22 maja o godzinie 20:45 cały piłkarski świat będzie skupiony na jednym miejscu. Mowa tutaj o Madrycie i meczu, który zgromadzi miliony kibiców na całym globie. Już w najbliższą sobotę zostanie rozegrany finał Ligi Mistrzów. Zapraszam do prześledzenia kolejnych etapów rozgrywek, jakie zaprowadzą nas na długo oczekiwany finisz.
Do finałowego pojedynku staną drużyny z Włoch i Niemiec. Obie ekipy zaczęły grę w turnieju od tego samego etapu – fazy grupowej. Drużyną reprezentującą Italię jest Inter Mediolan, zaś reprezentant naszych zachodnich sąsiadów nazywa się Bayern Monachium.
Inter: Udana rehabilitacja
Mecz finałowy odbędzie się w Madrycie. Która z drużyn wzniesie Puchar Europy na Santiago Bernabeu? (fot. WordPress.com)
Jako zdobywcy scudetto piłkarze Mourinho od razu trafili do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Los skrzyżował ich z wymagającymi drużynami. Prócz obrońcy trofeum, Barcelony, w grupie F znalazły się dwa zespoły ze wschodniej części kontynentu – mistrzowie Rosji i Ukrainy, kolejno Rubin Kazań i Dynamo Kijów. O ile nie muszę przedstawiać najlepszej drużyny globu, to zespoły ze Wschodu są zawsze groźne i nieobliczalne, a na swoich boiskach potrafią pokonać każdego. Już w premierowym meczu do rywalizacji przystąpili faworyci grupy. W Mediolanie padł remis 0:0. Kolejno Inter podzielił się punktami Z Rosjanami (1:1) oraz Ukraińcami (2:2). Runda rewanżowa przyniosła znacznie lepsze wyniki, wygrane 2:1 z Dynamem oraz 2:0 z Rubinem dostarczyły wymaganych punktów, aby Inter przy przegranym meczu z „Barcą” grał dalej w turnieju. Z dziewięcioma punktami „Nerazzurri” awansowali do kolejnej fazy z drugiego miejsca w grupie.
Dalej było już tylko ciężej. W 1/8 finału los skrzyżował szyki Mourinho z jego byłym klubem – Chelsea Londyn. Z Anglikami portugalski trener nigdy nie wygrał Ligi Mistrzów, chciałby to uczynić z Interem, a jego eksklub mógł pozbawić go marzeń już na tak niskim szczeblu rozgrywek. Dodatkowym smaczkiem pojedynku była osoba trenera londyńczyków. Przecież Carlo Ancelotti przez osiem lat, jako szkoleniowiec AC Milan,co sezon walczył ze swoim największym wrogiem zza miedzy. Na Giuseppe Meazza gospodarze po bramkach Milito i Cambiasso zwyciężyli przyjezdnych. Rewanż zakończył się również zwycięstwem Włochów. Jedyną bramkę spotkania trafił Eto’o. Trzeba podkreślić, że dość duża dawka szczęścia sprzyjała podopiecznym Mourinho, a gospodarze przegrali ten mecz na własne życzenie.
Ćwierćfinał i CSKA Moskwa. Z nazwy nie jest to najwyższa półka europejskich potęg, ale fakt, że Rosjanie doszli do tego etapu rozgrywek i wyeliminowali hiszpańską Sevillę, mówił sam za siebie. Jednak piłkarze z Mediolanu nie zlekceważyli rywala i wygrali dwa spotkania 1:0. Będący w gazie podopieczni Mourinho dość poważnie wzięli do serc słowa własnego prezesa. Wizja zwycięstwa w Lidze Mistrzów nabierała realnych kolorów…
…ale w półfinale ziściło się najgorsze. Inter trafił na Barcelonę, wszyscy w Mediolanie chcieli wziąć poprawkę na zamiary. Mecz szybko nabrał miana pojedynku pięknej i bestii. W fazie grupowej Inter zdołał bezbramkowo zremisować i przegrać 0:2 z „Dumą Katalonii”. Teraz miało być inaczej, i było. Jose Mourinho udowodnił światu, że jest niebanalnym trenerem i… po prostu geniuszem. Na San Siro „wielka” Barcelona poległa 1:3, ale nikt nie odważył się otwarcie mówić o pierwszym, pewnym finaliście. Rewanżowy mecz na Camp Nou był tak bardzo kontrowersyjny, jak skuteczna była gra obronna Włochów. Gospodarze wygrali co prawda 1:0, ale to Inter przeszedł do dalszej fazy. „Nerazzurri” pokonali Barcelonę i pokazali światu, że można. Czy piłkarze Mourinho obłoconymi buciorami sprofanowali świętość? Portugalczyk, w sposób ulubiony dla siebie, kontrowersyjnie podsumował mecz i już głowił się nad nadchodzącym meczem z Lazio Rzym.
