Reprezentacja Polski w sobotni wieczór przegrała 1:2 z Rumunią w przedostatniej kolejce Ligi Narodów. Porażka kadry Jana Urbana dopełniła najgorszą od 30 lat serię w meczach wyjazdowych. Prawdopodobnie zamknęła ona karierę samego selekcjonera w reprezentacji. Zapraszam do lektury kilku pomeczowych wniosków.
Brak planu
Elementem, który cechował ten mecz oraz poprzednie za kadencji Jana Urbana, był brak jakiegokolwiek dłuższego planu taktycznego. Po dobrym wejściu w spotkanie reprezentacja Polski dość szybko oddała inicjatywę Rumunom, którzy skutecznie neutralizowali wszystkie akcje naszych reprezentantów. Po pierwszej połowie Polska oddała zero celnych strzałów. W drugiej części gry sytuacja nie wyglądała lepiej.
Pierwszy sygnał alarmowy, że jest bardzo źle, przyszedł w 60. minucie, kiedy biało-czerwoni dali się zaskoczyć szybkiej kontrze Rumunów, którzy zdobyli bramkę. Ta jednak, przez wcześniejszy faul na Sebastianie Szymańskim, nie została uznana. Osiem minut później Polacy nie mieli już tyle szczęścia i ponownie zostali zaskoczeni kontrą rumuńską, którą bezbłędnie wykończył Alexandru Cicâldău. Cztery minuty później sytuacja się powtórzyła, a bramkę tym razem zdobył Dennis Man.
Rumuni dość szybko mieli okazję na trzecią bramkę. Zamiast jednak strzelać, zaczęli się bawić piłką, przez co nie wpakowali jej do siatki. Do 70. minuty Polska tylko biernie przyglądała się akcjom Rumunów. Sytuacja na lepsze zmieniła się dopiero po zejściu Roberta Lewandowskiego i Karola Świderskiego, którzy nie potrafili wygenerować żadnej stuprocentowej okazji bramkowej. Wejście Mazurka, a szczególnie Benedyczaka ożywiło grę w ofensywie, choć nowi gracze nie ustrzegli się błędów. Dwie minuty po wejściu nowego duetu Rumuni wykorzystali błąd Mazurka i zdobyli wówczas drugą bramkę. Polacy na bramkę Rumunów odpowiedzieli dziesięć minut później, kiedy wykorzystali ich niezdarność podczas rzutu wolnego – wyegzekwował to Marcel Reguła, który zdobył debiutancką bramkę.
Ten gol był jednak tylko zamknięciem wyniku tego spotkania, ponieważ Polacy nie zdołali już wyrównać. Sam mecz dla naszej reprezentacji był kolejnym bolesnym doświadczeniem, które spięło klamrą najgorszą serię od 30 lat, kiedy po raz ostatni Polacy przegrali wszystkie wyjazdowe mecze.
Duet nieporadny
Zawodnicy, którzy nie pomogli na boisku w naszej grze ofensywnej, to zdecydowanie Karol Świderski i Robert Lewandowski. Podstawowi zawodnicy nr 10 i 9 Jana Urbana na ten mecz przez 70 minut swojego pobytu na boisku wykreowali tylko jeden strzał celny. Robert Lewandowski oddał go w 62. minucie. Poza tym gra obu piłkarzy cechowała się ogromną nieporadnością.
Szczególnie Świderski dość często spowalniał nasze akcje i zanotował dziewięć strat. Po wejściu Bartosza Mazurka i szczególnie Adriana Benedyczaka widać było, jak dużo traciła nasza ofensywa na obecności wspomnianego duetu. Przez 20 minut Benedyczak oddał trzy strzały na bramkę i tylko raz stracił piłkę. Na grze Mazurka cieniem kładzie się stracona bramka, ale w zachowaniach ofensywnych był on zdecydowanie lepszy od Świderskiego. W spotkaniu ze Szwecją Jan Urban powinien rozważyć wystawianie duetu Benedyczak-Mazurek. W obecnej formie to są zawodnicy lepsi od „Lewego” czy Świderskiego, którego obecność na zgrupowaniu jest dla mnie niezrozumiała.
