Jack Grealish

Pochodzenie

Urodził się 10 września 1995 roku w Birmingham, dorastał w pobliskim Solihull. Przez dziadków ma irlandzkie korzenie. Jako chłopiec grał też w futbol gaelicki. Jego prapradziadek Billy Garraty zdobył Puchar Anglii w 1905 roku.

Kibicem Villi był od dziecka, karnet na Villa Park miał od czwartego roku życia. Zaczynał w Highgate United, gdzie grał z o rok starszymi kuzynami, i jako sześciolatek wypatrzył go skaut Villi Jim Thomas. Ojciec Kevin trzy razy w tygodniu po pracy woził go na treningi akademii. W marcu 2012 roku, mając 16 lat, siedział na ławce rezerwowych w meczu Premier League z Chelsea.

Kariera

We wrześniu 2013 roku Villa wypożyczyła go do Notts County z League One. W seniorach zadebiutował w meczu z MK Dons, a w całym sezonie rozegrał 38 meczów, strzelił 5 goli i zaliczył 7 asyst, pomagając utrzymać się w lidze. Dyrektor akademii Villi Bryan Jones postawił warunek, by w Nottingham mieszkał u gospodyni, która miała go pilnować i karmić. Mówił potem, że wyjechał chłopiec, a wrócił mężczyzna.

W Premier League zadebiutował w przedostatniej kolejce sezonu 2013/14, w meczu z Manchesterem City, i nazwał to najlepszym uczuciem w życiu. Latem 2014 roku asystentem trenera Paula Lamberta został Roy Keane. Grealish wspominał, że na pierwszym treningu Keane po pół godzinie zapytał go, kiedy zamierza zacząć trenować. Później przyznawał, że Keane i Lambert dodali mu pewności siebie. We wrześniu 2014 roku interesowała się nim Chelsea, ale mówił, że chce zostać w klubie, któremu kibicuje od dziecka.

W kwietniu 2015 roku, 12 dni po pierwszym meczu w podstawowym składzie w lidze, zagrał na Wembley w półfinale Pucharu Anglii z Liverpoolem. Brał udział w akcji przy golu Christiana Benteke na 1:1, a potem podał do Fabiana Delpha, który dał Villi zwycięstwo 2:1.

Latem 2017 roku w meczu sparingowym dostał kopnięcie w nerkę. Organ pękł w dwóch miejscach, a krwotok wewnętrzny trwał około pięciu godzin. Przed operacją chirurg uprzedził go, że może umrzeć. W 2019 roku jako kapitan wprowadził Villę z powrotem do Premier League. Trener Dean Smith pozwalał mu szukać najsłabszego punktu w obronie rywala, na prawej stronie, w środku albo przy linii.

W ostatniej kolejce sezonu 2019/20 strzelił gola w remisie 1:1 z West Hamem, który dał Villi utrzymanie. Był najlepszym strzelcem drużyny w tamtym sezonie. We wrześniu 2020 roku podpisał nowy kontrakt z klauzulą odstępnego 100 mln funtów. 4 października 2020 roku Villa rozbiła mistrza Anglii Liverpool 7:2, a Grealish strzelił dwa gole i zaliczył trzy asysty. Po sezonie 2019/20 oglądał z trenerem nagrania Kevina De Bruyne, bo chciał, by jego ostatnie podanie było równie dobre.

5 sierpnia 2021 roku Manchester City wpłacił klauzulę i kupił go za 100 mln funtów, co było rekordem brytyjskiej piłki. Grealish dostał numer 10 po Sergio Agüero. Mówił, że chce wygrywać trofea i grać obok De Bruyne. W pożegnalnym wpisie do kibiców Villi napisał, że prawdziwy sens grania dla klubu poczuł dopiero po jego spadku z Premier League.

