

Wychowanek Romy przestawiony przez José Mourinho na wahadło, który zagrał w finałach Ligi Konferencji, Ligi Europy i Ligi Mistrzów.
Urodził się 23 stycznia 2002 roku w Tivoli pod Rzymem. Jego rodzice pochodzą z Łomży, a pod koniec lat 80. wyjechali do Włoch. Rodzina osiadła w Poli, małym miasteczku w Lacjum.
Dom Zalewskich stał przy miejscowym boisku. Nicola zaczął grać jako sześciolatek w klubie z Poli. Był najmłodszy w zespole, więc gdy brakowało zawodników, trener stawiał go w bramce.
Później grał w Zagarolo. Na turnieju wypatrzył go Stefano Palmieri, skaut wysłany przez Bruno Contiego. Po testach w Trigorii Conti poprosił ojca, żeby zostawił syna w Romie. Testy przechodził razem z Riccardo Calafiorim i klub przyjął obu. Sam Zalewski mówił, że do Romy trafił jako dziewięciolatek.
Przez kilka lat ojciec woził go po szkole na treningi do Trigorii, a obiad Nicola jadł w samochodzie. Gdy Roma załatwiła mu szkołę na miejscu, zamieszkał z ojcem przy ośrodku, a klub zatrudnił ojca jako magazyniera i ogrodnika. Liceum o profilu sportowym skończył w Trigorii.
W juniorach Romy grał w środku pomocy, na skrzydle i jako trequartista. W Primaverze Alberto De Rossi przesunął go z lewego skrzydła na pozycję za napastnikiem.
W pierwszej drużynie zadebiutował 6 maja 2021 roku w rewanżowym półfinale Ligi Europy z Manchesterem United. Paulo Fonseca wpuścił go za Pedro przy 2:2. Po jego strzale z woleja piłkę do własnej bramki skierował Alex Telles i Roma wygrała 3:2, ale po porażce 2:6 w pierwszym meczu odpadła. Trzy dni później Zalewski zadebiutował w Serie A i asystował w wygranym 5:0 meczu z Crotone.
Latem 2021 roku Romę przejął José Mourinho. Przed sezonem powiedział Zalewskiemu, że nie puści go na wypożyczenie i da mu szansę. Przełom przyszedł w lutym 2022 roku. Roma miała wielu kontuzjowanych i przypadki koronawirusa, więc w meczu z Hellasem Werona Mourinho wpuścił go na lewe wahadło, na którym Zalewski nigdy wcześniej nie grał. Potem zagrał od pierwszej minuty ze Spezią, a po dobrym meczu z Atalantą został w składzie. Mówił później, że karierę zawdzięcza Mourinho, który dał mu szansę.
Wiosną 2022 roku był podstawowym wahadłowym Romy w Lidze Konferencji. Wyszedł w pierwszym składzie w obu meczach ćwierćfinału z Bodø/Glimt i półfinału z Leicester City. W tych dwumeczach asystował przy golach Nicolò Zaniolo i Lorenzo Pellegriniego. 25 maja 2022 roku w Tiranie zagrał od początku w finale z Feyenoordem, wygranym przez Romę 1:0. W 67. minucie zmienił go Leonardo Spinazzola.
W następnym sezonie Mourinho wystawiał go na obu stronach boiska, zależnie od tego, który z wahadłowych był zdrowy. 31 maja 2023 roku w Budapeszcie wszedł na boisko po 90. minucie finału Ligi Europy z Sevillą, przegranego przez Romę w rzutach karnych.
Jesienią 2023 roku grał w Romie mało. W październiku, w porozumieniu z selekcjonerem Michałem Probierzem, pojechał na zgrupowanie kadry U-21, żeby złapać rytm meczowy.
Latem 2024 roku Roma chciała go sprzedać. Zalewski najpierw zgodził się na przejście do Galatasaray, potem się wycofał i nie przyjął też propozycji nowego kontraktu. We wrześniu 2024 roku klub odsunął go od drużyny. Trener Daniele De Rossi mówił, że to decyzja klubu. Do gry wrócił na początku października, po zmianie trenera, u Ivana Juricia.
1 lutego 2025 roku Roma wypożyczyła go do Interu Mediolan z opcją wykupu. Transferu chciał trener Simone Inzaghi. Następnego dnia Zalewski zadebiutował w derbach z Milanem: wszedł w 76. minucie za Federico Dimarco, a w doliczonym czasie zgrał piłkę klatką piersiową do Stefana de Vrija, który wyrównał na 1:1.
