Najlepsze transfery La Liga 2012

7. Alex Song

Arsenal wiele stracił, Barcelona wiele zyskała. Zyskała przede wszystkim niezwykle uniwersalnego piłkarza. Song od razu został rzucony na głęboką wodę, bo wobec licznych kontuzji musiał występować między innymi na prawej stronie obrony czy nawet na pozycji stopera. Gdziekolwiek nie został ustawiony, perfekcyjnie wywiązywał się ze swoich zadań. Taki piłkarz w każdej drużynie byłby mile widziany. Song nie popełnia błędów, jest silny i nie boi się wyzwań, których w Barcelonie nie brakuje.

6. Fernando Gago

Argentyński pomocnik znalazł chyba w końcu drużynę, w której będzie mógł zrealizować swój potencjał. Ktoś powie, że jest już może zbyt późno, ale Gago pokazywał już, że ciągle potrafi być zawodnikiem niezwykle przydatnym. Wobec kontuzji w drużynie Valencii Gago wykorzystał swoje szanse i cieszył się zaufaniem Mauricio Pellegrino. Miejmy nadzieję, że i teraz, pod wodzą Ernesto Valverde, będzie podobnie, bo gdy Fernando jest w formie, a w takowej w tym sezonie był, potrafi być graczem robiącym różnicę.

5. Cicinho

Brazylijczyk, który przyszedł do Sevilli z Palmeiras, bardzo szybko stworzył wraz z Jesusem Navasem jeden z najlepszych duetów w lidze. I pozostaje nam tylko ubolewać nad tym, że reszta ekipy Sevilli nie potrafi jak na razie na stałe nawiązać poziomem do tej dwójki. Sam Cicinho fantastycznie włącza się w akcje ofensywne, robi wspomnianemu Navasowi mnóstwo miejsca i prezentuje bardzo efektowny futbol. W defensywie – jak to u Brazylijczyków – jest jeszcze trochę do poprawy, ale nie można też powiedzieć, że Cicinho jest słaby, jeśli chodzi o grę w obronie. Tak to już teraz jest, że boczni obrońcy są nastawieni równie mocno na atakowanie, jak i bronienie.

4. Pedro Leon

Hiszpan nareszcie wykorzystuje swój potencjał. Getafe latem zdecydowało się na transfer definitywny i Leon będący pewnym swego zaczął grać tak, jak od wielu lat się od niego oczekiwało. Gra ofensywna Getafe opiera się głównie właśnie na byłym piłkarzu Realu Madryt. Dwie bramki i cztery asysty może wskazują na co innego, jednak wiadomo, że same statystyki w futbolu czasem nie znaczą zbyt wiele. Hiszpański prawoskrzydłowy to piłkarz z wielką ambicją, co pokazuje za każdym razem, gdy pojawia się na murawie. W Getafe wielu ludzi jest przekonanych, że najlepszego Leona dopiero przyjdzie nam zobaczyć. Jakoś nietrudno nam w to uwierzyć, bo Hiszpan zdążył już w tym sezonie pokazać, że ma wystarczające umiejętności do tego, by poprowadzić swój zespół do naprawdę godnych uwagi wyników.

3. Luka Modrić

Real Madryt absolutnie nie przypomina drużyny z zeszłego sezonu. Przed rozpoczęciem obecnych rozgrywek Jose Mourinho miał w zasadzie tylko jeden cel – sprowadzić do Madrytu Lukę Modricia. Ostatecznie Portugalczyk dopiął swego, choć kibice początkowo nie byli przekonani do tego rozwiązania. Czy ich myślenie się zmieniło? Większość zapewne nadal wolałaby oglądać w białej koszulce Santiego Cazorlę czy Davida Silvę, ale nie można mówić, że transfer Chorwata był nietrafiony. Luka ciągle się aklimatyzuje, ale niejednokrotnie pokazał już, że w przyszłości klub będzie miał z niego wielką pociechę. Najważniejszą rzeczą jest tutaj uniwersalność, Modrić poradzi sobie zarówno na pozycji defensywnego pomocnika, jak i piłkarza kreującego grę na połowie rywala. Niejeden pomocnik mógłby pozazdrościć mu spokoju i przeglądu gry. Reprezentant Chorwacji nie pokazał jeszcze swojej najlepszej strony, ale gdy już to zrobi, nikt nie będzie już chyba wątpił w słuszność decyzji Jose Mourinho.

