
Mistrz świata z 2018 roku, pomocnik mistrzowskiego Leicester i Chelsea, z którą wygrał Ligę Mistrzów.
N’Golo Kanté urodził się 29 marca 1991 roku w Paryżu. Od dziesiątego do dziewiętnastego roku życia grał w Suresnes, na poziomie lokalnych rozgrywek. Próbował dostać się do akademii zawodowych klubów, ale kolejne testy kończyły się odmową. Jak wspominał, porównywał się wtedy z zawodnikami, którzy byli lepiej przygotowani technicznie i taktycznie, i uznawał, że musi dalej pracować.
Szansę dostał w Boulogne jako dziewiętnastolatek, zaczynając od rezerw występujących w szóstej lidze francuskiej. Równolegle uczył się rachunkowości, aby mieć zawód na wypadek, gdyby nie został profesjonalnym piłkarzem. Łączył zajęcia, treningi i weekendowe wyjazdy na mecze, a ostatecznie zdał egzamin. Dopiero w wieku 21 lat zaczął regularniej trenować z pierwszym zespołem, początkowo raz w tygodniu.
Po spadku Boulogne z drugiej ligi w sezonie 2011/2012 pozostał w klubie i w kolejnych rozgrywkach wywalczył miejsce w podstawowym składzie. W 2013 roku przeszedł do SM Caen, z którym awansował do Ligue 1. Dwa lata później przeniósł się do Leicester City i pomógł drużynie zdobyć mistrzostwo Anglii w 2016 roku.
W 2016 roku wybrał Chelsea. Opowiadał, że od początku dobrze porozumiewał się z Antoniem Conte, który jasno wiedział, czego oczekuje od niego i od drużyny. Już w pierwszym sezonie w Londynie zdobył kolejne mistrzostwo Anglii oraz nagrodę Premier League dla najlepszego piłkarza rozgrywek 2016/2017. Został drugim zawodnikiem, po Marku Schwarzerze, który wygrał Premier League w dwóch kolejnych sezonach z różnymi klubami.
W Chelsea do krajowych sukcesów dołożył triumf w Lidze Europy w 2019 roku i Lidze Mistrzów w 2021 roku. Wspominając zwycięstwo w Porto, podkreślał znaczenie całej drogi przez ćwierćfinał, półfinał i finał, a nie tylko samego trofeum. Pracę z kolejnymi trenerami Chelsea wiązał z lepszym rozumieniem faz ataku i obrony oraz momentu, w którym należy rozpocząć pressing. Po latach odrzucanych prób w akademiach zachował przekonanie, że nie każdy może spełnić marzenie o zawodowym futbolu, a własną drogę trzeba pamiętać także po sukcesach.
Jego grę wyróżniają ruchliwość, przewidywanie zagrożeń i szybkie doskakiwanie do rywala z piłką. Potrafi naciskać wysoko, osłaniać obronę i przesuwać się w boczne sektory, aby przerywać kontrataki oraz asekurować kolegów. Poza odbiorem potrafi też ruszyć z piłką do przodu i napędzić atak zespołu.
25 marca 2016 roku wszedł z ławki w wygranym przez Francję 3:2 meczu z Holandią. Finał mistrzostw świata w 2018 roku z Chorwacją rozpoczął w podstawowym składzie, a zwycięstwo 4:2 przyniosło mu tytuł mistrza świata.
613
z 810 możliwych
0
0
7,0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Francja | Mistrzostwa Świata | 0 | – | 0 | 0 |
| 2025/2026Liga Europy | Fenerbahçe | Liga Europy | 2 | 166 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Francja | Eliminacje MŚ | 1 | 90 | 0 | 1 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Francja | Mistrzostwa Europy | 6 | 513 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Chelsea | Premier League | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Chelsea | Premier League | 0 | – | 0 | 0 |