11 maja 2025 roku w Turynie Inzaghi ustawił go za napastnikiem w miejsce Nicolò Barelli. Zalewski zszedł z piłką do środka i strzałem z podkręceniem zdobył pierwszego gola dla Interu, który wygrał z Torino 2:0. 31 maja 2025 roku w Monachium wszedł w 54. minucie finału Ligi Mistrzów za Dimarco. Inter przegrał z Paris Saint-Germain 0:5, a Zalewski zagrał w finałach wszystkich trzech europejskich pucharów.
23 czerwca 2025 roku Inter wykupił go z Romy. Z Interem zagrał też na klubowych mistrzostwach świata 2025. 18 sierpnia 2025 roku przeszedł z Interu do Atalanty Bergamo, gdzie znów trafił do Juricia. Atalanta szukała po odejściu Matteo Ruggeriego zawodnika na lewą stronę.
Niski, szybki i prawonożny. Dobrze przyjmuje piłkę i dobrze gra jeden na jeden. Wychował się jako ofensywny pomocnik i na wahadle zachował te nawyki: szuka gry do przodu, często wchodzi w drybling i rajdami tworzy przewagę.
Na lewej stronie, jako prawonożny, woli zejść do środka i szukać strzału niż dojść do linii końcowej. Z czasem zaczął dobrze grać także lewą nogą. Dośrodkowuje na różne sposoby: po ziemi, na głowę i na dołożenie nogi.
Słabiej wypadał w obronie. Na wahadle w Romie przegrywał pojedynki siłowe, a Mourinho mówił mu, że gdy poprawi grę w defensywie, będzie zawodnikiem kompletnym. W Interze problemy w obronie sprawiły, że Inzaghi przesunął go bliżej bramki rywala. Grał po obu stronach boiska: na wahadle, jako boczny pomocnik i za napastnikiem.
Choć urodził się i wychował we Włoszech, od kadr młodzieżowych grał dla Polski. Wybrał ją na cześć ojca i polskich korzeni. Mówił, że czuje się w stu procentach Polakiem i nigdy nie myślał o zmianie reprezentacji.
W 2019 roku, jako 17-latek z drużyny U-17 Romy, był najmłodszym zawodnikiem kadry Jacka Magiery na mistrzostwach świata U-20 w Polsce. W meczu z Tahiti (5:0) wyszedł w podstawowym składzie, choć wcześniej nie był na żadnym zgrupowaniu tej drużyny.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 5 września 2021 roku w Serravalle, w wygranym 7:1 meczu eliminacji mistrzostw świata z San Marino. Paulo Sousa wpuścił go w 66. minucie za Tymoteusza Puchacza. W doliczonym czasie Zalewski podał lewą nogą do Adama Buksy, który skompletował hat-tricka. Na trybunach siedziała cała rodzina. Ojciec, chory od wielu miesięcy, zmarł kilka dni później. W kadrze opiekował się nim Piotr Zieliński, jego idol z dzieciństwa.
Na mundialu w Katarze Czesław Michniewicz wystawił go od pierwszej minuty w meczu z Meksykiem (0:0) i zdjął w przerwie. W 1/8 finału z Francją wszedł z ławki.
W listopadzie 2023 roku, w meczach z Czechami i Łotwą, wszystkie gole Polski padły po jego dośrodkowaniach. 26 marca 2024 roku w Cardiff, w finale baraży o Euro 2024 z Walią, wykorzystał czwarty rzut karny w serii wygranej przez Polskę 5:4.
10 czerwca 2024 roku w Warszawie strzelił pierwszego gola w kadrze: w 90. minucie dał wygraną 2:1 w sparingu z Turcją. Na Euro 2024 wyszedł w pierwszym składzie we wszystkich trzech meczach grupowych, z Holandią, Austrią i Francją.
5 września 2024 roku w Glasgow, w Lidze Narodów, wywalczył dwa rzuty karne. Pierwszy wykorzystał Robert Lewandowski, drugi Zalewski sam zamienił na gola w 97. minucie, dając Polsce wygraną 3:2 ze Szkocją. 15 października 2024 roku w Warszawie strzelił gola tuż przed przerwą w zremisowanym 3:3 meczu z Chorwacją.
