Już w tę środę odbędzie się jedno z najważniejszych wydarzeń sezonu. Wyłoniony zostanie zwycięzca 54. edycji Pucharu Europy Mistrzów Krajowych, po raz 16. rozgrywanego w formie Ligi Mistrzów. W meczu o najbardziej prestiżowe trofeum klubowe w Europie zmierzą się Manchester United i FC Barcelona. O możliwych rozstrzygnięciach i gwiazdach tego starcia w ramach cyklu „Na trybunie” dyskutują: Tomasz Bejnarowicz, Artur Kocurek, Łukasz Koszewski i Piotr Matuszak.
T.B.: Zanim Manchester United i FC Barcelona dotarły do finału, musiały pokonać szereg przeciwników. Czyja droga była trudniejsza i kto się prezentował lepiej podczas całych rozgrywek?
Ł.K.: Trudniejszą drogę do finału w Rzymie raczej miał Manchester United. W grupie rywalizował m.in. z Celtikiem Glasgow i Villarrealem. W fazie pucharowej z kwitkiem odprawił Inter Mediolan (mistrza Włoch ’09), FC Porto (mistrza Portugalii ’09) i Arsenal Londyn. Barcelona miała nieco łatwiejszych przeciwników, których rozjeżdżała jak taran. Problemy napotkała dopiero w półfinale, przez który przeszła bardzo szczęśliwie i z pomocą sędziego.
FC Barcelona zdobyła już w tym sezonie mistrzostwo Hiszpanii, czy zdobędzie również Ligę Mistrzów? (fot. as.com)
P.M.: Owszem, teoretycznie trudniejszych przeciwników miał Manchester United. Anglicy świetnie radzili sobie z rywalami i to porównanie byłoby jednostronne… gdyby nie styl, w jakim Barcelona ogrywała Bayern Monachium czy Olympique Lyon. Obraz efektownej gry zamazuje nieco spotkanie półfinałowe z Chelsea, ale nie rozumiem, dlaczego zwycięstwo przypisywane jest pracy sędziego. Norweg prowadził rewanżowy mecz bardzo słabo i gdyby „The Blues” nie grali w ustawieniu defensywnym, to po czerwonej kartce dla Abidala rozbiliby „Blaugranę”.
Ł.K.: Sędzia rzeczywiście całe zawody prowadził bardzo słabo, ale nie ulega wątpliwości, że częściej mylił się na korzyść „Barcy”, nie dostrzegając wyraźnej gry defensorów z Katalonii w polu karnym w siatkówkę. Barcelona do finału awansowała bardzo szczęśliwie. „The Blues” zapewne otrzymaną w prezencie czerwoną kartkę dla Abidala zamieniliby na rzut karny, a należały im się co najmniej dwa.
A.K.: Ja mam nieco odmienne zdanie niż moi poprzednicy. Uważam, że trudniejszą drogę przeszli piłkarze FC Barcelony niż Manchesteru United. Już po wyjściu z grupy Hiszpanie trafili na nieobliczalny Olympique Lyon, ale ci jednak dali się rozgromić na Camp Nou. Kolejnym przeciwnikiem Pepa Guardioli był Bayern Monachium. Sądziłem, że zespół Klinsmanna z Franckiem Riberym i LukąTonim w składzie stawi większy opór świetnie dysponowanej Barcelonie. Na koniec mecz półfinałowy z Chelsea, który obnażył całkowicie Dumę Katalonii. W obu meczach „The Blues” zagrali bardzo defensywnie. Barcelona nie miała pomysłu na obronę Chelsea i gdyby nie pomoc sędziego, nie doszłaby do finału.
T.B.: Od 23 lat opiekunem Manchesteru jest sir Alex Ferguson, a Barcelony dopiero od roku Josep Guardiola. Pierwszy z nich może pochwalić się wielkim doświadczeniem, natomiast drugi dopiero zaczyna karierę trenerską. Czy ta różnica będzie mieć jakiekolwiek znaczenie podczas najbliższego finału?
A.K.: Sądzę, że sir Alex Ferguson bardzo uważnie oglądał półfinałowe spotkanie Barcelony z Chelsea i zna słabe punkty rywali, natomiast Josep Guardiola w półfinałowym starciu z „The Blues” pokazał, że musi jeszcze dużo się nauczyć, jeśli chce się mierzyć z angielskimi drużynami. Niestety nie miał on pomysłu na grę swoich podopiecznych przeciwko dobrze ustawionemu taktycznie zespołowi londyńczyków. Myślę, że doświadczenie i niebywały talent sir Alexa Fergusona pozwoli mu na bezproblemowe wypunktowanie „Dumy Katalonii”. Myślę, że doświadczenie wygra z młodością.
