Kodai Sano

Pochodzenie

Urodził się 25 września 2003 roku w Tsuyamie w prefekturze Okayama. Piłkę kopał od małego razem ze starszym o trzy lata bratem Kaishu, również reprezentantem Japonii. W szkole podstawowej i gimnazjum grał w lokalnym klubie FC Viparte, w którym trenerem był jego ojciec.

Za radą ojca, żeby poznać różne środowiska, wziął udział w testach do akademii klubów J.League, ale wybrał liceum Yonago Kita w prefekturze Tottori, tak jak brat. Trening i życie w szkole były bardzo wymagające. Zaczynał jako napastnik albo ofensywny pomocnik. Mówił, że w gimnazjum nie radził sobie z obroną i pracą w destrukcji, a w liceum nauczył się wytrwałości i gry w defensywie. Jako pierwszoroczniak zagrał w ogólnokrajowym turnieju szkół średnich, tak jak wcześniej brat, i występował w nim trzy lata z rzędu. W 2021 roku w finale ogólnokrajowych mistrzostw szkół średnich Inter-High przegrał z Aomori Yamada, ale został wybrany do najlepszych graczy turnieju. W październiku 2021 roku Fagiano Okayama ogłosiło, że od kolejnego sezonu będzie jego zawodnikiem.

Kariera

Wybrał zawodowy futbol zamiast uniwersytetu i klub z rodzinnych stron. Mówił, że w klubie z J1 nie dostałby szansy w pierwszym roku, a Okayama pokazała mu największe zaangażowanie. 20 lutego 2022 roku, w pierwszej kolejce J2, zadebiutował w meczu z Ventforet Kofu, wchodząc na boisko w 72. minucie. Od pierwszego sezonu regularnie grał w zespole. Przełom w myśleniu przyszedł w 2022 roku na turnieju we Francji: zobaczył tam rówieśników z Ameryki Południowej i Europy i uznał, że bez szybkiego wyjazdu za granicę nie zostanie reprezentantem Japonii.

W sierpniu 2023 roku Okayama ogłosiła jego transfer do NEC Nijmegen. Wybrał Holandię, bo uważał, że liga techniczna lepiej pasuje do jego stylu niż fizyczna, a Ajax i PSV dobrze radziły sobie w Lidze Mistrzów. W NEC pierwsze miesiące były trudne. W pierwszych czterech kolejkach nie łapał się nawet do kadry meczowej, potem wchodził na końcówki. Oficjalnie zadebiutował we wrześniu 2023 roku w meczu z PSV. Przełom przyszedł w styczniu 2024 roku: najpierw wszedł z ławki na wyjeździe z Feyenoordem, a w następnym ligowym meczu z FC Twente zagrał od pierwszej minuty na lewej stronie. Później grywał na lewej i prawej stronie oraz jako defensywny pomocnik. W sezonie 2023/2024 strzelił w półfinale Pucharu Holandii gola, który odwrócił wynik, a NEC po raz pierwszy od około 30 lat zagrało w finale.

W sezonie 2025/2026 Sano był już ważnym graczem zespołu trenera Dicka Schreudera. Grał w środku pola, niżej niż na początku pobytu w Nijmegen, w ustawieniu 3-4-2-1 obok Darka Nejašmicia. Pod koniec stycznia 2026 roku strzelił w meczu z AZ gola z dystansu. NEC skończyło sezon na trzecim miejscu w Eredivisie i zagrało w finale Pucharu Holandii, który przegrało z AZ 1:5.

8 sierpnia 2026 roku przeszedł do PSV Eindhoven i podpisał kontrakt do 2031 roku. Dyrektor piłkarski klubu Earnest Stewart nazwał go „szóstką” z dużą dynamiką w grze. Sano mówił, że to dla niego idealny kolejny krok w karierze.

Styl gry

Gra jako środkowy pomocnik, ale zaczynał jako ofensywny pomocnik albo cofnięty lewoskrzydłowy. Technikę, którą wyniósł z futsalu, i pomysły w polu karnym rywala miał od liceum. W NEC był ważnym ogniwem w wyprowadzaniu piłki, a jego atutem jest ustawianie się: dobrze się rozgląda, zanim dostanie piłkę, dzięki czemu zyskuje czas na podanie do przodu, a między liniami potrafi się odsłonić i przyjęciem albo dryblingiem wyjść z ciasnej przestrzeni. W obronie czyta grę, odbiera piłkę po podaniach, do których sam prowokuje rywala, i dużo pracuje w pressingu.

Sam mówił, że nie chce wygrywać z silniejszymi i szybszymi rywalami siłą i tempem, tylko wcześniej zająć dobrą pozycję. Przed sezonem 2025/2026 zwiększył obciążenia w treningu siłowym, żeby lepiej radzić sobie w pojedynkach. Swoimi atutami nazywał gole, asysty i podania otwierające akcje.

Reprezentacja

Z reprezentacją Japonii U-20 zagrał w maju 2023 roku na mistrzostwach świata w Argentynie i we wszystkich trzech meczach grupowych wystąpił w podstawowym składzie. Na igrzyska w Paryżu w 2024 roku był w gronie rezerwowych, ale z powodów klubowych zrezygnował z wyjazdu.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 10 czerwca 2025 roku w ostatnim meczu eliminacji mistrzostw świata z Indonezją, wygranym 6:0. Było to jego pierwsze powołanie. Wszedł na boisko w 61. minucie. W podstawowym składzie wystąpił jego brat Kaishu i po raz pierwszy zagrali razem w reprezentacji.

15 maja 2026 roku selekcjoner Hajime Moriyasu nie powołał go na mistrzostwa świata w Ameryce Północnej. Do 26-osobowej kadry trafił jego brat.