Jeśli można coś powiedzieć o ustawieniu Manchesteru United w tym sezonie, to przede wszystkim to, że niełatwo przewidzieć, jakie będzie w następnym meczu. Po ściągnięciu Kagawy i van Persiego sir Alex Ferguson ma spore możliwości w planowaniu formacji swojego zespołu. Zdążył już wypróbować typowe dla siebie 4-4-1-1, 4-2-3-1, 4-2-1-3 i 4-1-2-1-2. Dlatego łatwiej jest pokazać kilka bardziej prawdopodobnych wariantów w ataku, niż ustalić z całą pewnością, jak SAF zestawi zespół na Ligę Mistrzów.
Obrona
Ostatnio w linii obrony najczęściej występują Rafael, Ferdinand, Evans i Evra. Francuz ma już za sobą poważny kryzys formy i zwykle prezentuje się bardzo solidnie, do tego imponuje skutecznością. Brazylijczyk za to powoli stabilizuje swój poziom gry, choć pewnie już nigdy nie pozbędzie się tej odrobiny szaleństwa, którą w sobie nosi – to zawsze może mieć dwojakie skutki. Na środku obrony Nemanja Vidić nie jest już taką opoką jak dawniej, głównie ze względu na kontuzje. Do tego wrócił do swojego dawnego stylu gry, czyli w ogóle nie udziela się w ofensywie. Najczęściej zastępuje go Jonny Evans i trzeba przyznać, że Walijczyk zrobił spory postęp. W zeszłym sezonie wydawało się, że najgorsza para stoperów w MU to Ferdinand i Evans. Teraz Smalling i Jones spuścili z tonu, a wymieniona para gra najczęściej – po części również dlatego, że najrzadziej trafiają jej się kontuzje. Statystyki jednak potwierdzają, że Evans gra bardzo dobrze – 1,9 odbioru i 1,6 przechwytu na mecz, do tego 2,4 wygranego pojedynku główkowego na mecz, w czym jest gorszy jedynie od Vidicia (dla porównania Kompany 2,1, 1,9, 1,4, Ivanović 1,7, 1,1, 2,3). Defensywa United nadal jest mocno dziurawa, o czym najlepiej świadczy fakt, że w tym sezonie dziewięć razy zespół wygrywał swój mecz po tym, jak pierwszy stracił gola.
Pomoc i atak
Ze względu na ograniczone, zwłaszcza jak na możliwości Manchesteru United, zasoby kadrowe w środku pomocy najczęściej grają Carrick i Cleverley. Ten pierwszy rozgrywa swój najlepszy sezon od kilku lat, jest niezastąpiony w roli dystrybutora piłek, tym samym skazując weterana Scholesa na ławkę rezerwowych. Rzadko wystawiani są razem, bo choć ten pierwszy jest nieco lepszy w defensywie, to jednak ich styl gry jest bardzo podobny – to typowi podający pomocnicy. Ze względu na problemy zdrowotne Fletchera SAF dobiera któremuś z tej dwójki partnera w osobie Cleverleya, Andersona lub Giggsa. Walijczyk gra coraz mniej z podobnych powodów co Scholes – powoli coraz mniejsza wytrzymałość, a do tego nie gra obecnie rewelacyjnie. Anderson jest przydatny, gdy trzeba wprowadzić nieco energii do środka pola, ale ciągle, pomimo wielu już lat w Premier League, traci głupio piłki, czego dowodem niedawny mecz z Southamptonem. Cleverley wydaje się najlepszym wyborem, łączy wybieganie z dobrym podaniem i coraz lepiej widzi partnerów. Liczbą i celnością podań nie odbiega od Scholesa (odpowiednio 56,2 na mecz i 90,8%, Scholes 56 na mecz i 92%). W dodatku notuje 1,1 kluczowego podania na mecz, przewyższa go w tym jedynie Kagawa, który gra zwykle w bardziej ofensywnej roli.
