Kolumbia
Lewonożny rozgrywający, król strzelców mundialu 2014 i najlepszy piłkarz Copa América 2024.
Urodził się 12 lipca 1991 roku w Cúcucie, ale wychował się w Ibagué w departamencie Tolima. Rodzina przeniosła się tam, gdy miał pół roku. Jego ojciec Wilson James Rodríguez grał w Deportes Tolima i w młodzieżowej reprezentacji Kolumbii. Rodzice rozstali się, gdy James miał trzy lata. Wychowywali go matka Pilar Rubio i ojczym Juan Carlos Restrepo, który zaprowadził go do szkółki Academia Tolimense.
W styczniu 2004 roku Academia Tolimense grała w Medellín finał młodzieżowego turnieju Pony Fútbol z drużyną z Cali. James był już najlepszym strzelcem turnieju, a w finale dwa razy strzelił gola bezpośrednio z rzutu rożnego. Na turnieju wypatrzyli go ludzie z Envigado FC. Matka i ojczym zostawili wszystko w Ibagué i przeprowadzili się z nim do Envigado.
W pierwszej drużynie Envigado zadebiutował w maju 2006 roku, mając 14 lat, w meczu z Cúcutą Deportivo. Pomógł klubowi wrócić do pierwszej ligi w 2007 roku. Trener przygotowania fizycznego John Jairo Hernández wspominał, że James już wtedy mówił o grze w Europie i nie znosił siedzieć na ławce rezerwowych.
Na początku 2008 roku przeniósł się do argentyńskiego Banfield. Klub zobaczył go najpierw na nagraniu z meczów w Kolumbii, a trener młodzieży Raúl Wenzell od razu zgodził się go przyjąć. W 2009 roku, mając 17 lat, został wtedy najmłodszym obcokrajowcem, który zadebiutował w argentyńskiej ekstraklasie. W lutym 2009 roku strzelił pierwszego gola, Rosario Central, mocnym uderzeniem lewą nogą zza pola karnego. Pod wodzą Julio Falcioniego wywalczył z Banfield mistrzostwo Apertury 2009, pierwsze w historii klubu. Zespół przypieczętował tytuł 13 grudnia 2009 roku mimo porażki 0:2 z Boca Juniors na La Bombonerze; James zagrał w tym meczu od początku.
W lipcu 2010 roku przeszedł do FC Porto, gdzie grali już Radamel Falcao i Fredy Guarín. W pierwszym sezonie zespół André Villasa-Boasa zdobył mistrzostwo Portugalii, Ligę Europy i krajowy puchar. W finale Pucharu Portugalii z Vitórią Guimarães (6:2) 19-letni James strzelił trzy gole. W Porto trzy razy z rzędu został mistrzem kraju, a w 2012 roku, mając 20 lat, dostał nagrodę dla najlepszego piłkarza ligi portugalskiej jako wtedy najmłodszy laureat w historii.
W maju 2013 roku AS Monaco kupiło go za 45 milionów euro razem z João Moutinho. W jedynym sezonie we Francji trafił do jedenastki sezonu Ligue 1 wybranej przez piłkarzy w plebiscycie UNFP.
W lipcu 2014 roku, po mundialu w Brazylii, podpisał sześcioletni kontrakt z Realem Madryt. Był to wtedy czwarty najdroższy transfer w historii. Mówił, że gra w Realu to spełnienie marzeń. Na prezentacji na Santiago Bernabéu powitały go tysiące kibiców. Zadebiutował w sierpniu 2014 roku w Cardiff, w wygranym 2:0 meczu o Superpuchar Europy z Sevillą. W pierwszym sezonie u Carlo Ancelottiego grał regularnie i strzelił 17 goli we wszystkich rozgrywkach, a LaLiga uznała go za najlepszego pomocnika sezonu 2014/15.
Po odejściu Ancelottiego grał coraz mniej. Zinédine Zidane nie ustawiał zespołu z klasyczną „dziesiątką” za napastnikami, a na skrzydle James się nie odnalazł. Latem 2017 roku Real wypożyczył go na dwa lata do Bayernu Monachium, z opcją wykupu za 42 miliony euro. Do Monachium ściągnął go Ancelotti, ale dwa miesiące później trener stracił pracę. Pierwszy sezon James zaczął od kontuzji uda. W lutym 2018 roku, już za Juppa Heynckesa, znów grał na swoim najwyższym poziomie i kierował akcjami Bayernu. Za Niko Kovača częściej siadał na ławce, a pod koniec 2018 roku uszkodził więzadło w kolanie. Po sezonie 2018/19 poprosił Bayern, by nie korzystał z opcji wykupu.
Później opowiadał, że w Monachium źle znosił zimno, a Niemców opisywał jako ludzi, którzy przychodzą na trening, pracują i wychodzą. Wrócił do Realu, ale w sezonie 2019/20 zagrał tylko 14 razy. W lipcu 2020 roku poprosił Zidane'a, by nie brał go do kadry meczowej.