2. Jordi Alba

Strzał w dziesiątkę Barcelony. Alba był na celowniku Katalończyków jeszcze przed Euro 2012, a występ w Polsce i na Ukrainie tylko potwierdził, że jest to jedyna słuszna opcja. Alba w Barcelonie gra jeszcze lepiej niż w Valencii. Na Camp Nou ma więcej piłkarzy, z którymi rozumie się bez słów, i udowadnia to za każdym razem, kiedy Tito Vilanova wystawia go w pierwszym składzie. Hiszpan wykorzystał możliwość powrotu do Barcelony i radzi sobie świetnie. „Barca” praktycznie nie była w tym sezonie zmuszana do defensywnej gry, dlatego Albę chwalić możemy głównie ze względu na jego poczynania w ofensywie, które nie przeszły oczywiście niezauważone. Barcelona nie potrzebowała zbyt wielu wzmocnień, a i tak wybrała najlepiej, jak to możliwe. Im więcej wychowanków, którzy znają się jak łyse konie, tym lepiej dla drużyny, która prezentuje w tym sezonie brutalny wręcz futbol.

1. Tito Vilanova

Barcelona mogła poszukać nowego trenera, mogła zakontraktować kogoś z wielkim nazwiskiem, kto w świecie futbolu był już doskonale znany. Nikt jednak na Camp Nou nie wątpił w to, że piecze nad pierwszym zespołem powinien sprawować były asystent Pepa Guardioli. I nie pomylono się. Barcelona nadal gra swoje i jest niepokonana w lidze. Coś na pewno jest w tym, że ktokolwiek by do Barcelony nie przyszedł, początkowo odnosiłby sukcesy, bo piłkarze „Blaugrany” tak naprawdę grają ze sobą już na pamięć. Vilanova dał jednak swoim podopiecznym sporo swobody i wszyscy świetnie na tym wyszli. Wracaj do zdrowia, Tito!

7. Alex Song

Arsenal wiele stracił, Barcelona wiele zyskała. Zyskała przede wszystkim niezwykle uniwersalnego piłkarza. Song od razu został rzucony na głęboką wodę, bo wobec licznych kontuzji musiał występować między innymi na prawej stronie obrony czy nawet na pozycji stopera. Gdziekolwiek nie został ustawiony, perfekcyjnie wywiązywał się ze swoich zadań. Taki piłkarz w każdej drużynie byłby mile widziany. Song nie popełnia błędów, jest silny i nie boi się wyzwań, których w Barcelonie nie brakuje.

6. Fernando Gago

Argentyński pomocnik znalazł chyba w końcu drużynę, w której będzie mógł zrealizować swój potencjał. Ktoś powie, że jest już może zbyt późno, ale Gago pokazywał już, że ciągle potrafi być zawodnikiem niezwykle przydatnym. Wobec kontuzji w drużynie Valencii Gago wykorzystał swoje szanse i cieszył się zaufaniem Mauricio Pellegrino. Miejmy nadzieję, że i teraz, pod wodzą Ernesto Valverde, będzie podobnie, bo gdy Fernando jest w formie, a w takowej w tym sezonie był, potrafi być graczem robiącym różnicę.

5. Cicinho

Brazylijczyk, który przyszedł do Sevilli z Palmeiras, bardzo szybko stworzył wraz z Jesusem Navasem jeden z najlepszych duetów w lidze. I pozostaje nam tylko ubolewać nad tym, że reszta ekipy Sevilli nie potrafi jak na razie na stałe nawiązać poziomem do tej dwójki. Sam Cicinho fantastycznie włącza się w akcje ofensywne, robi wspomnianemu Navasowi mnóstwo miejsca i prezentuje bardzo efektowny futbol. W defensywie – jak to u Brazylijczyków – jest jeszcze trochę do poprawy, ale nie można też powiedzieć, że Cicinho jest słaby, jeśli chodzi o grę w obronie. Tak to już teraz jest, że boczni obrońcy są nastawieni równie mocno na atakowanie, jak i bronienie.

