






Skrzydłowy, który mija rywali dryblingiem, wyprowadził Aston Villę do Premier League i zdobył z Manchesterem City potrójną koronę.
Urodził się 10 września 1995 roku w Birmingham, dorastał w pobliskim Solihull. Przez dziadków ma irlandzkie korzenie. Jako chłopiec grał też w futbol gaelicki. Jego prapradziadek Billy Garraty zdobył Puchar Anglii w 1905 roku.
Kibicem Villi był od dziecka, karnet na Villa Park miał od czwartego roku życia. Zaczynał w Highgate United, gdzie grał z o rok starszymi kuzynami, i jako sześciolatek wypatrzył go skaut Villi Jim Thomas. Ojciec Kevin trzy razy w tygodniu po pracy woził go na treningi akademii. W marcu 2012 roku, mając 16 lat, siedział na ławce rezerwowych w meczu Premier League z Chelsea.
We wrześniu 2013 roku Villa wypożyczyła go do Notts County z League One. W seniorach zadebiutował w meczu z MK Dons, a w całym sezonie rozegrał 38 meczów, strzelił 5 goli i zaliczył 7 asyst, pomagając utrzymać się w lidze. Dyrektor akademii Villi Bryan Jones postawił warunek, by w Nottingham mieszkał u gospodyni, która miała go pilnować i karmić. Mówił potem, że wyjechał chłopiec, a wrócił mężczyzna.
W Premier League zadebiutował w przedostatniej kolejce sezonu 2013/14, w meczu z Manchesterem City, i nazwał to najlepszym uczuciem w życiu. Latem 2014 roku asystentem trenera Paula Lamberta został Roy Keane. Grealish wspominał, że na pierwszym treningu Keane po pół godzinie zapytał go, kiedy zamierza zacząć trenować. Później przyznawał, że Keane i Lambert dodali mu pewności siebie. We wrześniu 2014 roku interesowała się nim Chelsea, ale mówił, że chce zostać w klubie, któremu kibicuje od dziecka.
W kwietniu 2015 roku, 12 dni po pierwszym meczu w podstawowym składzie w lidze, zagrał na Wembley w półfinale Pucharu Anglii z Liverpoolem. Brał udział w akcji przy golu Christiana Benteke na 1:1, a potem podał do Fabiana Delpha, który dał Villi zwycięstwo 2:1.
Latem 2017 roku w meczu sparingowym dostał kopnięcie w nerkę. Organ pękł w dwóch miejscach, a krwotok wewnętrzny trwał około pięciu godzin. Przed operacją chirurg uprzedził go, że może umrzeć. W 2019 roku jako kapitan wprowadził Villę z powrotem do Premier League. Trener Dean Smith pozwalał mu szukać najsłabszego punktu w obronie rywala, na prawej stronie, w środku albo przy linii.
W ostatniej kolejce sezonu 2019/20 strzelił gola w remisie 1:1 z West Hamem, który dał Villi utrzymanie. Był najlepszym strzelcem drużyny w tamtym sezonie. We wrześniu 2020 roku podpisał nowy kontrakt z klauzulą odstępnego 100 mln funtów. 4 października 2020 roku Villa rozbiła mistrza Anglii Liverpool 7:2, a Grealish strzelił dwa gole i zaliczył trzy asysty. Po sezonie 2019/20 oglądał z trenerem nagrania Kevina De Bruyne, bo chciał, by jego ostatnie podanie było równie dobre.
5 sierpnia 2021 roku Manchester City wpłacił klauzulę i kupił go za 100 mln funtów, co było rekordem brytyjskiej piłki. Grealish dostał numer 10 po Sergio Agüero. Mówił, że chce wygrywać trofea i grać obok De Bruyne. W pożegnalnym wpisie do kibiców Villi napisał, że prawdziwy sens grania dla klubu poczuł dopiero po jego spadku z Premier League.
Pierwszy sezon w City sam nazywał znacznie trudniejszym, niż się spodziewał. Pep Guardiola wymaga od skrzydłowych, by przy posiadaniu piłki trzymali się szeroko, i Grealish musiał ograniczyć swobodę, do której przywykł w Villi. Guardiola powtarzał, że nie ocenia go po golach i asystach, tylko po grze bez piłki i po tym, co daje partnerom. W sezonie 2022/23 Grealish wywalczył miejsce w składzie na najważniejsze mecze. City zdobyło mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów. W finale Pucharu Anglii z Manchesterem United (2:1) to po jego zagraniu ręką rywale wyrównali z rzutu karnego.
Sezon 2023/24 był dla niego słabszy i w czerwcu 2024 roku Gareth Southgate nie zabrał go na Euro. W kolejnym sezonie w City grał coraz mniej. W sierpniu 2025 roku przeszedł na roczne wypożyczenie do Evertonu, do którego namówił go David Moyes. W pierwszym meczu w podstawowym składzie, na otwarcie nowego stadionu Evertonu, zaliczył dwie asysty przy wygranej 2:0 z Brighton, a w kolejnym meczu dwie następne. Został piłkarzem sierpnia w Premier League. W grudniu strzelił w końcówce zwycięskiego gola w Bournemouth, a w lutym 2026 roku sezon zakończyła mu kontuzja stopy.
Latem 2026 roku wrócił do City, ale 1 września Everton znów go wypożyczył, tym razem do końca sezonu 2026/27. Mówił, że najlepiej gra, gdy czuje, że go kochają.
