Tym, którzy uważali, że piłka nożna zaczyna i kończy się na Realu i Barcelonie, życie spłatało figla. W meczach półfinałowych Ligi Mistrzów zarówno „Królewscy”, jak i „Blaugrana” zakończyli swoją przygodę z europejskimi pucharami. Przypadek? Wypadek przy pracy? Nie – sprawiedliwości stało się zadość.
Piłka nożna nie jest sprawiedliwa. Nigdy nie była i pewnie nie będzie, choć czasem przewrotnie bawi się kibicami, zapewniając im takie spektakle jak w tym tygodniu. Przez dłuższy czas wmawiała wszystkim, że dominacja Realu i Barcelony jest niepodważalna, tak ma być i koniec. Fundowała sympatykom futbolu klasyk za klasykiem o dźwięcznej nazwie Gran Derbi i kiedy już ten klasyk zaczął kibiców nudzić, odwróciła sytuację, uśmiechając się do Realu. Wydawało się, że lada chwila dwie najwybitniejsze drużyny XXI wieku rozprawią się szybko i sprawnie z Bayernem i Chelsea, dzięki czemu w finale Ligi Mistrzów dojdzie do ostatecznego starcia. – Nie! – zaprotestowała piłka niemym krzykiem i bez skrupułów wyrzuciła obie ekipy za burtę.
Dlaczego tak się stało? Jak pisałem wcześniej, piłka jest przewrotna. Kiedyś dała Barcelonie awans w starciu z Chelsea, mimo że Anglicy rozgrywali perfekcyjne spotkanie (choć nie obyło się bez pomocy sędziego). Tym razem atakująca przez cały mecz „Barca” została zatrzymana przez piętrowy autobus w bramce i Fernando Torresa. Real z kolei nigdy nie miał szczęścia do zespołów z Niemiec, a szczególnie do Bayernu. Ostatnio jednak ekipa Jose Mourinho łamała wszelkie schematy, więc spodziewano się, że zrobi to również w tym starciu. Tak się oczywiście nie stało.
Jakie wnioski można wyciągnąć z półfinałów? Tylko i wyłącznie pozytywne. Jak się okazało, Real i Barcelona nie są jedynymi siłami dominującymi w futbolu. Mecze półfinałowe powinny też być dobrą terapią wstrząsową dla młodych kibiców, którzy popadają w skrajną miłość do jednego z tych dwóch klubów, darząc ogromną nienawiścią drugi i totalną obojętnością całą resztę. Piłka nożna nie znosi pustki, a pusta stawała się dominacja Realu i „Barcy”. Powiedziała „nie”, bo rządzi się własnymi prawami i robi, co chce. Czyż to nie jest wspaniałe?
Kiedyś mówiło się, że piłka nożna to sport, w którym 22 zawodników biega po murawie, a i tak wygrywają Niemcy. Niedawno zrodził się stereotyp, że nieważne, kto z kim gra, wygra i tak Real albo Barcelona. Piłka nożna nas uratowała przed przerodzeniem się tej teorii w rzeczywistość i przekonała wielu kibiców, że piękne jest nie tylko to, co jest najbardziej eksponowane, ale też to, co jest w środku.