4. Pedro Leon

Hiszpan nareszcie wykorzystuje swój potencjał. Getafe latem zdecydowało się na transfer definitywny i Leon będący pewnym swego zaczął grać tak, jak od wielu lat się od niego oczekiwało. Gra ofensywna Getafe opiera się głównie właśnie na byłym piłkarzu Realu Madryt. Dwie bramki i cztery asysty może wskazują na co innego, jednak wiadomo, że same statystyki w futbolu czasem nie znaczą zbyt wiele. Hiszpański prawoskrzydłowy to piłkarz z wielką ambicją, co pokazuje za każdym razem, gdy pojawia się na murawie. W Getafe wielu ludzi jest przekonanych, że najlepszego Leona dopiero przyjdzie nam zobaczyć. Jakoś nietrudno nam w to uwierzyć, bo Hiszpan zdążył już w tym sezonie pokazać, że ma wystarczające umiejętności do tego, by poprowadzić swój zespół do naprawdę godnych uwagi wyników.

3. Luka Modrić

Real Madryt absolutnie nie przypomina drużyny z zeszłego sezonu. Przed rozpoczęciem obecnych rozgrywek Jose Mourinho miał w zasadzie tylko jeden cel – sprowadzić do Madrytu Lukę Modricia. Ostatecznie Portugalczyk dopiął swego, choć kibice początkowo nie byli przekonani do tego rozwiązania. Czy ich myślenie się zmieniło? Większość zapewne nadal wolałaby oglądać w białej koszulce Santiego Cazorlę czy Davida Silvę, ale nie można mówić, że transfer Chorwata był nietrafiony. Luka ciągle się aklimatyzuje, ale niejednokrotnie pokazał już, że w przyszłości klub będzie miał z niego wielką pociechę. Najważniejszą rzeczą jest tutaj uniwersalność, Modrić poradzi sobie zarówno na pozycji defensywnego pomocnika, jak i piłkarza kreującego grę na połowie rywala. Niejeden pomocnik mógłby pozazdrościć mu spokoju i przeglądu gry. Reprezentant Chorwacji nie pokazał jeszcze swojej najlepszej strony, ale gdy już to zrobi, nikt nie będzie już chyba wątpił w słuszność decyzji Jose Mourinho.

2. Jordi Alba

Strzał w dziesiątkę Barcelony. Alba był na celowniku Katalończyków jeszcze przed Euro 2012, a występ w Polsce i na Ukrainie tylko potwierdził, że jest to jedyna słuszna opcja. Alba w Barcelonie gra jeszcze lepiej niż w Valencii. Na Camp Nou ma więcej piłkarzy, z którymi rozumie się bez słów, i udowadnia to za każdym razem, kiedy Tito Vilanova wystawia go w pierwszym składzie. Hiszpan wykorzystał możliwość powrotu do Barcelony i radzi sobie świetnie. „Barca” praktycznie nie była w tym sezonie zmuszana do defensywnej gry, dlatego Albę chwalić możemy głównie ze względu na jego poczynania w ofensywie, które nie przeszły oczywiście niezauważone. Barcelona nie potrzebowała zbyt wielu wzmocnień, a i tak wybrała najlepiej, jak to możliwe. Im więcej wychowanków, którzy znają się jak łyse konie, tym lepiej dla drużyny, która prezentuje w tym sezonie brutalny wręcz futbol.

1. Tito Vilanova

Barcelona mogła poszukać nowego trenera, mogła zakontraktować kogoś z wielkim nazwiskiem, kto w świecie futbolu był już doskonale znany. Nikt jednak na Camp Nou nie wątpił w to, że piecze nad pierwszym zespołem powinien sprawować były asystent Pepa Guardioli. I nie pomylono się. Barcelona nadal gra swoje i jest niepokonana w lidze. Coś na pewno jest w tym, że ktokolwiek by do Barcelony nie przyszedł, początkowo odnosiłby sukcesy, bo piłkarze „Blaugrany” tak naprawdę grają ze sobą już na pamięć. Vilanova dał jednak swoim podopiecznym sporo swobody i wszyscy świetnie na tym wyszli. Wracaj do zdrowia, Tito!