Mecz Polska–Szwecja jawił się jako starcie o honor. Nikt nie wyobrażał sobie, że kadra Jana Urbana będzie w 6. kolejce Dywizji B grać o byt. Jednak nasi piłkarze postanowili nie rozpieszczać kibiców, którzy są wiecznie zainteresowani reprezentacją. Mogliśmy usłyszeć choćby w drodze na Tarczyński Arenę fanów, którzy żywo dyskutowali o „biało-czerwonych”. Niestety, a może stety, dostaliśmy kolejny popis polskich piłkarzy. Ekipa Grahama Pottera zremisowała z Polską 1:1 po golach w pierwszej połowie.
Obraz nadziei
Polska – Szwecja, czyli pojedynek, który w końcu chcieliśmy wygrać. Jan Urban przedstawił nam skład na to spotkanie niczym obraz nadziei. Adrian Benedyczak pojawił się na pozycji napastnika, zastępując Roberta Lewandowskiego. Wiktor Nowak miał jako partnera w środku pola Piotra Zielińskiego, a Sebastian Szymański mógł grać na pozycji „10”. Oczekiwaliśmy, że ruszą nasze skrzydła i ujrzymy mnóstwo akcji tworzonych w duetach. Marzyliśmy o składnych atakach budowanych w tzw. trójkątach. Przecież Nicola Zalewski i Marcel Reguła nie miną raz za razem całej obrony rywala. Arkadiusz Pyrka, a zwłaszcza Oskar Kubiak, potrafią dołączyć do ofensywy. Po raz kolejny przed pierwszym gwizdkiem wydawało się nam, że będziemy w stanie udowodnić swoją piłkarską jakość.
Sławomir Abramowicz stanął w bramce i w swoim debiucie miał zatrzymać naszą zmorę – Viktora Gyökeresa. Jan Bednarek i Kacper Potulski mieli stworzyć zaporę, która wspomoże bramkarza Jagiellonii Białystok. Stoper FC Porto powinien, dzięki doświadczeniu i ograniu, zbudować mur z młodym, zdolnym obrońcą.
Selekcjoner reprezentacji Polski oddelegował skład, na który spoglądaliśmy z wiarą. Wierzyliśmy, że ta grupa przełamie się i potwierdzi swoją wartość dla drużyny narodowej. Nasza jedenastka była młodsza od wybrańców Grahama Pottera o prawie dwa lata. Przeciętny polski kibic nie słyszy na co dzień o graczach, którzy biegali w niebieskich koszulkach na Tarczyński Arenie.
Niespodzianka
Starcie Polska – Szwecja szybko pokazało nam, jak odstajemy poziomem od uczestnika ostatnich mistrzostw świata. Lider naszej grupy dyktował od samego początku tempo rywalizacji. Piłkarze ze Skandynawii nie spieszyli się zbytnio, lecz emanowali pewnością siebie. Partner zawsze miał opcję do zagrania, a w odpowiednich momentach podziwialiśmy podania progresywne. Nasi rywale podobali się w doskoku, który był natychmiastowy i nie pozwalał na szybkie kontry.
Po naszej stronie nie działo się nic dobrego. Jedynie poszukiwaliśmy długich zagrań, aby wydostać się z własnej połowy. Mieliśmy ogromne kłopoty, żeby podpiąć się pod grę. Szwecja nie stworzyła żadnej groźnej okazji, ale piłkarsko zdecydowanie bardziej podobała się od „biało-czerwonych”. Adrian Benedyczak dostał długie podanie na wolne pole w 12. minucie. Napastnik tureckiej Kasımpaşy wybiegł za obrońców i oddał uderzenie, które minęło bramkę.
Reprezentacja Polski Jana Urbana słynie z momentów i taki ujrzeliśmy w 16. minucie. Akcja po prawej stronie boiska i dośrodkowanie w pole karne Arkadiusza Pyrki. Piłka trafiła idealnie do Adriana Benedyczka, który pewnie wpakował ją do siatki. Zapanowała euforia we Wrocławiu i obraz pełen zdziwienia. Nic z przebiegu meczu nie wskazywało na taki scenariusz. 25-letni napastnik wyprowadził nas na prowadzenie, strzelając swoją debiutancką bramkę w drugim spotkaniu w biało-czerwonych barwach.