Najjaśniejsze postacie:
– Diego Milito – argentyński napastnik w dziesięciu występach trafił cztery razy do siatki rywala. Jednak bez udziału tego piłkarza, Inter zapewne nie grałby w wielkim finale. Milito wpisał się na listę strzelców w meczach z: Barceloną (3:1), CSKA (1:0) oraz Chelsea (2:1).
– Wesley Sneijder – Holender przez całą edycję Ligi Mistrzów pełnił rolę dyrygenta mediolańskiej orkiestry. Prócz kreowania gry zaliczył trzy gole (ważne trafienie przeciwko CSKA, gol w spotkaniu z Barceloną w półfinale).
Bayern: Robben i Olić lekarstwem na wszystko
Monachijczykom pozostało się przyglądać, jak we wspaniałym stylu ich były trener Felix Magath pędził po mistrzostwo Niemiec z VfL Wolfsburg. Klub z południa Niemiec zajął drugie miejsce w krajowych rozgrywkach i udział w Lidze Mistrzów zaczął z etapu gry w grupie. Niemcy trafili tam na mistrza Francji – Bordeaux – Juventus Turyn oraz Maccabi Haifę. Trio przeciwników było wysokiej rangi, wszystko wskazywało na to, że Bayern będzie czekała ciężka przerwa. Na początek Niemcy gładko rozbili Maccabi w Izraelu 3:0. Później remis z „Juve” 0:0 oraz porażka we Francji 1:2. Druga cześć rozgrywek była zdecydowanie lepsza, chociaż podopieczni Van Gaala nie potrafili uporać się z Bordeaux, w rewanżu przegrali 0:2. Jednak minimalne zwycięstwo nad Maccabi (1:0) oraz zmiażdżenie Juventusu (wygrana Bayernu 4:1 na wyjeździe) pozwoliły zająć drugie miejsce w grupie i kontynuować sen o Lidze Mistrzów.
W 1/8 finału Pucharu Europy los zdecydował, że monachijczycy zagrają z włoską Fiorentiną. Na Allianz Arena padł wynik 2:1 i nic nie wskazywało na to, że „Viola” może cokolwiek wskórać w tym pojedynku. Futbol należy do rzeczy nieprzewidywalnych. W rewanżu gospodarze zaczęli piorunująco. Do 64. minuty utrzymywał się wynik 3:1 dla „Fiory”. Jednak fenomenalny Arjen Robben przechylił szalę zwycięstwa na stronę prawą i wynik 2:3 premiował Niemców do ćwierćfinału. W brzydkim stylu, ale to Bayern awansował dalej.
W ćwierćfinale na Niemców czekali już głodni sukcesu gracze Manchesteru United. Przed pojedynkiem z Anglikami wszyscy przypominali pamiętny finał z 1999 roku, kiedy to Bayern przegrał finał dosłownie w ciągu ostatniej półtorej minuty. Teraz monachijczycy odgrażali się wzięciem rewanżu… Gospodarze na południu Niemiec wygrali 2:1. W ostatniej minucie spotkania trzeźwością w ocenie sytuacji popisał się Olić i wyprowadził swój zespół na prowadzenie. Bayern przyjechał do Teatru Marzeń jak na pożarcie. Po 40 minutach meczu wszystko wskazywało na to, że gładką ręką Anglicy odprawią Niemców, a pierwsze spotkanie było zwyczajnym wypadkiem. Nic bardziej mylnego. Duet Olić – Robben i zrobiło się 3:2 dla Manchesteru… ten wynik znów premiował Niemców, jako że strzelili więcej goli na obcym stadionie.
