Juan Iglesias Sánchez

Pochodzenie

Urodził się 3 lipca 1998 roku w Valladolid. Piłkę zaczął kopać jako czterolatek w miejscowym klubie Arces, a gdy jego starszy brat przeszedł do Realu Valladolid, poszedł w jego ślady i przeszedł w nim przez kolejne kategorie młodzieżowe. Najpierw grał jako środkowy pomocnik, potem jako szybki skrzydłowy i strzelec goli.

Jako piętnastolatek dostał od trenera Rubéna Albésa szansę w rezerwach, Promesas, i to Albés zmienił mu pozycję. Podczas okresu przygotowawczego Iglesias był najlepszym strzelcem zespołu, ale Albés odsunął go na bok i powiedział, że zagra w Primera División, tylko jako boczny obrońca, a nie skrzydłowy. Iglesias odpowiedział, że nie umie bronić. „Doskonale, to będziemy trenować obronę” – usłyszał. W Promesas zadebiutował w Segunda División B jeszcze jako junior.

Kariera

W 2017 roku miał jeszcze dwa lata kontraktu i, jak go zapewniono, stałe miejsce w rezerwach. Do Promesas zaczęli jednak trafiać zawodnicy z Kolumbii, a trener Carlos Pérez Salvachúa powiedział mu dzień przed zamknięciem okna transferowego, że nie liczy na niego. Mówił, że był to najtrudniejszy moment w jego karierze, ale po latach dodał, że dziś podziękowałby za tę rozmowę. Szybko znalazł z przedstawicielami nowy klub, UD Logroñés.

W Logroño zaczynał w rezerwach w Tercera División. Przyznał, że pierwszy rok był trudny, bo wyjechał z domu do nieznanego miasta, a dopiero w drugim sezonie znów poczuł się piłkarzem. W sezonie 2018/2019 trener Sergio Rodríguez zmienił skład na mecz z Realem Unión i dał mu szansę. Jako zawodnik z licencją rezerw zagrał w pierwszym zespole dziesięć meczów z rzędu w podstawowym składzie, a w styczniu 2019 roku przedłużył umowę i z Logroñés grał w barażach o awans.

Latem 2019 roku przeszedł do rezerw Getafe. Mówił, że choć miał jeszcze kontrakt z Logroñés, uznał to za okazję nie do odrzucenia. 30 grudnia 2020 roku zadebiutował w Primera División, wychodząc w podstawowym składzie w wyjazdowym meczu z Atlético Madryt. José Bordalás powiedział mu o tym podczas rozmowy przedmeczowej w hotelu, na kilka godzin przed meczem, i poradził, żeby był sobą i grał tak, jak umie. Damián Suárez i Allan Nyom mieli wtedy po pięć żółtych kartek, co otworzyło mu drogę do składu.

Od sezonu 2021/2022 miał już licencję pierwszej drużyny. O Bordalásie mówił, że zawdzięcza mu prawie wszystko: bez szansy i ciągłości występów, które dał mu trener, trudno dojść do Primera i się w niej utrzymać. W sezonie 2024/2025 był niekwestionowanym prawym obrońcą Getafe, a wcześniej zdarzało mu się grać także po lewej stronie. W sezonie 2025/2026 Getafe zakwalifikowało się do Ligi Konferencji.

3 czerwca 2026 roku pożegnał się z Getafe po siedmiu latach w klubie. W czerwcu 2026 roku, po wygaśnięciu kontraktu z Getafe, przeszedł jako wolny zawodnik do Sevilli. Opowiadał, że zainteresowanie Sevilli pojawiło się po nowym roku i że decyzja była prosta: kiedy dzwoni taki klub, nie ma się nad czym zastanawiać.

Styl gry

To zdecydowany w obronie, wszechstronny boczny obrońca o bardzo dobrych warunkach fizycznych, który w młodości grał jako napastnik. Javi Casquero, były piłkarz Sevilli i Getafe, opisywał go jako gracza wszechstronnego: w Getafe grał na prawej i lewej obronie, na prawym skrzydle, a w ustawieniu z trzema obrońcami także jako prawy środkowy obrońca. Według niego lepiej radzi sobie w obronie niż w ataku.