Notes taktyka: Lewandowski i Buksa – taki atak na stałe u Sousy?

Współpraca obu wystawionych napastników była bardzo dobra. Buksa i Lewandowski rozumieli się niemal bez słów i wymieniali się zadaniami w ofensywie. Dodatkowo zawodnik z MLS wypracował świetną okazję dla snajpera z Bundesligi, ale październik nie był dobrym miesiącem dla piłkarza Bayernu. Szkoda, że nie udało się obu zawodnikom ataku wypracować w meczu z Albanią więcej sytuacji bramkowych, ale ich gra może zaowocować w niedalekiej przyszłości reprezentacji Polski.

Lewandowski i Buksa – wzorowa współpraca i rozłożenie obowiązków

Już w pierwszym meczu Polski z Albanią ten duet mocno się naprzykrzył albańskiej defensywie. W Tiranie znowu trzeba było uważać na obu, którzy pracowali ze sobą bardzo płynnie. Razem współpracowali przez 70 minut, bo po ich upływie na boisku pojawił się Karol Świderski. Najlepiej można ocenić ich wspólną grę w odniesieniu do pierwszych 45 minut. I na tym głównie się skupiliśmy.

Na papierze Adam Buksa był ustawiony obok Roberta Lewandowskiego. W rzeczywistości wyglądało to nieco inaczej, bo naturalnie wszystko zależało od rozwoju akcji. Jeżeli to przeciwnik posiadał piłkę, nasi napastnicy ustawiali się w linii. Wtedy jeden z nich był ustawiony wyżej, a drugi wracał nawet w okolice 20. metra od naszej bramki. Często zdarzało się, że ten grający głębiej schodził także do pomocy w boczne sektory gry, w których szedł atak Albańczyków.

Przy grze obronnej naszej reprezentacji jeden z napastników był bierny i zbierał siły, drugi starał się wspierać obronę w jej pierwszej fazie. Kiedy Albania była głębiej, wtedy zostawał na przedpolu i czekał na przejęcie piłki przez naszych zawodników. Dzięki kilku pressingom Buksy udało się nam szybko odzyskać piłkę i przejść do ataków. Już na wstępie wspomnieliśmy, że na ten mecz przygotowaliśmy głownie ataki w bocznych sektorach. I do nich też przesuwali się nasi napastnicy. Jeden zostawał w środku, a drugi schodził na skrzydło, przez które prowadziliśmy piłkę. Podobnie było przy wysokim pressingu, gdzie jeden podążał do środka, a drugi szedł do strefy rywali prowadzących futbolówkę.

Dużo zależało od współpracy napastników z wahadłowym i pomocnikiem odpowiedzialnym za przesuwanie się do bocznych sektorów. Buksa lub Lewandowski podchodzili do nich po to, abyśmy mogli pograć w trójkącie. Kiedy obrona rywali była rozciągnięta na całej szerokości boiska, często w bocznych strefach nasi piłkarze wchodzili w akcje 1 na 1. W ten sposób w 29. minucie stworzyliśmy sobie jedną z groźniejszych akcji.

Adam Buksa ograł łatwo obrońcę bez przyjęcia piłki i ruszył w pole karne. W nim odegrał piłkę do wbiegającego Lewandowskiego, który niepotrzebnie przekładał futbolówkę. To pozwoliło obrońcom na lepsze ustawienie się i zablokowanie strzału kapitana reprezentacji Polski. W podobny sposób zaatakowaliśmy rywala na początku drugiej połowy. Wtedy to zawodnik Bayernu ruszył ze skrzydła i szukał w polu karnym Buksy. Niestety zawodnik New England Revolution był mocno kryty i piłka nie doszła do niego.

Jedyne miejsce, w którym obaj napastnicy byli blisko siebie, to pole karne rywala przy rzutach rożnych i wolnych. Buksa i Lewandowski atakowali mniej więcej tę samą strefę. Obaj ustawiali się między polem bramkowym a punktem do wykonywania rzutów karnych. Wtedy jeszcze jeden z pomocników stał blisko bramkarza, uniemożliwiając mu wychodzenie do wrzucanej piłki. Nasi snajperzy dobrze potrafią grać w powietrzu, o czym Albańczycy przekonali się już w pierwszym spotkaniu. Niestety w Tiranie nie udało się dojść do dobrego uderzenie z główki, ale Buksa był blisko przy próbie strzału w 14. minucie. Napastnik z MLS oddawał strzał praktycznie na leżąco i strzelił nad bramką.

