Marc Cucurella Saseta

Pochodzenie

Urodził się 22 lipca 1998 roku w Alelli, miasteczku w katalońskim regionie Maresme. Zaczynał od futsalu w rodzinnej miejscowości, a jako sześciolatek trafił do szkółki Espanyolu. Spędził w niej sześć lat i doszedł do opaski kapitana drużyny.

Na treningi woziła go matka. Po pracy odbierała go ze szkoły o piątej, w samochodzie podawała mu kanapkę, a potem czekała trzy godziny, aż skończy zajęcia. To od niej wzięły się długie włosy, z których jest znany. Zapuściła mu je w dzieciństwie, żeby łatwo wypatrzyć syna z trybun.

W 2013 roku przeszedł do akademii Barcelony. Cała rodzina kibicowała Barçy, a on chodził na stadion z dziadkiem, ale przyznawał, że miał wątpliwości, bo w Espanyolu czuł się dobrze i zostawiał tam przyjaciół. Trudno mu było przyzwyczaić się do gry nowej drużyny, opartej na krótkich podaniach i kontroli piłki. W La Masii po jednej nocnej imprezie przyszedł na trening bez sił, a ojciec postawił go wtedy przed wyborem między zabawą a piłką.

Kariera

Jeszcze jako junior wywalczył z rezerwami Barcelony awans do Segunda División. 24 października 2017 roku Ernesto Valverde wpuścił go w 83. minucie meczu Pucharu Króla z Realem Murcia, wygranego 3:0, w miejsce Lucasa Digne'a. Na lewej obronie pierwszego zespołu niepodważalną pozycję miał jednak Jordi Alba.

Sezon 2018/19 spędził na wypożyczeniu w Eibarze. José Luis Mendilibar ustawiał go wyżej, na lewej pomocy. 24 listopada 2018 roku w wygranym 3:0 meczu z Realem Madryt asystował przy dwóch golach: najpierw odebrał piłkę Álvaro Odriozoli i wyłożył ją Sergiemu Enrichowi, potem dośrodkował do Kike. W ostatniej kolejce sezonu strzelił gola Barcelonie. Eibar wykupił go za 2 mln euro, ale Barcelona skorzystała z prawa odkupu za 4 mln.

Latem 2019 roku Barcelona wypożyczyła go do Getafe z opcją wykupu za 6 mln euro. Do przyjścia przekonał go José Bordalás, który ustawiał go przed lewym obrońcą Mathíasem Oliverą. W Getafe pierwszy raz zagrał w europejskich pucharach, a latem 2020 roku klub wykupił go na stałe. Bordalása wymieniał później jako trenera, dzięki któremu trafił do Premier League.

W sierpniu 2021 roku, w ostatnim dniu okna transferowego, przeszedł do Brighton & Hove Albion. Sam mówił, że w Hiszpanii stanął w miejscu, bo ustawiano go w środku pola albo na skrzydle, a agenci przekonali go, że jako boczny obrońca zajdzie dalej. Początek był trudny: po pierwszym meczu w Premier League, wygranym z Brentford, był zły na siebie i musiał popracować na siłowni nad siłą. Graham Potter wystawiał go na lewej obronie, jako lewego wahadłowego i jako lewego z trzech środkowych obrońców, choć na tej ostatniej pozycji nigdy wcześniej nie grał. W lidze wyszedł w podstawowym składzie w 35 z 38 meczów, a klubowe nagrody dla piłkarza sezonu przyznali mu zarówno koledzy z drużyny, jak i kibice.

Latem 2022 roku Brighton odrzucił ofertę Manchesteru City, a on złożył prośbę o transfer. 5 sierpnia przeszedł do Chelsea, co było wtedy rekordową sprzedażą w historii Brighton. Potter tłumaczył, że piłkarz chciał grać w Lidze Mistrzów, by przybliżyć sobie wyjazd na mundial. Wśród najlepszych chwil w Londynie wymieniał wygraną 2:0 z Borussią Dortmund w Lidze Mistrzów, kiedy po kilku meczach poza kadrą meczową dostał szansę i dobrze zagrał.

Pod wodzą Enzo Mareski grał jako boczny obrońca schodzący w ataku do środka pola. W 2025 roku wyszedł w podstawowym składzie w finale Ligi Konferencji z Realem Betis we Wrocławiu (4:1) i w finale klubowych mistrzostw świata z Paris Saint-Germain (3:0). W tym drugim meczu João Neves dostał czerwoną kartkę za pociągnięcie go za włosy.

15 czerwca 2026 roku Real Madryt ogłosił porozumienie z Chelsea w sprawie jego transferu. Podpisał kontrakt do 30 czerwca 2032 roku.

Sukcesy

• 2026 Mistrzostwo świata z Hiszpanią
• 2025 Klubowe mistrzostwo świata z Chelsea
• 2025 Liga Konferencji z Chelsea
• 2024 Mistrzostwo Europy z Hiszpanią
• 2024 Jedenastka turnieju Euro 2024 według obserwatorów technicznych UEFA

Styl gry

Potter nazywał go jednym z najlepszych lewych obrońców na świecie i podkreślał, że rzadko który piłkarz potrafi grać na lewej obronie, na wahadle i jako lewy z trzech stoperów. W pojedynku jeden na jeden szybko wyhamowuje przed rywalem, więc rzadko daje się minąć pierwszym kontaktem i nie fauluje często. Nisko osadzony, szybko się obraca i wraca za piłką zagraną za jego plecy. Dośrodkowania blokuje lewą albo prawą nogą, zależnie od tego, w którą stronę idzie rywal. Pressing prowadzi agresywnie i długo, nawet głęboko na połowie przeciwnika. Gdy spóźni się z wejściem, szybki rywal potrafi przerzucić sobie piłkę obok niego, a w wyścigu ze skrzydłowym, który ma przed sobą dużo miejsca, zostaje z tyłu.

W ataku dośrodkowuje z podkręceniem, omijając obrońcę bez dryblingu, gra też niskie piłki wzdłuż bramki i wycofania na skraj pola karnego. W Chelsea Mareski w posiadaniu piłki wchodził z lewej obrony do środka, czasem aż pod linię ataku, a czasem jako drugi defensywny pomocnik obok Moisésa Caicedo. Obserwujący go w tej roli Gilberto Silva zwracał uwagę, że chętnie podaje do przodu.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Hiszpanii od kadry do lat 16. W pierwszej reprezentacji zadebiutował w czerwcu 2021 roku w wygranym 4:0 meczu z Litwą, w którym zagrali piłkarze kadry do lat 21, bo cała seniorska drużyna była na kwarantannie po zakażeniu Sergio Busquetsa. Tego samego lata zdobył srebrny medal igrzysk olimpijskich w Tokio.

Na Euro 2024 w ćwierćfinale z Niemcami, przy stanie 1:1 w 106. minucie, strzał Jamala Musiali trafił go w rękę w polu karnym. Sędzia Anthony Taylor nie podyktował rzutu karnego, a UEFA przyznała później w raporcie dla sędziów, że jedenastka się należała. Cucurella zapewniał, że nie zagrał ręką celowo. W finale z Anglią w Berlinie dośrodkował do Mikela Oyarzabala, który cztery minuty przed końcem strzelił gola na 2:1.

Na mundialu 2026 był jednym z trzech piłkarzy Hiszpanii, którzy rozegrali wszystkie minuty turnieju. W finale Hiszpania pokonała Argentynę 1:0 po dogrywce.