Pierwszy sezon w City sam nazywał znacznie trudniejszym, niż się spodziewał. Pep Guardiola wymaga od skrzydłowych, by przy posiadaniu piłki trzymali się szeroko, i Grealish musiał ograniczyć swobodę, do której przywykł w Villi. Guardiola powtarzał, że nie ocenia go po golach i asystach, tylko po grze bez piłki i po tym, co daje partnerom. W sezonie 2022/23 Grealish wywalczył miejsce w składzie na najważniejsze mecze. City zdobyło mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów. W finale Pucharu Anglii z Manchesterem United (2:1) to po jego zagraniu ręką rywale wyrównali z rzutu karnego.

Sezon 2023/24 był dla niego słabszy i w czerwcu 2024 roku Gareth Southgate nie zabrał go na Euro. W kolejnym sezonie w City grał coraz mniej. W sierpniu 2025 roku przeszedł na roczne wypożyczenie do Evertonu, do którego namówił go David Moyes. W pierwszym meczu w podstawowym składzie, na otwarcie nowego stadionu Evertonu, zaliczył dwie asysty przy wygranej 2:0 z Brighton, a w kolejnym meczu dwie następne. Został piłkarzem sierpnia w Premier League. W grudniu strzelił w końcówce zwycięskiego gola w Bournemouth, a w lutym 2026 roku sezon zakończyła mu kontuzja stopy.

Latem 2026 roku wrócił do City, ale 1 września Everton znów go wypożyczył, tym razem do końca sezonu 2026/27. Mówił, że najlepiej gra, gdy czuje, że go kochają.

Sukcesy

• 2025 Piłkarz miesiąca Premier League (sierpień)
• 2024 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2023 Klubowe mistrzostwo świata z Manchesterem City
• 2023 Superpuchar Europy z Manchesterem City
• 2023 Liga Mistrzów z Manchesterem City
• 2023 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2023 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2022 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2016 Turniej w Tulonie z Anglią U-21

Styl gry

Bryan Jones porównywał go do Johna Robertsona z Nottingham Forest Briana Clough. Grealish nie jest szybki, ale potrafi prześlizgnąć się obok rywala zwodem ciała. Widzi podania, których inni nie dostrzegają, dobrze dośrodkowuje i strzela obiema nogami. Ma czas na piłkę nawet w ciasnych sytuacjach. Najlepiej czuje się, schodząc z lewej strony, ale grał też jako „dziesiątka”, a sam widział się nawet na pozycji fałszywej „dziewiątki”.

Rywale często go faulują. Już jako 19-latek w kwadrans sprowokował trzy żółte kartki dla piłkarzy Hull City. W City stał się bardziej rozgrywającym niż indywidualistą: wyprowadza piłkę dryblingiem, przyciąga obrońców i robi miejsce kolegom. Jest silny, trudno odebrać mu piłkę i rzadko ją traci, dzięki czemu pomaga drużynie kontrolować mecz.

Getry nosi zsunięte do kostek. To przesąd, którego, jak mówi, trzyma się od dziecka, choć sędziowie zwracali mu uwagę.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Irlandii, aż do kadry U-21. W 2014 roku rozmawiał z selekcjonerem Irlandii Martinem O'Neillem, ale odmówił przyjazdu na zgrupowanie seniorskiej kadry. 28 września 2015 roku ogłosił, że wybiera Anglię. W reprezentacji U-21 zadebiutował 19 maja 2016 roku w meczu z Portugalią w Turnieju w Tulonie, który Anglicy wygrali.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował 8 września 2020 roku w bezbramkowym remisie z Danią. Wszedł na ostatnie 14 minut. Na Euro 2020, w 1/8 finału z Niemcami, wszedł z ławki, brał udział w akcji przy golu Raheema Sterlinga i dośrodkował do Harry'ego Kane'a, który ustalił wynik na 2:0.

Na mundialu w Katarze strzelił gola w wygranym 6:2 meczu z Iranem. Cieszył się umówionym tańcem, który obiecał młodemu kibicowi Manchesteru City. W reprezentacji Anglii rozegrał 39 meczów.