Giacomo Bonaventura

Pochodzenie

Giacomo Bonaventura urodził się 22 sierpnia 1989 roku w San Severino Marche.

Kariera

Pierwsze sezony w seniorskim futbolu spędził w Atalancie, Pergocremie i Padovie, po czym wrócił do Bergamo. W sezonie 2010/2011 regularnie grał w Atalancie w Serie B, a następnie występował z nią w Serie A.

We wrześniu 2014 roku przeniósł się do Milanu, w którym pozostał do 2020 roku. U Vincenza Montelli grał jako lewy środkowy pomocnik, podczas spotkań przesuwał się za napastnika, a w razie nieobecności M’Baye Nianga trafiał do ofensywnego tercetu. W grudniu 2016 roku zdobył Superpuchar Włoch: w finale z Juventusem wyrównał głową po dośrodkowaniu Suso, a później wykorzystał swój rzut karny w zwycięskiej serii jedenastek.

We wrześniu 2020 roku podpisał kontrakt z Fiorentiną. We Florencji ponownie spotkał Vincenza Italiano, z którym wcześniej grał w jednej drużynie. W 2022 roku wspominał, że Italiano już jako piłkarz zachowywał się na boisku jak trener i pomagał mu w początkach kariery.

Po zwycięstwie nad Romą 2:0 w maju tego roku podkreślał, że zdobyty gol cieszył go przede wszystkim dlatego, że pomógł zespołowi. Doceniał również kibiców Fiorentiny za wspieranie zawodników rzadziej grających i tych, którym nie szło na boisku.

W 2024 roku przeniósł się do saudyjskiego Al-Shabab. W marcu 2026 roku ogłosił zakończenie kariery, tłumacząc, że przestał czuć dawny zapał do gry i nie chciał kontynuować jej bez tej radości. Milan uznał za klub, z którym związał się najmocniej, ale zaznaczał, że również Atalanta i Fiorentina pomogły mu się rozwinąć.

Sukcesy

• 2016 Superpuchar Włoch z Milanem.

Styl gry

W Milanie łączył drybling i podania otwierające kolegom drogę do bramki z pracą w defensywie. W analizie jego gry z 2016 roku zwracano uwagę, że obok udziału w atakach zapewniał zespołowi asekurację i wygrywał pojedynki.

Reprezentacja

W seniorskiej reprezentacji Włoch zadebiutował 31 maja 2013 roku w wygranym 4:0 meczu z San Marino. Pierwszą bramkę dla kadry zdobył 14 października 2023 roku w zwycięstwie 4:0 nad Maltą. Kończąc karierę, grę dla reprezentacji nazwał swoją największą piłkarską satysfakcją.