We wrześniu 2020 roku przeszedł do Evertonu, gdzie znów spotkał Ancelottiego. Mówił, że bez niego nie wybrałby tego klubu. Dobrze zaczął sezon, ale potem często wypadał przez drobne urazy i z ich powodu nie pojechał na Copa América 2021. Gdy Ancelotti wrócił do Realu, a Everton zatrudnił Rafę Beníteza, James we wrześniu 2021 roku przeniósł się do katarskiego Al-Rayyan.
Kolejne lata spędził w kilku krajach. We wrześniu 2022 roku podpisał kontrakt z Olympiakosem Pireus, a w lipcu 2023 roku z São Paulo FC. Latem 2024 roku, po Copa América, odszedł z brazylijskiego klubu i jako wolny zawodnik wrócił do Hiszpanii, do Rayo Vallecano. Tam w siedmiu meczach zagrał łącznie 205 minut i w styczniu 2025 roku odszedł do meksykańskiego Club León. Po roku León nie przedłużył z nim kontraktu.
W lutym 2026 roku podpisał umowę z Minnesotą United. W maju 2026 roku klub zwolnił go wcześniej, by mógł przygotować się z reprezentacją do mistrzostw świata. We wrześniu 2026 roku, już po mundialu, wrócił do Kolumbii i został piłkarzem Atlético Nacional.
To ofensywny pomocnik, który najlepiej czuje się w środku, jako „dziesiątka” za napastnikami. Ancelotti ustawiał go na lewym skrzydle, na „dziesiątce” i na prawym skrzydle, i mówił, że pozycja w pomocy nie stanowi dla niego problemu. Selekcjoner José Pékerman mówił, że ustawił go w centrum wszystkiego, bo mimo młodego wieku James bez problemu bierze na siebie odpowiedzialność i ocenia, czego w danej chwili potrzebuje zespół.
Gra przede wszystkim lewą nogą i bardzo dokładnie nią uderza. Ma dobry drybling i przegląd pola: widzi wolne miejsca, których inni nie zauważają, i dogrywa ostatnie podanie spod linii końcowej. Groźnie strzela z dystansu i z rzutów wolnych, ale potrafi też wykończyć akcję w polu karnym, głową albo każdą nogą. Charakterystyczne jest jego przyjęcie piłki na klatkę piersiową i strzał z woleja, zanim piłka spadnie na murawę.
Nie imponuje warunkami fizycznymi, ale szybciej myśli: sytuację na boisku widzi o chwilę wcześniej niż inni.
W 2011 roku był kapitanem reprezentacji Kolumbii U-20 na Turnieju w Tulonie. Strzelił gole Portugalii i Wybrzeżu Kości Słoniowej, Kolumbia wygrała turniej po rzutach karnych w finale z Francją, a James został wybrany najlepszym piłkarzem imprezy.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 11 października 2011 roku w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu eliminacji mundialu z Boliwią. Grał wtedy z numerem 5. Przed mistrzostwami świata 2014 roku kontuzja wykluczyła z turnieju Radamela Falcao, więc Pékerman przesunął Jamesa ze skrzydła na pozycję za napastnikiem.
Na mundialu w Brazylii strzelił gola w każdym z pięciu meczów Kolumbii, łącznie sześć, i został królem strzelców. W 1/8 finału na Maracanie dał Kolumbii zwycięstwo 2:0 nad Urugwajem. Pierwszego gola strzelił zza pola karnego: przyjął piłkę na klatkę piersiową i uderzył z woleja, a piłka wpadła do bramki od poprzeczki. Trener Urugwaju Óscar Tabárez nazwał go wtedy najlepszym piłkarzem turnieju. Kolumbia pierwszy raz w historii awansowała do ćwierćfinału mistrzostw świata, w którym przegrała 1:2 z Brazylią; jedynego gola James strzelił z rzutu karnego. Gol z Urugwajem w głosowaniu kibiców zdobył Nagrodę Puskása FIFA dla najpiękniejszej bramki 2014 roku.
Na mundialu w Rosji w 2018 roku doznał urazu w meczu z Senegalem i nie zagrał w przegranym po rzutach karnych meczu 1/8 finału z Anglią.
W czerwcu 2024 roku rozegrał setny mecz w kadrze, w towarzyskim spotkaniu z Boliwią, tą samą drużyną, z którą zadebiutował. Na Copa América 2024 był kapitanem i strzelił gola Panamie w ćwierćfinale. Zanotował sześć asyst i pobił wtedy rekord pojedynczej edycji turnieju, który należał do Lionela Messiego; asysty na Copa América liczy się od 2011 roku. Kolumbia przegrała finał z Argentyną, a CONMEBOL wybrał Jamesa najlepszym piłkarzem turnieju.
Na mundialu 2026 wystąpił po raz trzeci w mistrzostwach świata. 7 lipca 2026 roku w Vancouver, w meczu 1/8 finału ze Szwajcarią, wyprzedził Davida Ospinę i został piłkarzem z największą liczbą występów w historii reprezentacji Kolumbii. Kolumbia przegrała po rzutach karnych. We wrześniu 2026 roku ogłosił koniec gry w kadrze.
27
z 450 możliwych
0
2
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Kolumbia | Mistrzostwa Świata | 5 | 317 | 0 | 0 |
