Na zapleczu: Szczecińska legenda

Na kolejny krok do przodu trzeba było poczekać dwie dekady. Przełom nastąpił w latach 80. Finał Pucharu Polski w 1981 roku i powtórzenie tego wyniku rok później to największe sukcesy Pogoni w XX wieku. W 1984 roku szczecinianie zajęli trzecie miejsce w lidze, co dało im przepustkę do europejskich pucharów. Trzy lata później „Duma Pomorza” uplasowała się tuż za plecami mistrza Polski. Te sukcesy pozwoliły bohaterom niniejszego tekstu toczyć zacięte boje z niemieckim FC Koeln czy włoskim Hellas Werona. Wówczas w Pogoni dowodzonej przez Leszka Jezierskiego pierwsze skrzypce grał Marek Leśniak, który w 1988 roku został najlepszym strzelcem ligi polskiej. Snajper o pseudonimie „Valdano” miał wsparcie w takich zawodnikach, jak: Kazimierz Sokołowski, Mariusz Kuras czy Jerzy Hawrylewicz. Kto wie, może gdyby Leśniak nie zdecydował się na ucieczkę na Zachód, to Pogoń doczekałaby się w końcu upragnionego mistrza. Tak się nie stało, a kolejne zmiany kadrowe spowodowały, że zespół popadł w przeciętność i szybko pożegnał się z elitą.

Po kolejnym upadku Pogoń dość szybko podniosła się z kolan. W 1993 roku szczecinianie ponownie zawitali do ekstraklasy, a główne role odgrywali młodzi i zdolni: Robert Dymkowski, Olgierd Moskalewicz, Dariusz Szubert, Maciej Stolarczyk czy Radosław Majdan. Szczecin znów był widoczny na futbolowej mapie Polski, zachodniopomorska twierdza była trudna do zdobycia nawet przez najsilniejszych. Wydawało się, że lada chwila ponownie do miasta zawitają europejskie puchary, a może nawet coś więcej. Pojawienie się możnego sponsora w postaci Sabriego Bekdasa początkowo było traktowane jako spełnienie marzeń. Najpierw nastąpił piłkarski bum w Szczecinie. Dariusz Gęsior, Kazimierz Węgrzyn czy Jerzy Podbrożny mieli otwierać drogę do kolejnych sukcesów. Marzenia o pucharach szybko się spełniły, lecz już w pierwszym starciu okazało się, że ten piękny sen zmienił się w koszmar. Brak porozumienia z władzami miasta wpłynął na decyzję tureckiego biznesmena, który przestał inwestować w Pogoń. Klub bez kolejnych wzmocnień okazał się za słaby na Europę, odpadł już w pierwszej rundzie po starciu z przeciętnym Fylkirem Reykjavik. Nastąpił koniec epoki Sabriego Bekdasa. Pojawienie się szwedzkiego inwestora, Lesa Gondora, kojarzone jest z kolejnym upadkiem, tym razem na samo dno. Spadek z ligi po fatalnym sezonie (dziewięć punktów w 30 spotkaniach) to nic strasznego w porównaniu z brakiem licencji i degradacją do najniższej klasy rozgrywkowej.

Wydawało się, że po takim ciosie klub na długie lata zniknie z piłkarskiej mapy, ale fani na to nie pozwolili. Stowarzyszenie Kibiców Pogoni Szczecin zareagowało na zawirowania wewnątrz klubu i postanowiło założyć klub o nazwie Pogoń Szczecin Nowa, który z czasem stał się spadkobiercą wcześniejszej Pogoni. Szybko pojawił się też kolejny dobrodziej, Antoni Ptak, który wpadł na iście szatański pomysł. Otóż biznesmen ze Rzgowa wziął swoje zabawki z Piotrkowa Trybunalskiego i przeniósł je do Szczecina. Grająca w II lidze Piotrcovia stała się Pogonią, co początkowo spotkało się ze sporym sprzeciwem kibiców. Awans do ekstraklasy zmienił jednak podejście fanów, którzy znów mogli się cieszyć z wielkiej piłki. Co w tym dziwnego? Przecież Pogoń wróciła do Europy, co prawda udało się wywalczyć przepustkę tylko do Pucharu Intertoto, ale jednak znów rywalizowała z zespołami z zagranicy. Później Antoni Ptak zrealizował kolejny szalony zamiar. Zakochany w piłce biznesmen postanowił sprowadzić do Szczecina tabuny Brazylijczyków, niemal zupełnie rezygnując z polskich piłkarzy. To doprowadziło do kolejnego bolesnego upadku, „Granatowo-bordowi” wylądowali w IV lidze i do dziś nie mogą powrócić do elity.

Po rychłym powrocie na zaplecze ekstraklasy wydawało się, że Pogoń z marszu awansuje do grona najlepszych. Po udanej pierwszej rundzie sezonu 2009/2010 druga część okazała się dramatycznie słaba. Szczecinianie zakończyli rozgrywki na szóstym miejscu, choć aspiracje sięgały znacznie wyżej. Apetyt na ekstraklasę wzrastał. Kolejny sezon miał być przełomowy, ale piłkarze znów grali w kratkę i ostatecznie raz jeszcze uplasowali się na szóstej lokacie. Dla kibiców ten wynik był ogromną sportową porażką, ale wszyscy wierzyli i nadal wierzą, że I-ligowa banicja lada chwila dobiegnie końca i szczecinianie wrócą tam, gdzie ich miejsce, czyli do elity.

Obecny sezon I ligi jest bardzo dziwny. Pogoń znów wydaje się murowanym kandydatem do awansu, pierwsza runda była wyśmienita, lecz początek drugiej to istny kataklizm. Trzy punkty w czterech meczach to zdecydowanie za mało, by marzyć o grze na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. Czarę goryczy przelała porażka z najsłabszym zespołem I ligi, Olimpią Elbląg. Zarząd postanowił wstrząsnąć drużyną i zwolnić trenera Marcina Sasala, mianując Ryszarda Tarasiewicza jego następcą. Trzeba przyznać, że to odważny krok, lecz zdarza się, że takie manewry są niezbędne, by przywrócić piłkarzy na właściwe tory. Czas pokaże, czy to posunięcie będzie właściwe. Co by jednak czas nie przyniósł, pewne jest jedno – kibice nie pozwolą, by marka Pogoń stała się marką przeciętną. Przyszłość pokaże, że nieważne, jak duży i bolesny upadek przytrafi się „Dumie Pomorza”, ona i tak się podniesie i stanie mocno na obu nogach. Cokolwiek się wydarzy, Pogoń Szczecin konsekwentnie będzie walczyć o swoje i w końcu osiągnie to, na co zasługuje. Być może nawet przyjdzie czas, że „Portowcy” upomną się o tytuł mistrzowski, który – jak mało komu – im się należy. Cokolwiek się stanie, historia pokaże, że żaden grób nie jest w stanie utrzymać w swoim wnętrzu szczecińskiej legendy.