NT: Borussia przed Ligą Mistrzów

Takie nastawienie było konieczne w starciach z dobrze ułożonymi ekipami w fazie grupowej (Real Madryt, Manchester City i Ajax Amsterdam). Zmianę doskonale uwidaczniają statystyki. Borussia w Lidze Mistrzów trzyma piłkę tylko przez 40% czasu (30. miejsce na 32 ekipy! W Bundeslidze 56%). Spadają też wskaźniki dokładnych podań (27. miejsce w stawce).

Olbrzymia różnica jest widoczna w sposobie rozgrywania ataku. W Niemczech BVB lideruje pod względem przeprowadzania akcji środkiem boiska (31%). Przy europejskich wojażach Dortmund pcha się środkiem dużo rzadziej (24%). Częściej stawia na akcje skrzydłem, głównie prawym z Błaszczykowskim i Piszczkiem. Jest to zupełnie zrozumiały trend. Oddając inicjatywę ataku pozycyjnego rywalom, bezsensownym wyjściem byłoby forsowanie kontrnatarć przez najbardziej zagęszczony środek pola. Dużo więcej miejsca jest na skrzydłach (brak stricte defensywnych pomocników i tylko jeden obrońca). Dynamiczne polskie skrzydło w Dortmundzie zachęca także do szybkich wypadów.

Borussia wygrała w Lidze Mistrzów wszystkie mecze u siebie. Forma w domu jest główną bolączką tego zespołu w Bundeslidze. Można to tłumaczyć tym, że europejscy rywale szerzej otwierali się na rywalizację z „Żółto-czarnymi”, podczas gdy krajowi przeciwnicy wolą zamykać się przed własnym polem karnym i kontrować. Takie obrzydzanie życia dortmundczykom wyraźnie działa, gdyż gracze Kloppa lepiej czują się w szybkich wypadach niż montowaniu długich wianuszków podań (atak pozycyjny nie jest olbrzymim problemem – czasem jednak się nie sprawdza).

BVB wyciągnęło wnioski z poprzedniej fatalnej kampanii w Lidze Mistrzów. Rok temu Borussia skończyła dużo łatwiejsze rozgrywki grupowe na czwartym miejscu z bilansem goli 6:12. W tamtych rozgrywkach chłopcy Kloppa starali się proaktywnie rozgrywać, identycznie jak w Bundeslidze. Mieli 54% posiadania piłki i 32% akcji przeprowadzali pod bramką rywali. Na nic się to zdało. To rywale łapali dortmundczyków na kontrach. Klopp postanowił wykorzystać to doświadczenie, aby zaszokować rywali w 2013 roku.

Niemiecki duet i Polak

Dodanie do składu syna marnotrawnego Marco Reusa skutecznie zatuszowało wyjazd Shinjiego Kagawy do Manchesteru. Reus pozwolił na przejście Mario Götzemu tuż za plecy napastnika. Reus z Götzego to modelowy przykład nowej generacji w niemieckim futbolu – piekielnie uzdolnionej technicznie.

Obaj na boisku świetnie się uzupełniają. Reus ma bardziej bezpośredni styl i częściej decyduje się na trudniejsze technicznie podania (znakomicie wpłynął też na jakość stałych fragmentów gry. Dzięki jego centrom Dortmund to krajowy lider goli po rożnych i wolnych). Götze zaś to lepszy drybler. Młodzi Niemcy nie bawią się w długie klepanie. Drogi do bramki szukają jak najprędzej. – Dortmund ma w Marco Reusie i Mario Götzem najsilniejszy duet w świecie futbolu. W Barcelonie Messi, Iniesta i Xavi tworzą trójkąt – mówi Franz Beckenbauer. – Jednak jako klasyczna para w pomocy nikt nie jest lepszy niż skuteczny Reus i strateg Götze.

Najciekawszym rozwiązaniem taktycznym Borussii jest ustawienie skrzydłowych. W Bundeslidze piłkarze z Dortmundu zwykle podwajają, a nawet potrajają pozycję ofensywnego napastnika. Ścinanie do środka Reusa oraz Jakuba Błaszczykowskiego umożliwia skrzydłowym częste znajdowanie się w pozycjach strzeleckich. Kapitan reprezentacji Polski już teraz ma swój najlepszy sezon w życiu pod względem skuteczności (osiem goli w lidze). Płynne wymiany pozycji najbardziej wysuniętych pomocników pozwalają wyciągać obrońców rywali. Robią także mnóstwo przestrzeni na podłączanie się bocznych obrońców. Skrzętnie z okazji korzysta szczególnie Łukasz Piszczek, którego coraz częściej można spotkać jako adresata podania w środku pola karnego przeciwnika! Polak ma też już aż sześć asyst.

Ustawienie dobrze oddaje średnia pozycja Reusa (11), Götzego (10) i Błaszczykowskiego w starciu z Norymbergą.

