SłoweniaSłoweński środkowy obrońca, który w Ferencvárosie zdobywał mistrzostwa Węgier i w 2020 roku grał w Lidze Mistrzów.
Urodził się 8 maja 1993 roku w Koprze i wychował w dzielnicy Markovec. Jest wychowankiem szkółki FC Koper. Pierwszy zawodowy kontrakt podpisał tam jako 17-latek, a w 2011 roku zadebiutował w pierwszym zespole. Mówił, że wtedy rzadko wpuszczano do ligi tak młodych piłkarzy, i dziękował za zaufanie trenerowi Primožowi Glisze.
W Koprze trafił do drużyny, która była wtedy mistrzem Słowenii i miała w składzie doświadczonych reprezentantów. Wspominał, że starsi koledzy nie brali młodych pod skrzydła, ale dużo od nich wymagali, a on podpatrywał ich na treningach. Jako młody piłkarz zainteresował Birmingham City i Newcastle United, ale wolał zostać w lidze słoweńskiej i zapisać się w niej czymś trwałym.
Latem 2015 roku podpisał trzyletni kontrakt z NK Domžale. Tłumaczył, że ceni grę tego klubu i liczy, że tam szybciej się rozwinie. 31 maja 2017 roku zagrał w finale Pucharu Słowenii, w którym Domžale pokonały Olimpiję Lublana 1:0. Puchar Słowenii wygrywał w karierze dwa razy.
Latem 2017 roku przeniósł się do Budapesztu, do Ferencvárosu. Przez pięć lat był tam podstawowym stoperem i grał niemal we wszystkich meczach. Zdobył z klubem cztery mistrzostwa Węgier. W 2020 roku pomógł Ferencvárosowi wrócić do Ligi Mistrzów po 25 latach; w fazie grupowej grał m.in. przeciw FC Barcelonie Leo Messiego i Juventusowi Cristiano Ronaldo. Trenera Serhija Rebrowa nazywał znakomitym fachowcem z charyzmą, za którym piłkarze idą. 11 maja 2022 roku zagrał całe 90 minut w wygranym 3:0 finale Pucharu Węgier z Paksem przed 40 tysiącami widzów na Puskás Arénie. Za sezon 2021/22 trafił do jedenastki sezonu wybranej przez węgierski związek piłkarzy zawodowych.
Latem 2022 roku skończył mu się kontrakt i wybrał Angers, bo chciał spróbować sił w Ligue 1. Sezon 2022/23 był dla niego i całej drużyny nieudany: Angers spadło z ligi, a klub pozwolił mu odejść. W lipcu 2023 roku podpisał dwuletni kontrakt z Lechem Poznań. Mówił, że odrzucił lepsze finansowo oferty, bo chciał grać w klubie, który walczy o mistrzostwo i pomoże mu wrócić do składu reprezentacji. Jesienią 2023 roku był podstawowym stoperem Lecha, najczęściej obok Antonio Milicia. Latem 2024 roku Lech dał mu wolną rękę w szukaniu nowego klubu, a 23 września 2024 roku przeszedł do Ittihad Kalba w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
W czerwcu 2026 roku wrócił do Słowenii i podpisał kontrakt z NK Maribor do końca sezonu 2027/28. Dyrektor sportowy Zlatko Zahović mówił, że klub szukał kogoś, kto spoi obronę.
To środkowy obrońca dobry w grze w powietrzu. Nie jest szybki, ale nadrabia to ustawianiem się. Na Węgrzech nazywano go „Maestro”: uchodził za inteligentnego, z dobrą wizją gry, pewnego przy piłce i chętnie zagrywającego za plecy obrońców rywala. Był typem lidera. W Angers grał na każdej pozycji w środku obrony, w ustawieniu z czwórką i z trójką obrońców.
Lubi stałe fragmenty gry i jak na obrońcę często strzelał gole. Sam mówił, że w Ferencvárosie poprawił grę głową i pojedynki jeden na jednego. Woli grać wysoko ustawioną linią obrony, bo uważa, że lepiej ciężej popracować, niż cofać się i czekać na ruch rywala.
Grał we wszystkich młodzieżowych reprezentacjach Słowenii. W pierwszej reprezentacji zadebiutował w czerwcu 2018 roku. Rozegrał w niej ponad 30 meczów. Pojechał na Euro 2024 w Niemczech, ale we wszystkich czterech meczach Słowenii siedział na ławce.