Lewandowski i Buksa poruszali się po boisku bardzo płynnie, nie wchodząc sobie w drogę. Dobrze realizowali plan nałożony przez Paulo Sousę i również dobrze współpracowali przy kilku akcjach pozycyjnych bliżej pola karnego rywala. Dopiero żółta karta nieco zatrzymała poczynania piłkarza z MLS, który pod koniec pierwszej połowy i w drugiej części meczu wyraźnie zwolnił tempo.

Mimo braku gola w drugim meczu z Albanią należy dobrze ocenić piłkarza z MLS. Wydaje się, że ruchliwość Buksy pasuje do poczynań kapitana reprezentacji Polski. To też pozwalało na wyciąganie obrońców przeciwnika i tworzenie się wolnych sektorów. Obecnie to właśnie 25-latek jest numerem 2 w ataku u selekcjonera naszej reprezentacji.

Rywalizacja w ataku

Na meczu z Albanią nie skończy się rywalizacja o drugie miejsce w ataku reprezentacji Polski. Obecnie mamy problemy ze skrzydłowymi, dlatego Paulo Sousa od początku starał się nauczyć naszych kadrowiczów gry z wahadłowymi. Zmiana ustawienia wymusiła też szukanie innych rozwiązań w ataku. W nim pewne miejsce ma Robert Lewandowski, ale oprócz niego gra jeszcze jeden napastnik. Długo tęskniliśmy za kimś w rodzaju drugiego Arkadiusza Milika, który świetnie rozumiał się z naszym kapitanem. Teraz mamy dość spory wybór w ataku i selekcjoner szuka odpowiedniego partnera dla piłkarza Bayernu.

Na temat Adama Buksy rozpisaliśmy się już wystarczająco w tym artykule. Dodamy tylko, że 25-latek ma na swoim koncie cztery mecze dla kadry, w których zdobył pięć goli. Bilans ma znakomity, ale na przestrzeni kolejnych meczów będzie musiał potwierdzać swoją skuteczność. Ważną rolę u Paulo Sousy ma Karol Świderski, który często wchodzi z ławki rezerwowych. Można go nawet śmiało nazywać zadaniowcem portugalskiego trenera. Piłkarz PAOK-u jest skuteczniejszy w biało-czerwonych barwach niż w koszulce klubowej. W Tiranie dał nam ważnego gola i zwycięstwo, a na ten moment jest numerem 3 w hierarchii napastników. Śmiało może myśleć o wejściu na pozycję numer 2.

Kto by pomyślał jeszcze na początku 2021 roku, że to Świderski i Buksa będą walczyć o pozycję partnera Lewandowskiego? Przecież do zdrowia wracał Arkadiusz Milik, a cennym piłkarzem dla reprezentacji był Krzysztof Piątek. Kontuzje obu tych zawodników sprawiły, że trzeba było szukać nowych rozwiązań.

Od wielu lat nie mieliśmy aż tak dużej rywalizacji na pozycji napastników. Do końca eliminacji Portugalczyk zapewne nie będzie chciał już bardzo rotować swoim rankingiem snajperów. Teraz jest czas Lewandowskiego, Buksy i Świderskiego. Ale po zakończeniu barażów o mundial zacznie się nowy etap i nowe rozdanie. Wiosna 2022 roku dla naszych atakujących będzie niezwykle ważna w kontekście gry na mistrzostwach świata.

Na ten moment najlepszym wyborem jest Buksa, który dobrze rozumie się z Lewandowskim i wymienia się z nim obowiązkami na boisku. Świderski jest bardziej zadaniowcem i piłkarzem korzystającym z poruszania się naszego kapitana i wykorzystującym wolne przestrzenie (gol w Tiranie). Piątek to bardziej piłkarz wyczekujący, lis pola karnego. Milik z kolei świetnie potrafił wchodzić z głębi pola i wykorzystywać pracę napastnika Bayernu absorbującego obrońców.

Każdy z obecnych kandydatów na partnera kapitana naszej kadry ma inne cechy. Paulo Sousa wymaga od naszych piłkarzy niemal ciągłego poruszania się po boisku, zmienności pozycji i chęci do brania na siebie ciężaru gry. Każdy z napastników będzie musiał spełniać te wymagania, jeżeli chce grać w pierwszym składzie reprezentacji Polski. Na ten moment zadania i pomysły Portugalczyka najlepiej wykonuje Adam Buksa, który jest teraz drugim napastnikiem naszej kadry.