W kadrze najczęściej grał na lewym wahadle. Półfinał baraży o mundial 2026 z Albanią opuścił za kartki. W finale baraży, 31 marca 2026 roku w Sztokholmie, wyrównał po indywidualnej akcji, a po przerwie zgrał piłkę do Karola Świderskiego przy golu na 2:2. Polska przegrała ze Szwecją 2:3 i nie awansowała na mistrzostwa świata.
1
co 442 minut
3
7,2
Minuty w sezonie
442′9 z 11 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Liga Narodów | Polska | Liga Narodów | 6 | 504 | 0 | 2 |
| 2026Mecze towarzyskie reprezentacji | Polska | Mecze towarzyskie reprezentacji | 2 | 148 | 0 | 1 |
| 2025/2026Serie A | Atalanta Bergamo | Serie A | 33 | 1910 | 2 | 4 |
| 2025/2026Puchar Włoch | Atalanta Bergamo | Puchar Włoch | 3 | 251 | 0 | 1 |
| 2025/2026Liga Mistrzów | Atalanta Bergamo | Liga Mistrzów | 6 | 353 | 0 | 1 |
| 2025Mecze towarzyskie reprezentacji | Polska | Mecze towarzyskie reprezentacji | 1 | 59 | 0 | 0 |
| 2025Eliminacje ME U21 | Polska U21 | Eliminacje ME U21 | 1 | 90 | 1 | 1 |
| 2024Eliminacje MŚ | Polska | Eliminacje MŚ | 6 | 444 | 1 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Inter Mediolan | Liga Mistrzów | 2 | 37 | 0 | 0 |
| 2024/2025Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 23 | 981 | 1 | 1 |
| 2024/2025Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 3 | 139 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | AS Roma | Liga Europy | 4 | 216 | 0 | 1 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Polska | Mistrzostwa Europy | 3 | 248 | 0 | 0 |
| 2024/2025 | Atalanta Bergamo | – | – | – | – | |
| 2023/2024Serie A | AS Roma | Serie A | 22 | 965 | 0 | 1 |
| 2023Eliminacje ME | Polska | Eliminacje ME | 6 | 459 | 0 | 1 |
| 2023/2024Puchar Włoch | AS Roma | Puchar Włoch | 2 | 103 | 0 | 0 |
| 2022/2023Serie A | AS Roma | Serie A | 33 | 2213 | 2 | 1 |
| 2022/2023Puchar Włoch | AS Roma | Puchar Włoch | 2 | 120 | 0 | 0 |
| 2021/2022Serie A | AS Roma | Serie A | 16 | 805 | 0 | 0 |
| 2021/2022Puchar Włoch | AS Roma | Puchar Włoch | 1 | 8 | 0 | 0 |
| 2020/2021Serie A | AS Roma | Serie A | 1 | 10 | 0 | 1 |
Nicola Zalewski ma 24 lata. Urodził się 23 stycznia 2002 roku (Tivoli).
Nicola Zalewski jest zawodnikiem klubu Atalanta Bergamo (Serie A).
Nicola Zalewski jest pomocnikiem i gra z numerem 59.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 14 meczów, 1 gol, 3 asysty (stan na 22 listopada 2026).
Tak, rodzice Nicoli Zalewskiego pochodzą z Łomży i pod koniec lat 80. wyjechali do Włoch. Sam urodził się w Tivoli pod Rzymem, od kadr młodzieżowych gra dla Polski i mówił, że czuje się w stu procentach Polakiem.
Nicola Zalewski zadebiutował w reprezentacji Polski 5 września 2021 roku w wygranym 7:1 meczu eliminacji mistrzostw świata z San Marino. Paulo Sousa wpuścił go w 66. minucie za Tymoteusza Puchacza.
Nicolę Zalewskiego na wahadło przestawił José Mourinho. W lutym 2022 roku w meczu z Hellasem Werona wpuścił go na lewe wahadło, na którym Zalewski nigdy wcześniej nie grał.
Nicola Zalewski zagrał w finałach wszystkich trzech europejskich pucharów. W 2022 roku wygrał z Romą finał Ligi Konferencji z Feyenoordem (1:0), w 2023 roku wszedł w finale Ligi Europy z Sevillą, a w 2025 roku w finale Ligi Mistrzów z Interem przegrał z Paris Saint-Germain 0:5.





