Jakub Kamiński – gdy forma w klubie i kadrze staje się symbiotyczna

Porównania do Błaszczykowskiego – czas, by uczeń dogonił mistrza

Niemożliwe jest nie szukać porównań do Jakuba Błaszczykowskiego – ikony polskiej piłki i skrzydłowego, który stanowi wzór dla wielu następców. Obaj mają podobny profil: niscy wzrostem, ale dynamiczni, nieustraszeni, z charakterem i skutecznym dryblingiem. Kamiński powtarza, że Błaszczykowski to jego idol – zarówno na boisku, jak i poza nim. Choć technicznie różnią się – Kamiński operuje raczej lewą flanką, Błaszczykowski to klasyczny prawoskrzydłowy – to tempo i odważne przyspieszenia sprawiają, że obrońcy zostają w tyle.

Jednak różnica jest wyraźna: Błaszczykowski zawojował Bundesligę szybciej i mocniej. Pomimo wyjazdu w wieku 22 lat do Niemiec, Błaszczykowski z miejsca stał się pewnym punktem BVB. W swoim pierwszym sezonie zanotował 24 występy, strzelając gola i dokładając cztery asysty. Kamiński, choć wyjechał jako 20-latek, to dopiero teraz, po trzech latach, aspiruje do roli decydującego gracza, przechodząc z obiecującego talentu do fundamentu drużyny.

Forma, która wreszcie nie zna podziału na klub i reprezentację

Zdarzało się, że Jakub Kamiński na boisku klubu bywał raczej niewidoczny, rzadko dostając minuty i grając skrawki meczów. Tymczasem na zgrupowaniach kadry potrafił się pokazać jak piłkarz przez duże „P” – pełen energii, determinacji i gotowy do przejęcia sterów. Za Michała Probierza był graczem balansującym pomiędzy ławką rezerwowych a pierwszym składem.

To był ten sam piłkarz, którego Wolfsburg czasem nie potrafił w pełni wykorzystać, a reprezentacja dostawała w prezencie. Teraz, po wypożyczeniu do FC Koeln, sytuacja się zmienia – wreszcie minuty i forma w klubie idą w parze z tym, co Jakub pokazuje w kadrze. To już nie jest zawodnik, który „znika” w lidze, a potem błyszczy na zgrupowaniu. Teraz jego gra w Bundeslidze i rola w reprezentacji idą ręka w rękę.

Na wrześniowym zgrupowaniu zagrał w obu spotkaniach, z Finlandią strzelił gola i dołożył asystę. Zarówno bramka, jak i asysta pokazały to, czego Kamińskiemu nie brakuje – charakteru. Asysta okraszona ambicją, nieustępliwością. Natomiast bramka to już Jakub w pełnej krasie – gaz przez cały boisko, pójście do końca po strzale Lewandowskiego. Wrześniowe zgrupowanie było jasnym sygnałem, że może stać się jednym z liderów drużyny Jana Urbana. Po powrocie do Kolonii z miejsca dał znać, że to jego czas. Strzela wtedy, gdy inni już myślą o końcowym gwizdku, a kibice kochają go za ducha walki i charakter, którymi pozytywnie zaraża cały zespół.

Dalszy rozwój na niemieckiej ziemi

Proces dojrzewania Kamińskiego to również praca nad taktyką i mentalnością. Coraz częściej schodzi do środka boiska, by lepiej współgrać z kolegami, a trenerzy widzą w nim nie tylko skrzydłowego, lecz także zawodnika kreującego tempo. Taka uniwersalność sprawia, że jego rola w klubie oraz reprezentacji może się z czasem powiększyć. Dotychczas kojarzony był głównie jako lewoskrzydłowy, z dobrą szybkością i dryblingiem, lecz nic poza tym. W Koeln trener ustawia go jako jedną z „dziesiątek”, co może jedynie posłużyć w dalszym rozwoju Polaka. Gra jako jeden z rozgrywających to zupełnie inna para kaloszy niż typowy skrzydłowy. Trzeba więcej bazować na tzw. małej grze, kontroli tempa i przestrzeni na boisku, by obsługiwać swoich partnerów podaniami. Nie wystarczy szybko kopnąć i pobiec. To także istotna zmiana w grze i rozwoju.

Polscy kibice mają za sobą mieszane uczucia. Często irytowali się jego znikaniem w Bundeslidze. Niemniej jednak, aktualna forma i odpowiedź na krytykę to przede wszystkim duży sukces mentalny i dojrzałość Jakuba Kamińskiego. Nie poddawał się pomimo niepowodzeń, potrafił „schować głowę” i przejść do teoretycznie słabszej drużyny, by przede wszystkim grać. Teraz to wszystko procentuje. Widać w nim przede wszystkim pewność siebie, zadziorność i ciąg na bramkę. Czy gość, który nie miałby pewności siebie, byłby w stanie raz po raz nękać obronę rywali dryblingiem? Cytując klasyka – nie wiem, choć się domyślam.