Jannik Vestergaard

Pochodzenie

Urodził się 3 sierpnia 1992 roku w Hvidovre pod Kopenhagą, a wychował w centrum stolicy Danii. Jego matka pochodzi z Krefeld, ojciec jest Duńczykiem, więc dorastał dwujęzycznie. Piłkę kopał od małego: zaczynał w Vestia BK, potem trafił do BK Frem i Københavns Boldklub. W KB w pierwszym roku B-juniorów gwałtownie urósł, ciało nie nadążało za wzrostem i często siedział na ławce. W drugim roku B-juniorów sam przeszedł do Brøndby IF. Wspominał, że było to jego ostatnie podejście, a trener John Ranum dał mu najwięcej.

W Brøndby zadebiutował w reprezentacji Danii U-18, w meczu z Włochami. W derbach z dawnym klubem, FC Kopenhagą, zauważył go skaut Hoffenheim, a po turnieju halowym w Linkenheim niemiecki klub ściągnął go latem 2010 roku. W marcu 2011 roku dostał nagrodę DBU dla najlepszego duńskiego piłkarza U-19 za rok 2010.

Zanim zadebiutował w seniorskiej kadrze Danii, Niemcy próbowały go przekonać do gry w swoich reprezentacjach młodzieżowych. Odmówił: mówił, że czuje się trochę Niemcem, ale bardziej Duńczykiem, bo urodził się i wychował w Danii i jako dziecko chodził na mecze kadry na Parken.

Kariera

W Hoffenheim grał najpierw w rezerwach w Regionallidze, a do pierwszej drużyny przebijał się dzięki grze głową i dobremu otwieraniu gry. W Bundeslidze zadebiutował 16 kwietnia 2011 roku w wygranym 1:0 meczu z Eintrachtem Frankfurt. W styczniu 2015 roku przeszedł do Werderu Brema i od razu został jego filarem: przez półtora roku opuścił tylko trzy mecze Bundesligi.

W 2016 roku Borussia Mönchengladbach pozyskała go na pięć lat. Dyrektor sportowy Max Eberl liczył, że Vestergaard będzie groźny w powietrzu przy stałych fragmentach gry. W 2017 roku strzelił siedem goli i był najskuteczniejszym obrońcą Bundesligi, a w tym samym roku jako jedyny zawodnik z pola rozegrał wszystkie minuty swojej drużyny w lidze. W sezonie 2016/2017 zagrał z Borussią w Lidze Mistrzów i Lidze Europy.

W lipcu 2018 roku, po mistrzostwach świata w Rosji, gdzie nie zagrał, przeszedł do Southampton na cztery lata. W sezonie 2019/2020 pierwszego gola w Premier League strzelił głową w remisie 1:1 z Manchesterem United, wyrównując mecz, w którym Southampton grało w osłabieniu. W sierpniu 2021 roku, po Euro 2020, przeszedł do Leicester City, które prowadził Brendan Rodgers. Rodgers próbował go ściągnąć już w styczniu 2020 roku.

W Leicester pierwsze sezony były nierówne. W sezonie 2022/2023, zakończonym spadkiem Leicester z Premier League, nie zagrał w lidze ani razu, a w pucharach wystąpił tylko trzy razy. Duńskim dziennikarzom mówił, że został odstawiony na boczny tor bez żadnego wyjaśnienia, a Rodgers zapytał, czy dziennikarze nie rozmawiali z jego bratem bliźniakiem. Vestergaard przestał też wtedy łapać się do reprezentacji Danii.

Po przyjściu trenera Enzo Maresci odzyskał miejsce w składzie. Mówił, że nowy szkoleniowiec dał wszystkim nowy start, a gra oparta na posiadaniu piłki bardzo mu odpowiada, bo lubi mieć jej dużo i budować akcje od tyłu. W sezonie 2023/2024 zagrał w zdecydowanej większości ligowych meczów, a Leicester wygrało Championship. Po spadku Leicester do League One klub i piłkarz rozwiązali umowę za porozumieniem stron w lipcu 2026 roku, rok przed jej końcem.

W październiku 2026 roku, jako wolny zawodnik, zakończył karierę. Powiedział: „Czuję powoli pewne wyczerpanie. Moja motywacja nie tylko słabnie, ona właściwie już zniknęła. Czuję, że teraz to dobry moment, żeby skończyć”.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Championship z Leicester City

Styl gry

Wysoki stoper, który w młodości grał w pomocy i w ataku. W młodości mówił, że lubi włączać się do ofensywy. W Hoffenheim do pierwszej drużyny otworzyły mu drogę gra głową i dobre otwieranie gry, a w Gladbach liczono na jego siłę w powietrzu przy stałych fragmentach.

W Leicester pod wodzą Maresci wrócił do roli obrońcy, który często ma piłkę i organizuje akcje. Wspominał, że w dzieciństwie na kopenhaskich boiskach próbował odtwarzać zagrania z internetowych filmików, ale z czasem cofano go coraz głębiej, jak sądził, z powodu wzrostu. Pod Maresciem znów mógł pokazywać technikę.

Reprezentacja

Zadebiutował w kadrze Danii 14 sierpnia 2013 roku w towarzyskim meczu z Polską, przegranym 1:2. Pierwszy mecz o stawkę rozegrał 17 listopada 2015 roku w rewanżu baraży o Euro ze Szwecją: wszedł w 84. minucie i w doliczonym czasie strzelił pierwszego gola w kadrze.

W 2018 roku pojechał na mundial w Rosji, ale nie zagrał w żadnym meczu. Na Euro 2020 wystąpił we wszystkich sześciu meczach Danii, która dotarła do półfinału. Po odstawieniu w Leicester stracił miejsce w kadrze, ale wrócił do niej jesienią 2023 roku i w wygranym meczu ze Słowenią, który dał Danii awans na Euro 2024, wyszedł w pierwszym składzie. Na turnieju w Niemczech zagrał we wszystkich czterech meczach Danii. Dania odpadła w 1/8 finału, przegrywając 0:2 z Niemcami.

W kwietniu 2026 roku zakończył grę w kadrze po 59 meczach. Mówił, że chciał skończyć we właściwym momencie. W barażach o mundial pauzował po operacji pachwiny.