Schłodzenie nastrojów
Wiedzieliśmy, że Graham Potter poukładał reprezentację Szwecji. Goście prezentowali się w dalszym ciągu dużo lepiej piłkarsko od Polaków. Przyjezdni budowali akcję, grając szybko na jeden, dwa kontakty. Wiele akcji było podpartych przez Viktora Gyökeresa, który szarpał się z Kacprem Potulskim. Dostrzegaliśmy wypracowane schematy w ekipie naszego przeciwnika, które odbiły się na wyniku. Jedna ze składnych akcji zakończyła się w naszym polu karnym, gdzie Hugo Larsson doprowadził do wyrównania. Nie cieszyliśmy się z korzystnego rezultatu nawet przez dziesięć minut.
Polacy nie brylowali w ataku pozycyjnym, lecz pragnęli sprawnie przetransportować piłkę pod bramkę Noela Törnqvista. Nicola Zalewski przeczytał świetnie zamiary szwedzkich stoperów i wyłuskał piłkę. Wyszliśmy z kontrą, będąc w przewadze. Jednak gracz Atalanty nie napędził tego ataku wystarczająco. Moment podania do Sebastiana Szymańskiego wstrzymał nasze plany na gola na 2:1. Goście wrócili i piłkarz Stade Rennais nie miał swobody, gdy posłał strzał obok słupka.
Na przerwę schodziliśmy z wynikiem 1:1 i śmiało możemy powiedzieć, że rezultat był lepszy niż poczynania reprezentacji Polski. Może mieliśmy swoje chwile jak strzał w poprzeczkę Sebastiana Szymańskiego. Jednak nie zniknęły nasze problemy przy stałych fragmentach gry, a zwłaszcza przy rzutach rożnych. Nie potrafiliśmy przejąć kontroli nad wydarzeniami na boisku na dłuższy czas.
Jazda w dwie strony
Tempo meczu Polska–Szwecja nie było zatrważająco szybkie. Oba zespoły pojawiły się na drugą połowę z jednym celem, czyli wygraną. Scenariusz drugiej odsłony klarował się niemal identycznie jak w pierwszej połowie. Piłkarze Grahama Pottera rozporządzali piłką, a my chcieliśmy stworzyć coś z niczego. Sebastian Szymański zmierzył się oko w oko z Noelem Törnqvistem po przypadkowej akcji. Wybita piłka na połowę Szwecji sprawiła naszym rywalom wiele szkód. 27-latek nie dał rady pokonać bramkarza pomimo rewelacyjnej okazji.
Sławomir Abramowicz nie miał jak wykazać się w pierwszych 45 minutach, ale druga część meczu nie była już tak łaskawa. Bramkarz Jagiellonii Białystok w odstępie kilku minut uchronił „biało-czerwonych” przed utratą gola. Znów odezwał się nasz brak organizacji przy stałym fragmencie gry. Piłka posłana na zewnątrz pola karnego z zamiarem zgrania w światło bramki – ten plan zaskakiwał nas nieustannie. Gustaf Lagerbielke zamykał wrzutkę z rzutu wolnego i odnalazł Viktora Gyökeresa. Minimetry uchroniły nas przed bramką na 1:2 oraz świetne poruszanie się debiutanta po linii bramkowej.
Druga połowa łączy się ze zmianami i nie inaczej było we Wrocławiu. Obaj selekcjonerzy zaczęli rotować składami. Po godzinie gry wszedł z ławki rezerwowych Robert Lewandowski za Adriana Benedyczaka. Graham Potter ściągnął napastnika Arsenalu, ale zameldowali się na boisku Anthony Elanga i Dejan Kulusevski.
Wielki debiut
W 73. minucie popełniliśmy katastrofalny błąd w pobliżu własnego pola karnego. Jednak wprowadzony gracz Tottenhamu Hotspur zmarnował dogodną sytuację, ponieważ spektakularnie interweniował Sławomir Abramowicz.
22-letni debiutant objawił się jako największy wygrany meczu Polska – Szwecja. Na długo zapamiętamy paradę po składnej akcji zwycięzcy naszej grupy. Hugo Larsson puentował ten atak w polu karnym, lecz Sławomir Abramowicz wyciągnął się i uratował nas po raz kolejny.
Ostatni akcent tej rywalizacji należał do Polaków, ponieważ Wiktor Nowak podawał do Roberta Lewandowskiego. „Lewy” nie zabrał się z piłką, ale mieliśmy rzut rożny. Jednak nie byliśmy w stanie wykorzystać tej okazji, aby przechylić szalę na swoją korzyść.