W ostatnim kroku przed finałem Bayern zmierzył się z Lyonem, pogromcą Bordeaux. Nie jest to bez znaczenia. W rozgrywkach grupowych Niemcy ulegli dwukrotnie piłkarzom Blanca, teraz mieli wygrać z Olimpique Lyon. Ta rywalizacja była całkiem odmienna niż pozostałe w tej edycji. Bayern grał lepiej, bardziej widowiskowo. We Francji rozbił gospodarzy aż 3:0 (hat-trick Olicia), u siebie zanotował skromne 1:0.
Najjaśniejsze postacie:
– Ivica Olić – niezbyt wysoki, ale szalenie skuteczny. Chorwat w dziewięciu występach strzelił – uwaga – siedem goli! Zaliczył hat-tricka w spotkaniu z Lyonem (3:0), dał zwycięstwo w pierwszym meczu z Manchesterem (2:1), a w drugim przywrócił nadzieję, strzelając gola na 1:3 (2:3).
– Arjen Robben – niechciany w Realu, zbawiciel w Monachium. Robben nie tylko nadał inną jakość grze „Bawarczyków”, ale strzelił szalenie ważne cztery gole: z Fiorentiną (2:1) i gol w rewanżu dający awans (2:3), bramka na wagę półfinału w meczu z Manchesterem (2:3), jedyna bramka z Lyonem (1:0).
Wygrany zgarnia trzecie trofeum
Ciekawe jest, że oba zespoły, które zagrają w finale Ligi Mistrzów, zdobyły po dwa trofea na ligowym podwórku. Inter wygrał Serie A po raz piąty z rzędu, do mistrzostwa Włoch dorzucił Coppa Italia. Bayern po rocznej absencji sięgnął po tarczę Bundesligi, a w finale krajowego pucharu pokonał Werder.
Zwycięzca Ligi Mistrzów będzie mógł się pochwalić zdobyciem trzech koron. Przypomnijmy, że rok temu Barcelona wygrała aż sześć trofeów. Do potrójnej korony dorzuciła: klubowe mistrzostwo świata, Superpuchar Europy oraz Hiszpanii. Triumfator LM będzie miał okazję spróbować dogonić „Dumę Katalonii” i na stałe zapisać się w annałach piłki kopanej.
22 maja o godzinie 20:45 cały piłkarski świat będzie skupiony na jednym miejscu. Mowa tutaj o Madrycie i meczu, który zgromadzi miliony kibiców na całym globie. Już w najbliższą sobotę zostanie rozegrany finał Ligi Mistrzów. Zapraszam do prześledzenia kolejnych etapów rozgrywek, jakie zaprowadzą nas na długo oczekiwany finisz.
Do finałowego pojedynku staną drużyny z Włoch i Niemiec. Obie ekipy zaczęły grę w turnieju od tego samego etapu – fazy grupowej. Drużyną reprezentującą Italię jest Inter Mediolan, zaś reprezentant naszych zachodnich sąsiadów nazywa się Bayern Monachium.
Inter: Udana rehabilitacja
Mecz finałowy odbędzie się w Madrycie. Która z drużyn wzniesie Puchar Europy na Santiago Bernabeu? (fot. WordPress.com)
Jako zdobywcy scudetto piłkarze Mourinho od razu trafili do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Los skrzyżował ich z wymagającymi drużynami. Prócz obrońcy trofeum, Barcelony, w grupie F znalazły się dwa zespoły ze wschodniej części kontynentu – mistrzowie Rosji i Ukrainy, kolejno Rubin Kazań i Dynamo Kijów. O ile nie muszę przedstawiać najlepszej drużyny globu, to zespoły ze Wschodu są zawsze groźne i nieobliczalne, a na swoich boiskach potrafią pokonać każdego. Już w premierowym meczu do rywalizacji przystąpili faworyci grupy. W Mediolanie padł remis 0:0. Kolejno Inter podzielił się punktami Z Rosjanami (1:1) oraz Ukraińcami (2:2). Runda rewanżowa przyniosła znacznie lepsze wyniki, wygrane 2:1 z Dynamem oraz 2:0 z Rubinem dostarczyły wymaganych punktów, aby Inter przy przegranym meczu z „Barcą” grał dalej w turnieju. Z dziewięcioma punktami „Nerazzurri” awansowali do kolejnej fazy z drugiego miejsca w grupie.