• Adam Buksa
• Paulo Sousa
• Reprezentacja Polski
• Robert Lewandowski
• Karol Świderski
• Team Poland
• New England Revolution

Współpraca obu wystawionych napastników była bardzo dobra. Buksa i Lewandowski rozumieli się niemal bez słów i wymieniali się zadaniami w ofensywie. Dodatkowo zawodnik z MLS wypracował świetną okazję dla snajpera z Bundesligi, ale październik nie był dobrym miesiącem dla piłkarza Bayernu. Szkoda, że nie udało się obu zawodnikom ataku wypracować w meczu z Albanią więcej sytuacji bramkowych, ale ich gra może zaowocować w niedalekiej przyszłości reprezentacji Polski.

Lewandowski i Buksa – wzorowa współpraca i rozłożenie obowiązków

Już w pierwszym meczu Polski z Albanią ten duet mocno się naprzykrzył albańskiej defensywie. W Tiranie znowu trzeba było uważać na obu, którzy pracowali ze sobą bardzo płynnie. Razem współpracowali przez 70 minut, bo po ich upływie na boisku pojawił się Karol Świderski. Najlepiej można ocenić ich wspólną grę w odniesieniu do pierwszych 45 minut. I na tym głównie się skupiliśmy.

Na papierze Adam Buksa był ustawiony obok Roberta Lewandowskiego. W rzeczywistości wyglądało to nieco inaczej, bo naturalnie wszystko zależało od rozwoju akcji. Jeżeli to przeciwnik posiadał piłkę, nasi napastnicy ustawiali się w linii. Wtedy jeden z nich był ustawiony wyżej, a drugi wracał nawet w okolice 20. metra od naszej bramki. Często zdarzało się, że ten grający głębiej schodził także do pomocy w boczne sektory gry, w których szedł atak Albańczyków.

Przy grze obronnej naszej reprezentacji jeden z napastników był bierny i zbierał siły, drugi starał się wspierać obronę w jej pierwszej fazie. Kiedy Albania była głębiej, wtedy zostawał na przedpolu i czekał na przejęcie piłki przez naszych zawodników. Dzięki kilku pressingom Buksy udało się nam szybko odzyskać piłkę i przejść do ataków. Już na wstępie wspomnieliśmy, że na ten mecz przygotowaliśmy głownie ataki w bocznych sektorach. I do nich też przesuwali się nasi napastnicy. Jeden zostawał w środku, a drugi schodził na skrzydło, przez które prowadziliśmy piłkę. Podobnie było przy wysokim pressingu, gdzie jeden podążał do środka, a drugi szedł do strefy rywali prowadzących futbolówkę.

Dużo zależało od współpracy napastników z wahadłowym i pomocnikiem odpowiedzialnym za przesuwanie się do bocznych sektorów. Buksa lub Lewandowski podchodzili do nich po to, abyśmy mogli pograć w trójkącie. Kiedy obrona rywali była rozciągnięta na całej szerokości boiska, często w bocznych strefach nasi piłkarze wchodzili w akcje 1 na 1. W ten sposób w 29. minucie stworzyliśmy sobie jedną z groźniejszych akcji.

Adam Buksa ograł łatwo obrońcę bez przyjęcia piłki i ruszył w pole karne. W nim odegrał piłkę do wbiegającego Lewandowskiego, który niepotrzebnie przekładał futbolówkę. To pozwoliło obrońcom na lepsze ustawienie się i zablokowanie strzału kapitana reprezentacji Polski. W podobny sposób zaatakowaliśmy rywala na początku drugiej połowy. Wtedy to zawodnik Bayernu ruszył ze skrzydła i szukał w polu karnym Buksy. Niestety zawodnik New England Revolution był mocno kryty i piłka nie doszła do niego.

Jedyne miejsce, w którym obaj napastnicy byli blisko siebie, to pole karne rywala przy rzutach rożnych i wolnych. Buksa i Lewandowski atakowali mniej więcej tę samą strefę. Obaj ustawiali się między polem bramkowym a punktem do wykonywania rzutów karnych. Wtedy jeszcze jeden z pomocników stał blisko bramkarza, uniemożliwiając mu wychodzenie do wrzucanej piłki. Nasi snajperzy dobrze potrafią grać w powietrzu, o czym Albańczycy przekonali się już w pierwszym spotkaniu. Niestety w Tiranie nie udało się dojść do dobrego uderzenie z główki, ale Buksa był blisko przy próbie strzału w 14. minucie. Napastnik z MLS oddawał strzał praktycznie na leżąco i strzelił nad bramką.