Przyjęło się mówić, że obecność Błaszczykowskiego kosztem Grosskreutza odbija się na jakości obrony Dortmundu. Niemiec ma opinię zdyscyplinowanego piłkarza, chętnie pomagającego obrońcy. Statystyki nie potwierdzają tej opinii. To Kuba notuje średnio więcej odbiorów w meczu i rzadziej daje się przedryblować rywalowi. Dzięki temu ustawienie Reus– Götze – Błaszczykowski jest w tej chwili najlepszym rozwiązaniem Dortmundu.

Dortmundzki Pirlo

W systemie 4-2-3-1 dwa miejsca należą do defensywnych pomocników. Jednak to definicja tylko z nazwy. Klopp zawsze decyduje się na duet cofniętego rozgrywającego z zadaniowcem od odbiorów. Rolę człowieka od brudnej roboty na Signal Iduna Park przyjmuje kapitan Sebastian Kehl albo Sven Bender. Obaj są liderami odbiorów w dortmundzkiej drużynie.

Sercem rozegrania w Dortmundzie jest Ilkay Gündogan. Niemiec tureckiego pochodzenia reguluje tempo ataku pozycyjnego. Jego podobieństwo do stylu Andrei Pirlo jest wręcz uderzające. Gündogan rozgrywa na wysokiej dokładności (87%). Regularnie zalicza najwięcej podań w spotkaniach. W meczu przeciwko Norymberdze (wykres) podawał niesamowite 147 razy! Wyróżnia go też skłonność do rozrzucania gry przez długie podania, co jest wysoce przydatne przy szybkim przejściu do ofensywy.

W Europie, zgodnie z ogólną tendencją BVB, dramatycznie spada jego liczba podań (prawie 20 mniej na mecz). Wyzwania Ligi Mistrzów wymuszają na Gündoganie znacznie większe zaangażowanie w defensywę.

Pozycji Gündogana może zagrozić powrót ulubieńca kibiców i Kloppa, architekta pierwszego mistrzostwa – Nuriego Sahina. Turek również precyzyjnie rozgrywa z głębi pola i stempluje większość ataków. W swoich najlepszych dortmundzkich latach przewodził klasyfikacji kluczowych podań w Bundeslidze. Jednak ostatnio Sahin grał mało (w Liverpoolu nie na swojej pozycji), dlatego pozbawianie miejsca Gündogana w najbliższym czasie byłoby niesprawiedliwe.

Wysunięty napastnik

Robert Lewandowski to już marka w całej kontynentalnej piłce. Jest jedynym z liderów Borussii, który nie związał się z klubem długoterminowym kontraktem. Mimo niepewnej przyszłości jego rola w drużynie jest fundamentalna.

Lewandowski wciela się w głównego egzekutora ataków Borussii. Jednak daleko mu do miana łowcy goli. Polak niezwykle ciężko haruje w rozegraniu. Rozwinięcie warunków fizycznych umożliwia mu skuteczne zastawianie obrońców plecami i utrzymywanie piłki w oczekiwaniu na nadbiegających Reusa, Götzego lub Błaszczykowskiego. Stąd Polak nie stroni od asyst, a ofensywni pomocnicy regularnie zdobią listę strzelców goli.

Ciężką harówkę Lewandowskiego w Zagłębiu Ruhry udowadnia fakt, że jest on liderem klubu w liczbie strzałów, fauli, spalonych i strat. Przewodzenie linii ataku wiąże się z brudną walką, ale Lewandowski właśnie taką grą i skutecznością wpisał się do notesów największych klubów Europy.

Co na Szachtar?

Spotkanie z mistrzem Ukrainy zapowiada się pasjonująco. Zdanie podziela Telewizja Polska, która przekłada ten mecz nad rywalizację Realu z Manchesterem United.

Obie drużyny są do siebie podobne w kilku aspektach. Jednym z najważniejszych pojedynków może się okazać starcie Piszczka z Razvanem Ratem, lewym obrońcą Szachtara. Rumun także uwielbia pędzić wzdłuż linii do ataku. Czeka ich niechybna rywalizacja. Kto zmusi drugiego do zaprzestania swoich wojaży? Podobną walkę z drugiej strony podejmie Schmelzer z jeszcze bardziej ofensywnym Darijo Srną.

Piszczek ma duże szczęście, że nie przyjdzie mu dodatkowo zważać na Brazylijczyka Williana, którego Donieck sprzedał do Anży Machaczkała. Skrzydłowy swoimi ścięciami siał spustoszenie w obronach Chelsea i Juventusu. Bez niego kluczowe okaże się powstrzymanie rajdów Fernandinho z głębi pola.

Sporą szansą Dortmundu będzie wyraźna przewaga na pozycjach środkowych obrońców. Stoperzy z Doniecka stanowią najsłabszy punkt ukraińskiej ekipy. Ciągła rotacja ofensywnych pomocników BVB może im poważnie zamieszać w głowie. To oraz przewaga własnego boiska w drugim meczu pozwala widzieć polską Borussię w roli faworyta tego wciągającego pojedynku.

Autor: Andrzej Kotarski

Autora tekstu można śledzić na Twitterze: @andrzejkotarski