Dalej było już tylko ciężej. W 1/8 finału los skrzyżował szyki Mourinho z jego byłym klubem – Chelsea Londyn. Z Anglikami portugalski trener nigdy nie wygrał Ligi Mistrzów, chciałby to uczynić z Interem, a jego eksklub mógł pozbawić go marzeń już na tak niskim szczeblu rozgrywek. Dodatkowym smaczkiem pojedynku była osoba trenera londyńczyków. Przecież Carlo Ancelotti przez osiem lat, jako szkoleniowiec AC Milan,co sezon walczył ze swoim największym wrogiem zza miedzy. Na Giuseppe Meazza gospodarze po bramkach Milito i Cambiasso zwyciężyli przyjezdnych. Rewanż zakończył się również zwycięstwem Włochów. Jedyną bramkę spotkania trafił Eto’o. Trzeba podkreślić, że dość duża dawka szczęścia sprzyjała podopiecznym Mourinho, a gospodarze przegrali ten mecz na własne życzenie.
Ćwierćfinał i CSKA Moskwa. Z nazwy nie jest to najwyższa półka europejskich potęg, ale fakt, że Rosjanie doszli do tego etapu rozgrywek i wyeliminowali hiszpańską Sevillę, mówił sam za siebie. Jednak piłkarze z Mediolanu nie zlekceważyli rywala i wygrali dwa spotkania 1:0. Będący w gazie podopieczni Mourinho dość poważnie wzięli do serc słowa własnego prezesa. Wizja zwycięstwa w Lidze Mistrzów nabierała realnych kolorów…
…ale w półfinale ziściło się najgorsze. Inter trafił na Barcelonę, wszyscy w Mediolanie chcieli wziąć poprawkę na zamiary. Mecz szybko nabrał miana pojedynku pięknej i bestii. W fazie grupowej Inter zdołał bezbramkowo zremisować i przegrać 0:2 z „Dumą Katalonii”. Teraz miało być inaczej, i było. Jose Mourinho udowodnił światu, że jest niebanalnym trenerem i… po prostu geniuszem. Na San Siro „wielka” Barcelona poległa 1:3, ale nikt nie odważył się otwarcie mówić o pierwszym, pewnym finaliście. Rewanżowy mecz na Camp Nou był tak bardzo kontrowersyjny, jak skuteczna była gra obronna Włochów. Gospodarze wygrali co prawda 1:0, ale to Inter przeszedł do dalszej fazy. „Nerazzurri” pokonali Barcelonę i pokazali światu, że można. Czy piłkarze Mourinho obłoconymi buciorami sprofanowali świętość? Portugalczyk, w sposób ulubiony dla siebie, kontrowersyjnie podsumował mecz i już głowił się nad nadchodzącym meczem z Lazio Rzym.
Najjaśniejsze postacie:
– Diego Milito – argentyński napastnik w dziesięciu występach trafił cztery razy do siatki rywala. Jednak bez udziału tego piłkarza, Inter zapewne nie grałby w wielkim finale. Milito wpisał się na listę strzelców w meczach z: Barceloną (3:1), CSKA (1:0) oraz Chelsea (2:1).
– Wesley Sneijder – Holender przez całą edycję Ligi Mistrzów pełnił rolę dyrygenta mediolańskiej orkiestry. Prócz kreowania gry zaliczył trzy gole (ważne trafienie przeciwko CSKA, gol w spotkaniu z Barceloną w półfinale).
Bayern: Robben i Olić lekarstwem na wszystko
Monachijczykom pozostało się przyglądać, jak we wspaniałym stylu ich były trener Felix Magath pędził po mistrzostwo Niemiec z VfL Wolfsburg. Klub z południa Niemiec zajął drugie miejsce w krajowych rozgrywkach i udział w Lidze Mistrzów zaczął z etapu gry w grupie. Niemcy trafili tam na mistrza Francji – Bordeaux – Juventus Turyn oraz Maccabi Haifę. Trio przeciwników było wysokiej rangi, wszystko wskazywało na to, że Bayern będzie czekała ciężka przerwa. Na początek Niemcy gładko rozbili Maccabi w Izraelu 3:0. Później remis z „Juve” 0:0 oraz porażka we Francji 1:2. Druga cześć rozgrywek była zdecydowanie lepsza, chociaż podopieczni Van Gaala nie potrafili uporać się z Bordeaux, w rewanżu przegrali 0:2. Jednak minimalne zwycięstwo nad Maccabi (1:0) oraz zmiażdżenie Juventusu (wygrana Bayernu 4:1 na wyjeździe) pozwoliły zająć drugie miejsce w grupie i kontynuować sen o Lidze Mistrzów.