Lewandowski i Buksa poruszali się po boisku bardzo płynnie, nie wchodząc sobie w drogę. Dobrze realizowali plan nałożony przez Paulo Sousę i również dobrze współpracowali przy kilku akcjach pozycyjnych bliżej pola karnego rywala. Dopiero żółta karta nieco zatrzymała poczynania piłkarza z MLS, który pod koniec pierwszej połowy i w drugiej części meczu wyraźnie zwolnił tempo.

Mimo braku gola w drugim meczu z Albanią należy dobrze ocenić piłkarza z MLS. Wydaje się, że ruchliwość Buksy pasuje do poczynań kapitana reprezentacji Polski. To też pozwalało na wyciąganie obrońców przeciwnika i tworzenie się wolnych sektorów. Obecnie to właśnie 25-latek jest numerem 2 w ataku u selekcjonera naszej reprezentacji.

Rywalizacja w ataku

Na meczu z Albanią nie skończy się rywalizacja o drugie miejsce w ataku reprezentacji Polski. Obecnie mamy problemy ze skrzydłowymi, dlatego Paulo Sousa od początku starał się nauczyć naszych kadrowiczów gry z wahadłowymi. Zmiana ustawienia wymusiła też szukanie innych rozwiązań w ataku. W nim pewne miejsce ma Robert Lewandowski, ale oprócz niego gra jeszcze jeden napastnik. Długo tęskniliśmy za kimś w rodzaju drugiego Arkadiusza Milika, który świetnie rozumiał się z naszym kapitanem. Teraz mamy dość spory wybór w ataku i selekcjoner szuka odpowiedniego partnera dla piłkarza Bayernu.

Na temat Adama Buksy rozpisaliśmy się już wystarczająco w tym artykule. Dodamy tylko, że 25-latek ma na swoim koncie cztery mecze dla kadry, w których zdobył pięć goli. Bilans ma znakomity, ale na przestrzeni kolejnych meczów będzie musiał potwierdzać swoją skuteczność. Ważną rolę u Paulo Sousy ma Karol Świderski, który często wchodzi z ławki rezerwowych. Można go nawet śmiało nazywać zadaniowcem portugalskiego trenera. Piłkarz PAOK-u jest skuteczniejszy w biało-czerwonych barwach niż w koszulce klubowej. W Tiranie dał nam ważnego gola i zwycięstwo, a na ten moment jest numerem 3 w hierarchii napastników. Śmiało może myśleć o wejściu na pozycję numer 2.

Kto by pomyślał jeszcze na początku 2021 roku, że to Świderski i Buksa będą walczyć o pozycję partnera Lewandowskiego? Przecież do zdrowia wracał Arkadiusz Milik, a cennym piłkarzem dla reprezentacji był Krzysztof Piątek. Kontuzje obu tych zawodników sprawiły, że trzeba było szukać nowych rozwiązań.

Od wielu lat nie mieliśmy aż tak dużej rywalizacji na pozycji napastników. Do końca eliminacji Portugalczyk zapewne nie będzie chciał już bardzo rotować swoim rankingiem snajperów. Teraz jest czas Lewandowskiego, Buksy i Świderskiego. Ale po zakończeniu barażów o mundial zacznie się nowy etap i nowe rozdanie. Wiosna 2022 roku dla naszych atakujących będzie niezwykle ważna w kontekście gry na mistrzostwach świata.

Na ten moment najlepszym wyborem jest Buksa, który dobrze rozumie się z Lewandowskim i wymienia się z nim obowiązkami na boisku. Świderski jest bardziej zadaniowcem i piłkarzem korzystającym z poruszania się naszego kapitana i wykorzystującym wolne przestrzenie (gol w Tiranie). Piątek to bardziej piłkarz wyczekujący, lis pola karnego. Milik z kolei świetnie potrafił wchodzić z głębi pola i wykorzystywać pracę napastnika Bayernu absorbującego obrońców.

Każdy z obecnych kandydatów na partnera kapitana naszej kadry ma inne cechy. Paulo Sousa wymaga od naszych piłkarzy niemal ciągłego poruszania się po boisku, zmienności pozycji i chęci do brania na siebie ciężaru gry. Każdy z napastników będzie musiał spełniać te wymagania, jeżeli chce grać w pierwszym składzie reprezentacji Polski. Na ten moment zadania i pomysły Portugalczyka najlepiej wykonuje Adam Buksa, który jest teraz drugim napastnikiem naszej kadry.