P.M.: Umiejętności sir Alexa Fergusona nie podlegają żadnej dyskusji i przewaga w kwestii trenera leży po stronie Manchesteru. Niestety dla miłośników gry taktycznej i „stety” dla koneserów „pięknej gry”, Barcelona nie ustawi się w dziesiątkę na własnej połowie i nie będzie próbowała wybijać z rytmu Anglików. Josep Guardiola na jednej z konferencji prasowych na początku sezonu oświadczył, że jego zespół będzie grał ofensywny futbol niezależnie od przeciwnika i rangi spotkania. Jeśli więc Barcelona nie strzeli szybko bramki, będzie miała niezwykle trudne zadanie w finałowym pojedynku.
Ł.K.: Wszystko zależeć będzie od tego, jak zagra Manchester. Jeżeli zagra przeciwko Barcelonie otwartą piłkę, doświadczenie nie będzie miało żadnego znaczenia, bo Hiszpanie Anglików rozjadą niczym walec drogowy. Jeżeli Ferguson ustawi drużynę przeciwko „Barce” tak, jak zrobił to Hiddink, to duże znaczenie będzie miała jego wiedza, umiejętność dyrygowania zespołem i dokonywania zmian. O tym ostatnim szczególnie w roku 1999 przekonali się Ottmar Hitzfeld i Bayern Monachium.
T.B.: W obu zespołach nie brakuje gwiazd światowego formatu. Przed szereg zdecydowanie wybijają się Cristiano Ronaldo i Lionel Messi. Czyja gwiazda będzie świeciła jaśniej?
P.M.: Porównywanie tych dwóch piłkarzy jest według mnie nieco „naciągane”. Ronaldo jest kreowany w Manchesterze na wielką gwiazdę. To on ma kończyć akcje, to na niego jest granych większość piłek, to on ma strzelać najwięcej bramek. Messi w Barcelonie może i jest najlepszym zawodnikiem, ale nie jest obecny na pierwszych stronach hiszpańskich gazet i to nie tylko od niego zależy jakość gry zespołu. Tak więc prawdopodobnie Argentyńczyka nikt supergwiazdą meczu nie okrzyknie, ale jego praca na boisku przez obiektywnych piłkarskich ekspertów z pewnością będzie doceniona.
Ł.K.: Obaj piłkarze na pewno są jednymi z najważniejszych, jeżeli nie najważniejszymi postaciami w swoich klubach. Od nich praktycznie zależy całą ofensywa swoich drużyn. Za większego lidera uważam jednak Ronaldo. Pomimo że sporo czasu poświęca swojej medialności i zdarzają mu się mecze, kiedy jest niewidoczny, w tych najważniejszych momentach nie zawodzi. W ubiegłym roku w Lidze Mistrzów strzelił tylko jednego gola. Ale był to gol, który niemal przesądził o tytule dla Manchesteru.
A.K.: Sądzę, że tak jak w przypadku trenerów, tak i teraz w starciu tych dwóch wspaniałych zawodników górą będzie Cristiano Ronaldo. W swojej drużynie powoli wyrasta na lidera, na tego, który rozprowadza akcje, strzela ważne bramki, jest prawdziwym filarem i napędem „Czerwonych Diabłów”. W Barcelonie funkcję lidera pełnią Xavi i Iniesta, Messi jest odsunięty bardziej na skrzydło i nie bierze tak czynnie udziału w rozprowadzeniu piłki. Portugalczyk odgrywa znacznie ważniejszą rolę niż młodszy od niego Argentyńczyk. Sądzę, że pojedynek między tymi zawodnikami będzie ozdobą meczu.
Ł.K.: Prawdziwego lidera poznaje się po tym, jak spisuje się w najważniejszych meczach. Jeśli porównamy półfinałowe rewanże, Ronaldo zaprezentował się świetnie, zdobywając dwa gole, a Messi przy Johnie Terrym i Aleksie za bardzo sobie nie pograł. Jednak Barcelona ma w swoim składzie innych graczy najwyższej klasy, jak chociażby Xaviego, Andresa Iniestę, Samuela Eto’o i Thierry’ego Henry. Tak więc niekoniecznie Messi musi zostać bohaterem Barcy.
T.B.: Czy finał tegorocznej Ligi Mistrzów można nazwać „finałem marzeń”?
