Holandia – Polska. Trzeba odrobić lekcję

Kolejne bramki Belgowie tracili po złym wyprowadzeniu piłki, wypluciu piłki przez Mignoleta i podaniu omijającym wszystkie formacje Belgów. Bramki Holendrów z Walijczykami to dobrze założony pressing oraz szybko wyprowadzona akcja spod własnej bramki.

Ogólnie patrząc na Holendrów w ostatnich meczach, można dojść do wniosku, że radzą sobie dobrze w każdym aspekcie gry w ataku. Potrafią uruchomić swoich szybkich i zwinnych atakujących długim podaniem, umieją wyprowadzać kontrataki oraz nie gubią się, konstruując akcję w ataku pozycyjnym.

Holandia to kolektyw

Holendrzy mają do dyspozycji wielu naprawdę solidnych piłkarzy, co sprawia, że nie muszą oni liczyć na przebłysk geniuszu jednego z graczy. Owszem, zawodnicy tacy jak Memphis Depay czy Virgil Van Dijk robią sporą różnicę na boisku, ale Van Gaal tak poukładał ten zespół, że wykorzystuje potencjał niektórych graczy praktycznie do maksimum. Świetnym przykładem jest Daley Blind.

32-latek często zapędza się do ataku, możemy stosunkowo często zobaczyć go nawet jako najwyżej wysuniętego gracza Holandii. W końcu to on dopadł do strzału odbitego przez Mignoleta i zanotował asystę. Zawodnik Ajaksu występuje na wahadle i jest na tyle odpowiednio obudowany, że rzadko uwidaczniane są jego braki motoryczne.

Holendrzy grają też naprawdę dobrze w pressingu. Pokazały to poprzednie mecze w Lidze Narodów. Reprezentanci „Oranje” wychodzą do pressingu bardzo wysoko, niejednokrotnie trzema piłkarzami. Pozwala im to na ograniczenie możliwości podania, sprawiają w ten sposób, że rywal się gubi. Jeżeli piłkarze z przodu nie przejmą piłki, rywale często decydują się na mniejsze zło i ekspediują piłkę, jak najdalej się da. Ta jednak trafia najczęściej do przeciwnika, gdyż napastnicy rywala zmuszeni są do walki z wysoko ustawioną holenderską linią defensywy, na której czele stoi Virgil Van Dijk.

Reprezentacja Holandii to zbiór bardzo dobrych piłkarzy, poukładany jednak fachową ręką. Zespół, który jest kolektywem, a nie zbiorem indywidualności, które nie mają zbyt konkretnie nakreślonych roli na boisku.

Są jednak wady

W spotkaniu z Walią można było spostrzec, że Holendrzy czasami zbyt pochopnie i nerwowo podejmują decyzję. Podają w złe miejsce lub wybijają piłkę po intensywniejszym pressingu.

Z tego miejsca trzeba też wspomnieć, że wynik 4:1 w meczu z Belgią nie odzwierciedla tego spotkania w pełni. Holandia dochodziła do tak wielu okazji przy wsparciu Belgów, którzy w obronie prezentowali się ospale.

„Czerwone Diabły” także dochodziły do swoich sytuacji. Głównie po szybko opadających dośrodkowaniach lub wrzutkach za linię obrońców. Niektórzy holenderscy piłkarze nie radzili sobie np. z Romelu Lukaku, który ustawiał jak chciał chociażby Natana Ake.

* * *

Podsumowując: Holandia jest mocna. Oczywiście nie spodziewamy się takiego wyniku jak ten z naszego meczu z Belgią, ale i tak będzie bardzo trudno o choćby punkt. Czesław Michniewicz musiał wyciągnąć solidną lekcję z naszej środowej kompromitacji, żeby na Holandię wyjść jako dobrze zorganizowana drużyna.