W 1/8 finału Pucharu Europy los zdecydował, że monachijczycy zagrają z włoską Fiorentiną. Na Allianz Arena padł wynik 2:1 i nic nie wskazywało na to, że „Viola” może cokolwiek wskórać w tym pojedynku. Futbol należy do rzeczy nieprzewidywalnych. W rewanżu gospodarze zaczęli piorunująco. Do 64. minuty utrzymywał się wynik 3:1 dla „Fiory”. Jednak fenomenalny Arjen Robben przechylił szalę zwycięstwa na stronę prawą i wynik 2:3 premiował Niemców do ćwierćfinału. W brzydkim stylu, ale to Bayern awansował dalej.
W ćwierćfinale na Niemców czekali już głodni sukcesu gracze Manchesteru United. Przed pojedynkiem z Anglikami wszyscy przypominali pamiętny finał z 1999 roku, kiedy to Bayern przegrał finał dosłownie w ciągu ostatniej półtorej minuty. Teraz monachijczycy odgrażali się wzięciem rewanżu… Gospodarze na południu Niemiec wygrali 2:1. W ostatniej minucie spotkania trzeźwością w ocenie sytuacji popisał się Olić i wyprowadził swój zespół na prowadzenie. Bayern przyjechał do Teatru Marzeń jak na pożarcie. Po 40 minutach meczu wszystko wskazywało na to, że gładką ręką Anglicy odprawią Niemców, a pierwsze spotkanie było zwyczajnym wypadkiem. Nic bardziej mylnego. Duet Olić – Robben i zrobiło się 3:2 dla Manchesteru… ten wynik znów premiował Niemców, jako że strzelili więcej goli na obcym stadionie.
W ostatnim kroku przed finałem Bayern zmierzył się z Lyonem, pogromcą Bordeaux. Nie jest to bez znaczenia. W rozgrywkach grupowych Niemcy ulegli dwukrotnie piłkarzom Blanca, teraz mieli wygrać z Olimpique Lyon. Ta rywalizacja była całkiem odmienna niż pozostałe w tej edycji. Bayern grał lepiej, bardziej widowiskowo. We Francji rozbił gospodarzy aż 3:0 (hat-trick Olicia), u siebie zanotował skromne 1:0.
Najjaśniejsze postacie:
– Ivica Olić – niezbyt wysoki, ale szalenie skuteczny. Chorwat w dziewięciu występach strzelił – uwaga – siedem goli! Zaliczył hat-tricka w spotkaniu z Lyonem (3:0), dał zwycięstwo w pierwszym meczu z Manchesterem (2:1), a w drugim przywrócił nadzieję, strzelając gola na 1:3 (2:3).
– Arjen Robben – niechciany w Realu, zbawiciel w Monachium. Robben nie tylko nadał inną jakość grze „Bawarczyków”, ale strzelił szalenie ważne cztery gole: z Fiorentiną (2:1) i gol w rewanżu dający awans (2:3), bramka na wagę półfinału w meczu z Manchesterem (2:3), jedyna bramka z Lyonem (1:0).
Wygrany zgarnia trzecie trofeum
Ciekawe jest, że oba zespoły, które zagrają w finale Ligi Mistrzów, zdobyły po dwa trofea na ligowym podwórku. Inter wygrał Serie A po raz piąty z rzędu, do mistrzostwa Włoch dorzucił Coppa Italia. Bayern po rocznej absencji sięgnął po tarczę Bundesligi, a w finale krajowego pucharu pokonał Werder.
Zwycięzca Ligi Mistrzów będzie mógł się pochwalić zdobyciem trzech koron. Przypomnijmy, że rok temu Barcelona wygrała aż sześć trofeów. Do potrójnej korony dorzuciła: klubowe mistrzostwo świata, Superpuchar Europy oraz Hiszpanii. Triumfator LM będzie miał okazję spróbować dogonić „Dumę Katalonii” i na stałe zapisać się w annałach piłki kopanej.