A.K.: Sądzę, że można go nazwać finałem marzeń. Spotykają się dwa wielkie zespoły, dwaj przedstawiciele najlepszych lig świata, więc to musi wzbudzać emocje wśród kibiców. Jest to starcie dwóch obecnych mistrzów Hiszpanii oraz Anglii; oba zespoły prezentują różne style. Mając przegląd przez wszystkie mecze Barcelony w lidze jak i w Lidze Mistrzów oraz mecze ich rywali, spotkanie można nazwać finałem marzeń.
P.M.: W obecnej chwili jest to finał marzeń. Nie ma chyba innych zespołów poza Manchesterem i Barceloną, które zasłużyły na uczestnictwo w tym meczu. W perspektywie całej historii europejskich pucharów bywały lepsze „finały marzeń”. Choć po tegorocznym wszyscy spodziewają się wielkiego, piłkarskiego święta, to coś podpowiada mi, że będzie to typowa walka o trofeum za wszelką cenę – w szczególności ze strony Manchesteru – i może to zabić piękno finałowego meczu.
Ł.K.: Patrząc na to, jakie zespoły znalazły się w finale i jakich piłkarzy mają w swoich składach, nie ma wątpliwości, że to finał marzeń tej edycji. Żałuję, że w tym finale po raz kolejny zabraknie Chelsea, bo pechowo odpadła, a Guus Hiddink poprowadziłby „The Blues” do zwycięstwa. Szkoda mi Lyonu, któremu życzę sukcesów na arenie europejskiej, a który prawie zawsze zatrzymuje się w ćwierćfinale.
27 maja w finale Ligi Mistrzów zmierzą się dwie klasowe drużyny: Manchester United oraz FC Barcelona. Emocji i futbolu na najwyższym poziomie z pewnością nie zabraknie. O tym, kto zostanie zwycięzcą tego pojedynku i kogo będzie można uznać za bohatera tego wielkiego finału, dowiemy się już w najbliższą środę.
W dyskusji udział wzięli: Tomasz Bejnarowicz (Bundesliga), Artur Kocurek (Premiership), Łukasz Koszewski (Premier Liga) oraz Piotr Matuszak (Primera Division).
Na dalszą dyskusję poświęconą finałowi Ligi Mistrzów i jego możliwym rozstrzygnięciom zapraszamy do radia iGol FM. Audycja EuroiGol rozpocznie się o 21.
Już w tę środę odbędzie się jedno z najważniejszych wydarzeń sezonu. Wyłoniony zostanie zwycięzca 54. edycji Pucharu Europy Mistrzów Krajowych, po raz 16. rozgrywanego w formie Ligi Mistrzów. W meczu o najbardziej prestiżowe trofeum klubowe w Europie zmierzą się Manchester United i FC Barcelona. O możliwych rozstrzygnięciach i gwiazdach tego starcia w ramach cyklu „Na trybunie” dyskutują: Tomasz Bejnarowicz, Artur Kocurek, Łukasz Koszewski i Piotr Matuszak.
T.B.: Zanim Manchester United i FC Barcelona dotarły do finału, musiały pokonać szereg przeciwników. Czyja droga była trudniejsza i kto się prezentował lepiej podczas całych rozgrywek?
Ł.K.: Trudniejszą drogę do finału w Rzymie raczej miał Manchester United. W grupie rywalizował m.in. z Celtikiem Glasgow i Villarrealem. W fazie pucharowej z kwitkiem odprawił Inter Mediolan (mistrza Włoch ’09), FC Porto (mistrza Portugalii ’09) i Arsenal Londyn. Barcelona miała nieco łatwiejszych przeciwników, których rozjeżdżała jak taran. Problemy napotkała dopiero w półfinale, przez który przeszła bardzo szczęśliwie i z pomocą sędziego.
FC Barcelona zdobyła już w tym sezonie mistrzostwo Hiszpanii, czy zdobędzie również Ligę Mistrzów? (fot. as.com)
P.M.: Owszem, teoretycznie trudniejszych przeciwników miał Manchester United. Anglicy świetnie radzili sobie z rywalami i to porównanie byłoby jednostronne… gdyby nie styl, w jakim Barcelona ogrywała Bayern Monachium czy Olympique Lyon. Obraz efektownej gry zamazuje nieco spotkanie półfinałowe z Chelsea, ale nie rozumiem, dlaczego zwycięstwo przypisywane jest pracy sędziego. Norweg prowadził rewanżowy mecz bardzo słabo i gdyby „The Blues” nie grali w ustawieniu defensywnym, to po czerwonej kartce dla Abidala rozbiliby „Blaugranę”.
