meczu Liverpoolu z Wigan i został trzecim najmłodszym debiutantem w historii klubu. Brendan Rodgers zrobił z niego podstawowego zawodnika. Wiosną 2014 roku Sterling, Luis Suárez i Daniel Sturridge tworzyli atak, z którym Liverpool otarł się o mistrzostwo Anglii. W grudniu 2014 roku dostał nagrodę Golden Boy dla najlepszego piłkarza Europy do 21 lat.
Wiosną 2015 roku odrzucił ofertę nowego kontraktu za 100 tysięcy funtów tygodniowo. W wywiadzie telewizyjnym przekonywał, że nie jest „chciwym 20-latkiem”. W lipcu 2015 roku przeszedł do Manchesteru City za kwotę, która z bonusami mogła sięgnąć 49 milionów funtów. Był wtedy najdroższym angielskim piłkarzem w historii.
Pierwszy sezon w City i Euro 2016 mu nie wyszły. W czasie turnieju dostał SMS od Pepa Guardioli, nowego trenera City, który pisał, że wie, jakim jest piłkarzem, i że będzie o niego walczył. Guardiola kazał mu więcej dryblować i częściej atakować bramkę, a nad wykończeniem akcji pracował z asystentem Mikelem Artetą. W sezonie 2017/18 strzelił 18 goli w Premier League, a City zdobyło mistrzostwo z rekordowymi 100 punktami. Rok później City jako pierwsze w historii wygrało mistrzostwo, Puchar Anglii i Puchar Ligi w jednym sezonie. Sterling strzelił dwa gole w wygranym 6:0 finale Pucharu Anglii z Watfordem, został piłkarzem roku według dziennikarzy FWA i najlepszym młodym piłkarzem według zawodników PFA.
W grudniu 2018 roku, po rasistowskich obelgach z trybun Stamford Bridge, zarzucił części mediów, że „podsycają rasizm”. Zestawił dwa artykuły o młodych piłkarzach City, którzy kupili domy matkom, i wskazał, że gazety opisały czarnoskórego i białego zawodnika zupełnie inaczej.
W lipcu 2022 roku przeszedł do Chelsea za 47,5 miliona funtów. Thomas Tuchel nazwał go priorytetem transferowym. W sierpniu 2024 roku nowy trener Enzo Maresca powiedział mu, że nie będzie grał, i Sterling sezon 2024/25 spędził na wypożyczeniu w Arsenalu. Po powrocie trafił do grupy piłkarzy odsuniętych od pierwszej drużyny Chelsea, a w styczniu 2026 roku odszedł z klubu. W lutym 2026 roku podpisał umowę do końca sezonu z Feyenoordem, prowadzonym przez Robina van Persiego. Rozegrał tam osiem meczów.
Najlepszy był jako szybki i zwinny skrzydłowy, który z piłką przy nodze wchodzi w obrońców. Grał na obu skrzydłach. Charakterystyczny styl biegu, z wypiętą klatką piersiową i wygiętymi plecami, odziedziczyła po nim nawet córka.
Długo wytykano mu słabe wykończenie. Pat Nevin zauważył, że Sterling nauczył się czegoś, czego większość piłkarzy się nie uczy: zwalniać i uspokajać się przed bramką. U Guardioli niemal wszystkie gole w sezonie 2018/19 strzelił z pola karnego, wbiegając w te same strefy przy dograniach z linii końcowej.
Pierwszy mecz w reprezentacji Anglii zagrał 14 listopada 2012 roku w wyjściowym składzie ze Szwecją (2:4). Mając 17 lat, był wtedy piątym najmłodszym debiutantem w historii kadry. Pierwszego gola strzelił 27 marca 2015 roku w wygranym 4:0 meczu z Litwą na Wembley. Na Euro 2016 kibice gwizdali na niego, a część z nich zorganizowała dla żartu zbiórkę na jego bilet do domu.
W marcu 2019 roku strzelił hat-tricka w wygranym 5:0 meczu z Czechami. Na Euro 2020, rozgrywanym w 2021 roku, strzelił zwycięskie gole z Chorwacją i Czechami w fazie grupowej oraz pierwszego gola w wygranym 2:0 meczu 1/8 finału z Niemcami. Był drugim po Garym Linekerze piłkarzem, który zdobył trzy pierwsze gole Anglii na wielkim turnieju. W dogrywce półfinału z Danią po jego upadku sędzia podyktował rzut karny, który wywołał wiele kontrowersji. Gola na 2:1 strzelił Harry Kane i Anglia awansowała do finału, przegranego po rzutach karnych z Włochami.
Na mundialu 2022 strzelił gola w wygranym 6:2 meczu z Iranem. Przed 1/8 finału opuścił zgrupowanie z powodów rodzinnych, a po powrocie zagrał jeszcze w przegranym 1:2 ćwierćfinale z Francją. Był to jego ostatni z 82 meczów w reprezentacji.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2024/2025Liga Mistrzów | Arsenal | Liga Mistrzów | 6 | 296 | 0 | 2 |
| 2022/2023Premier League | Chelsea | Premier League | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Manchester City | Premier League | 2 | 167 | 1 | 0 |
