Manchester City nie traci nadziei – mecz sezonu wygrany

Ale przejdźmy do konkretów. Kto popełnił te błędy i na co się one właściwie przełożyły? Przy golu na 0:1 oczywiście zawinił Tomiyasu, natomiast nie bez winy był również Saliba, który odpuścił krycie Kevina De Bruyne. Gol na 1:2 zaczął się od kompletnie niecelnego i chaotycznego podania Gabriela Magalhaesa, a następnie na braku asekuracji kolejno Ilkaya Guendogana i strzelca Jacka Grealisha. Za to trzecie trafienie dla City to już kompletna ospałość Zinchenki oraz wcześniej wspomnianego Gabriela, który to kompletnie nie udźwignął tego meczu. Był jednym z gorszych, o ile nie najgorszym zawodnikiem na boisku. Z jego udziałem można by było doszukać się znacznie większej liczby tego typu precedensów. Haalanda na początku meczu krył Saliba, a gdy ten tylko przeszedł na Brazylijczyka, nagle zaczął grać lepiej. Przypadek? Nie sądzę. Raczej jest to kwestia formy i ograniczonych umiejętności 25-latka. Szansa dla Kiwiora? Przy dalszej tak słabej formie jego konkurenta jest to bardzo możliwe.

Erling Haaland to nie tylko snajper

Pierwszy akapit tego artykułu poświęcony był postaciom w obronie Arsenalu, które zostały w starciu z Manchesterem City bardzo negatywnie zweryfikowane. Szczególnie jeżeli chodzi właśnie o same aspekty gry przy swojej bramce. Nie popisywały się ani odbiorem, ani ustawieniem, ani też zbytnio rozprowadzeniem akcji dalej. Jedynym z tej formacji zasługującym na pochwały jest William Saliba. Czemu o tym właściwie piszę? Wiadomo, że Erling Haaland to maszyna, którą niezwykle trudno jest zatrzymać. Dlatego też wszystkie zespoły mierzące się z „The Citizens” często poświęcają jednego zawodnika w celu stworzenia tak zwanego planu anty-Haalandowego. I faktycznie to „Kanonierom” się udawało. William Saliba w roli plastra dla Norwega spisywał się na tyle dobrze, że bohater tego akapitu nie oddał w pierwszej połowie ani jednego czystego uderzenia. Czemu tylko przez te 45 minut? Odpowiedź jest prosta – Erling Haaland zaczął łamać schemat.

Do tej pory Erling Haaland mógł kojarzyć się z typem klasycznej „dziewiątki”, która dostaje piłkę i ma za zadanie w jak najszybszym tempie umieścić futbolówkę w siatce. Słusznie, bo Norweg domyślnie faktycznie tak gra. Ma często nawet piłkę przy nodze tylko kilkukrotnie. Jest jednak do bólu skuteczny. Haaland pokazał w tym starciu dla odmiany, że nie jest tym klasycznym stereotypowym napastnikiem, ale faktycznie zawodnikiem dużo bardziej wszechstronnym. Tu jego zadanie skupiało się rzecz jasna na odwracaniu uwagi przeciwników od partnerów z drużyny. Ale to nie wszystko! Norweg brał również aktywny udział w rozegraniu piłki, czego dowodem jest gol na 1:2, kiedy Haaland miał dużo miejsca, ale postanowił podać, co mu się opłaciło. Przy tak dużej skuteczności (ma już w końcu na swoim koncie 26 goli), a do tego umiejętności dostosowania się pod dane spotkanie mamy materiał na…, a może już nawet produkt kompletny.

Arsenal gaśnie, a Manchester City rośnie w siłę

Ekipa Arsenalu ostatnio nie przypomina siebie sprzed kilku chociażby tygodni. O ile jeszcze niedawno kibice mogli otwierać szampany z powodu możliwego nadchodzącego tytułu mistrzowskiego, o tyle dziś sytuacja jest nieco mniej pewna. Przewaga stopniała, a Arsenal traci punkty. Można więc powiedzieć, że spotkanie to jest jednym wielkim podsumowaniem tego sezonu „Kanonierów”. Mających momenty świetne, ale jednocześnie stopniowo spadające. Ostatnia część tego zdania odnosi się do dysproporcji poziomu Arsenalu z pierwszej i drugiej połowy. Arsenal stracił gola pierwszy, ale właściwie jeśli spojrzymy na całe początkowe 45 minut, prezentował się lepiej. Częściej był przy piłce, miał więcej akcji i popełniał mniejszą liczbę wspomnianych wielokrotnie w tym artykule pomyłek.

Błędy na szerszą skalę zaczęły pojawiać się w drugiej części meczu. Widać było, że Pep Guardiola miał plan B na to spotkanie i go zrealizował. Większy pressing przy równoczesnym oddaniu piłki rywalowi. To aż nadto się powiodło. Można powiedzieć, że dzięki tym zmianom udało się wygrać. Pracy domowej nie odrobił za to Mikel Arteta, którego zespół grał dobrze w pierwszej połowie, i na tym byśmy skończyli. Gdyby Manchester City nie był elastycznym zespołem, Arsenal pewnie by to starcie wygrał. Na jego nieszczęście Manchester City jest walcem. I to nie zawsze grającym tak samo, czego nie przewidzieli „Kanonierzy”…

Manchester City wraca na fotel lidera

Kto będzie mistrzem Anglii na koniec sezonu? Na to pytanie odpowiedzi nie zna jeszcze nikt. Wiemy natomiast, że nowym liderem Premier League jest Manchester City, którego obecność, zważywszy na ostatnie sezony, nie może dziwić. Może jedynie zaskoczyć to, że tak szybko skrócił tę przewagę Arsenalu. Wynosi ona już zero punktów, z tym że „Kanonierzy” mają jeszcze jeden mecz zaległy. Niemniej nie zmienia to faktu, że Manchester City awansował na 1. miejsce i jeszcze przynajmniej trzy dni się fotelem lidera nacieszy. A to już dość duży wyczyn.

Trzeba przyznać, że Pep Guardiola i jego podopieczni wyciągnęli wnioski z nieudanego fragmentu sezonu, kiedy szanse na mistrzostwo były znikome. Poza jednostkowymi przykładami klęski z Tottenhamem czy Manchesterem United „The Citizens” generalnie wpadek nie zaliczają.