Ł.K.: Sędzia rzeczywiście całe zawody prowadził bardzo słabo, ale nie ulega wątpliwości, że częściej mylił się na korzyść „Barcy”, nie dostrzegając wyraźnej gry defensorów z Katalonii w polu karnym w siatkówkę. Barcelona do finału awansowała bardzo szczęśliwie. „The Blues” zapewne otrzymaną w prezencie czerwoną kartkę dla Abidala zamieniliby na rzut karny, a należały im się co najmniej dwa.
A.K.: Ja mam nieco odmienne zdanie niż moi poprzednicy. Uważam, że trudniejszą drogę przeszli piłkarze FC Barcelony niż Manchesteru United. Już po wyjściu z grupy Hiszpanie trafili na nieobliczalny Olympique Lyon, ale ci jednak dali się rozgromić na Camp Nou. Kolejnym przeciwnikiem Pepa Guardioli był Bayern Monachium. Sądziłem, że zespół Klinsmanna z Franckiem Riberym i LukąTonim w składzie stawi większy opór świetnie dysponowanej Barcelonie. Na koniec mecz półfinałowy z Chelsea, który obnażył całkowicie Dumę Katalonii. W obu meczach „The Blues” zagrali bardzo defensywnie. Barcelona nie miała pomysłu na obronę Chelsea i gdyby nie pomoc sędziego, nie doszłaby do finału.
T.B.: Od 23 lat opiekunem Manchesteru jest sir Alex Ferguson, a Barcelony dopiero od roku Josep Guardiola. Pierwszy z nich może pochwalić się wielkim doświadczeniem, natomiast drugi dopiero zaczyna karierę trenerską. Czy ta różnica będzie mieć jakiekolwiek znaczenie podczas najbliższego finału?
A.K.: Sądzę, że sir Alex Ferguson bardzo uważnie oglądał półfinałowe spotkanie Barcelony z Chelsea i zna słabe punkty rywali, natomiast Josep Guardiola w półfinałowym starciu z „The Blues” pokazał, że musi jeszcze dużo się nauczyć, jeśli chce się mierzyć z angielskimi drużynami. Niestety nie miał on pomysłu na grę swoich podopiecznych przeciwko dobrze ustawionemu taktycznie zespołowi londyńczyków. Myślę, że doświadczenie i niebywały talent sir Alexa Fergusona pozwoli mu na bezproblemowe wypunktowanie „Dumy Katalonii”. Myślę, że doświadczenie wygra z młodością.
P.M.: Umiejętności sir Alexa Fergusona nie podlegają żadnej dyskusji i przewaga w kwestii trenera leży po stronie Manchesteru. Niestety dla miłośników gry taktycznej i „stety” dla koneserów „pięknej gry”, Barcelona nie ustawi się w dziesiątkę na własnej połowie i nie będzie próbowała wybijać z rytmu Anglików. Josep Guardiola na jednej z konferencji prasowych na początku sezonu oświadczył, że jego zespół będzie grał ofensywny futbol niezależnie od przeciwnika i rangi spotkania. Jeśli więc Barcelona nie strzeli szybko bramki, będzie miała niezwykle trudne zadanie w finałowym pojedynku.
Ł.K.: Wszystko zależeć będzie od tego, jak zagra Manchester. Jeżeli zagra przeciwko Barcelonie otwartą piłkę, doświadczenie nie będzie miało żadnego znaczenia, bo Hiszpanie Anglików rozjadą niczym walec drogowy. Jeżeli Ferguson ustawi drużynę przeciwko „Barce” tak, jak zrobił to Hiddink, to duże znaczenie będzie miała jego wiedza, umiejętność dyrygowania zespołem i dokonywania zmian. O tym ostatnim szczególnie w roku 1999 przekonali się Ottmar Hitzfeld i Bayern Monachium.
T.B.: W obu zespołach nie brakuje gwiazd światowego formatu. Przed szereg zdecydowanie wybijają się Cristiano Ronaldo i Lionel Messi. Czyja gwiazda będzie świeciła jaśniej?
P.M.: Porównywanie tych dwóch piłkarzy jest według mnie nieco „naciągane”. Ronaldo jest kreowany w Manchesterze na wielką gwiazdę. To on ma kończyć akcje, to na niego jest granych większość piłek, to on ma strzelać najwięcej bramek. Messi w Barcelonie może i jest najlepszym zawodnikiem, ale nie jest obecny na pierwszych stronach hiszpańskich gazet i to nie tylko od niego zależy jakość gry zespołu. Tak więc prawdopodobnie Argentyńczyka nikt supergwiazdą meczu nie okrzyknie, ale jego praca na boisku przez obiektywnych piłkarskich ekspertów z pewnością będzie doceniona.