Bryan Jones porównywał go do Johna Robertsona z Nottingham Forest Briana Clough. Grealish nie jest szybki, ale potrafi prześlizgnąć się obok rywala zwodem ciała. Widzi podania, których inni nie dostrzegają, dobrze dośrodkowuje i strzela obiema nogami. Ma czas na piłkę nawet w ciasnych sytuacjach. Najlepiej czuje się, schodząc z lewej strony, ale grał też jako „dziesiątka”, a sam widział się nawet na pozycji fałszywej „dziewiątki”.
Rywale często go faulują. Już jako 19-latek w kwadrans sprowokował trzy żółte kartki dla piłkarzy Hull City. W City stał się bardziej rozgrywającym niż indywidualistą: wyprowadza piłkę dryblingiem, przyciąga obrońców i robi miejsce kolegom. Jest silny, trudno odebrać mu piłkę i rzadko ją traci, dzięki czemu pomaga drużynie kontrolować mecz.
Getry nosi zsunięte do kostek. To przesąd, którego, jak mówi, trzyma się od dziecka, choć sędziowie zwracali mu uwagę.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Irlandii, aż do kadry U-21. W 2014 roku rozmawiał z selekcjonerem Irlandii Martinem O'Neillem, ale odmówił przyjazdu na zgrupowanie seniorskiej kadry. 28 września 2015 roku ogłosił, że wybiera Anglię. W reprezentacji U-21 zadebiutował 19 maja 2016 roku w meczu z Portugalią w Turnieju w Tulonie, który Anglicy wygrali.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 8 września 2020 roku w bezbramkowym remisie z Danią. Wszedł na ostatnie 14 minut. Na Euro 2020, w 1/8 finału z Niemcami, wszedł z ławki, brał udział w akcji przy golu Raheema Sterlinga i dośrodkował do Harry'ego Kane'a, który ustalił wynik na 2:0.
Na mundialu w Katarze strzelił gola w wygranym 6:2 meczu z Iranem. Cieszył się umówionym tańcem, który obiecał młodemu kibicowi Manchesteru City. W reprezentacji Anglii rozegrał 39 meczów.
0
0
6,9
Minuty w sezonie
307′6 z 20 meczów
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Premier League | Everton | Premier League | 20 | 1631 | 2 | 6 |
| 2025/2026Puchar Ligi Angielskiej | Everton | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 91 | 0 | 0 |
| 2024/2025Premier League | Manchester City | Premier League | 20 | 735 | 1 | 1 |
| 2024/2025Liga Mistrzów | Manchester City | Liga Mistrzów | 6 | 354 | 1 | 0 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Manchester City | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 1 |
| 2023/2024Premier League | Manchester City | Premier League | 20 | 1021 | 3 | 1 |
| 2023Eliminacje ME | Anglia | Eliminacje ME | 5 | 202 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Manchester City | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Manchester City | Premier League | 28 | 2062 | 5 | 7 |
| 2022/2023Puchar Ligi Angielskiej | Manchester City | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 163 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Manchester City | Premier League | 26 | 1927 | 3 | 3 |
| 2021/2022Puchar Ligi Angielskiej | Manchester City | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 11 | 0 | 0 |
| 2020/2021Premier League | Aston Villa | Premier League | 25 | 2095 | 5 | 10 |
| 2020/2021Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 1 | 0 |
| 2019/2020Premier League | Aston Villa | Premier League | 36 | 3234 | 8 | 6 |
| 2019/2020Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 5 | 316 | 2 | 2 |
| 2018/2019Championship | Aston Villa | Championship | 34 | 2995 | 6 | 7 |
| 2018/2019Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 33 | 0 | 0 |
| 2017/2018Championship | Aston Villa | Championship | 30 | 2128 | 3 | 6 |
| 2016/2017Championship | Aston Villa | Championship | 31 | 1873 | 5 | 2 |
| 2016/2017Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2015/2016Premier League | Aston Villa | Premier League | 16 | 832 | 1 | 0 |
| 2015/2016Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 3 | 190 | 0 | 2 |
| 2014/2015Premier League | Aston Villa | Premier League | 17 | 815 | 0 | 1 |
| 2014/2015Puchar Ligi Angielskiej | Aston Villa | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2013/2014Premier League | Aston Villa | Premier League | 1 | 2 | 0 | 0 |
| 2013/2014 | Notts County | – | – | – | – | |
| 2011/2012Premier League | Aston Villa | Premier League | 0 | – | 0 | 0 |
Jack Grealish ma 31 lat. Urodził się 10 września 1995 roku.
Jack Grealish jest zawodnikiem klubu Everton (Premier League).
Jack Grealish jest pomocnikiem i gra z numerem 10.
W sezonie 2026/2027 we wszystkich rozgrywkach: 7 meczów, 0 goli, 0 asyst (stan na 19 listopada 2026).
Jack Grealish przeszedł do Manchesteru City 5 sierpnia 2021 roku za 100 mln funtów, bo klub wpłacił klauzulę odstępnego. Był to rekord brytyjskiej piłki.
Jack Grealish zdobył z Manchesterem City między innymi mistrzostwo Anglii, Puchar Anglii i Ligę Mistrzów w sezonie 2022/2023. W 2023 roku dołożył Superpuchar Europy i klubowe mistrzostwo świata.
Tak, Jack Grealish ma irlandzkie korzenie przez dziadków. Grał w młodzieżowych reprezentacjach Irlandii do kadry U-21, w 2014 roku odmówił przyjazdu na zgrupowanie seniorskiej kadry, a 28 września 2015 roku ogłosił, że wybiera Anglię.
Jack Grealish nie jest szybki, ale mija rywali zwodem ciała i dryblingiem. Dobrze dośrodkowuje, strzela obiema nogami, najlepiej czuje się, schodząc z lewej strony, a w Manchesterze City stał się bardziej rozgrywającym niż indywidualistą.