Ł.K.: Obaj piłkarze na pewno są jednymi z najważniejszych, jeżeli nie najważniejszymi postaciami w swoich klubach. Od nich praktycznie zależy całą ofensywa swoich drużyn. Za większego lidera uważam jednak Ronaldo. Pomimo że sporo czasu poświęca swojej medialności i zdarzają mu się mecze, kiedy jest niewidoczny, w tych najważniejszych momentach nie zawodzi. W ubiegłym roku w Lidze Mistrzów strzelił tylko jednego gola. Ale był to gol, który niemal przesądził o tytule dla Manchesteru.
A.K.: Sądzę, że tak jak w przypadku trenerów, tak i teraz w starciu tych dwóch wspaniałych zawodników górą będzie Cristiano Ronaldo. W swojej drużynie powoli wyrasta na lidera, na tego, który rozprowadza akcje, strzela ważne bramki, jest prawdziwym filarem i napędem „Czerwonych Diabłów”. W Barcelonie funkcję lidera pełnią Xavi i Iniesta, Messi jest odsunięty bardziej na skrzydło i nie bierze tak czynnie udziału w rozprowadzeniu piłki. Portugalczyk odgrywa znacznie ważniejszą rolę niż młodszy od niego Argentyńczyk. Sądzę, że pojedynek między tymi zawodnikami będzie ozdobą meczu.
Ł.K.: Prawdziwego lidera poznaje się po tym, jak spisuje się w najważniejszych meczach. Jeśli porównamy półfinałowe rewanże, Ronaldo zaprezentował się świetnie, zdobywając dwa gole, a Messi przy Johnie Terrym i Aleksie za bardzo sobie nie pograł. Jednak Barcelona ma w swoim składzie innych graczy najwyższej klasy, jak chociażby Xaviego, Andresa Iniestę, Samuela Eto’o i Thierry’ego Henry. Tak więc niekoniecznie Messi musi zostać bohaterem Barcy.
T.B.: Czy finał tegorocznej Ligi Mistrzów można nazwać „finałem marzeń”?
A.K.: Sądzę, że można go nazwać finałem marzeń. Spotykają się dwa wielkie zespoły, dwaj przedstawiciele najlepszych lig świata, więc to musi wzbudzać emocje wśród kibiców. Jest to starcie dwóch obecnych mistrzów Hiszpanii oraz Anglii; oba zespoły prezentują różne style. Mając przegląd przez wszystkie mecze Barcelony w lidze jak i w Lidze Mistrzów oraz mecze ich rywali, spotkanie można nazwać finałem marzeń.
P.M.: W obecnej chwili jest to finał marzeń. Nie ma chyba innych zespołów poza Manchesterem i Barceloną, które zasłużyły na uczestnictwo w tym meczu. W perspektywie całej historii europejskich pucharów bywały lepsze „finały marzeń”. Choć po tegorocznym wszyscy spodziewają się wielkiego, piłkarskiego święta, to coś podpowiada mi, że będzie to typowa walka o trofeum za wszelką cenę – w szczególności ze strony Manchesteru – i może to zabić piękno finałowego meczu.
Ł.K.: Patrząc na to, jakie zespoły znalazły się w finale i jakich piłkarzy mają w swoich składach, nie ma wątpliwości, że to finał marzeń tej edycji. Żałuję, że w tym finale po raz kolejny zabraknie Chelsea, bo pechowo odpadła, a Guus Hiddink poprowadziłby „The Blues” do zwycięstwa. Szkoda mi Lyonu, któremu życzę sukcesów na arenie europejskiej, a który prawie zawsze zatrzymuje się w ćwierćfinale.
27 maja w finale Ligi Mistrzów zmierzą się dwie klasowe drużyny: Manchester United oraz FC Barcelona. Emocji i futbolu na najwyższym poziomie z pewnością nie zabraknie. O tym, kto zostanie zwycięzcą tego pojedynku i kogo będzie można uznać za bohatera tego wielkiego finału, dowiemy się już w najbliższą środę.
W dyskusji udział wzięli: Tomasz Bejnarowicz (Bundesliga), Artur Kocurek (Premiership), Łukasz Koszewski (Premier Liga) oraz Piotr Matuszak (Primera Division).
Na dalszą dyskusję poświęconą finałowi Ligi Mistrzów i jego możliwym rozstrzygnięciom zapraszamy do radia iGol FM. Audycja EuroiGol rozpocznie się o 21.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.