Słońce, Madryt i finał Ligi Mistrzów. Ważniejszego meczu w klubowej piłce nie ma. Śledź relację na żywo z Estadio Santiago Bernabeu!
Najnowsze wpisy:
2:10 – dziękuję wszystkim za uwagę i śledzenie tej okołostadionowej relacji z finału Ligi Mistrzów.
2:00 – centrum prasowe na stadionie Realu Madryt jest powoli zamykane, ale kibice Interu na ulicach jeszcze się głośno cieszą. Po pierwszym w historii sobotnim finale Ligi Mistrzów jeszcze długo będzie się mówiło, zwłaszcza w kontekście portugalskiego szkoleniowca i jego bardzo, bardzo, bardzo prawdopodobnych przenosin do Hiszpanii. Porażka niewiele zmienia w Bayernie, który dochodząc do finału osiągnął maksymalny wynik na swoje możliwości.
Santiago Bernabeu (fot. skysports.com)
1:30 – cóż to była za noc na Bernabeu! Inter wygrywa Potrójną Koronę, a Mourinho zapowiada odejście do Realu. No cóż, pomyliłem się w swoich przewidywaniach (patrz 16:35). Tuż po meczu udało mi się porozmawiać z prezydentem Morattim oraz Miroslavem Klose. Włoski magnat powiedział, że na kolejny sukces w Lidze Mistrzów gotów jest poczekać następne 20 lat, a Klose porażkę zrzucił na słabą grę zespołu i stres. Wywiady powinny ukazać się do wieczora. Byłem pod niezwykłym wrażeniem kibiców obu zespołów, ale zwłaszcza „Bawarczyków”, którzy nie przestali głośno wspierać swoich piłkarzy nawet po końcowym gwizdku sędziego. Z ciekawostek dodam także, że Mark van Bommel mocno pokłócił się z holenderskimi dziennikarzami, którzy zarzucili mu błąd przy pierwszym golu.
20:35 – z perspektywy trybun, mecz jest dziwny. Oba zespoły miały sytuacje, ale żadna drużyna tak naprawdę nie przekonuje dobitnie o swojej wyższości. Duet stoperów Bayernu nie działa i van Gaal będzie musiał coś z tym zrobić. Po tym, co zaprezentował Inter po strzeleniu bramki, zapowiada się powtórka z meczu Chelsea – Inter. Do usłyszenia po meczu. Po ostatnim gwizdku sędziego lecę zbierać wywiady.
20:33 – odnośnie komentarzy, relacja jest z tego, czego zobaczyć nie można w TV. Nie ma potrzeby się dublować :)
20:29 – upał straszny, huk na stadionie niesamowity, ale… Internet nie działa. No cóż, w końcu Bernabeu to jeden z najnowocześniejszych obiektów na świecie.
19:40 – Lawreson zawsze się myli (patrz 19:05), więc i tym razem nie ma niespodzianki: oficjalna depesza głosi, że jest 25 stopni Celsjusza. Piłkarze odważyli się wyjść na murawę, więc i ja wybieram się na trybunę. Jeżeli Internet nie zawiedzie, usłyszymy się za kilkanaście minut. Nieco ponad godzina do pierwszego gwizdka.
Inter: Julio Cesar – Maicon, Samuel, Lucio, Chivu – Zanetti, Cambiasso, Sneijder – Pandev, Milito, Eto’o
Bayern: Butt – Lahm, Demichelis, Van Buyten, Badstuber – Van Bommel, Schweinstaiger – Robben, Altintop – Olić, Müller
19:15 – jeżeli Samuel Eto’o zdobędzie dziś gola, stanie się pierwszym piłkarzem, który strzelał w trzech finałach Ligi Mistrzów. Prosta sprawa, gdyby nie to, że w tym sezonie podczas ponad 1000 minut gry w europejskich pucharach strzelił zaledwie dwie bramki.
19:05 – zamieniłem kilka słów z legendą Liverpoolu oraz redaktorem BBC, Markiem Lawrensonem. Jakie ma prognozy na mecz? – Będzie bardzo gorąco, jakieś 28 stopni – powiedział popularny „Lawro”.
18:50 – wielu przewiduje, że finał zakończy się karnymi. Złe wspomnienia może mieć Esteban Cambiasso, który nie strzelił już Niemcom karnego wcześniej – podczas mundialu 2006. Bayern wygrał wszystkie trzy serie rzutów karnych w europejskich finałach, w tym w finale LM 2000/2001 przeciwko Valencii. Inter natomiast z Niemcami już raz na karne przegrał: w finale Pucharu UEFA 1996/1997 ich pogromcą okazało się Schalke. Jakaś prawidłowość?
18:35 – sala prasowa nie ma już wolnych miejsc. Stadionowe krzesełka również ładnie się zapełniają. Dużo biegania, ruchu i hałasu – coraz trudniej skupić się na czytaniu tych statystyk, którymi zawaliła mnie UEFA o 17:45 – większość z tych cyferek to niewiele warte ciekawostki, które są jedynie potrzebne komentatorom telewizyjnym, aby mówić, nawet jeżeli nic się nie dzieje. Czyżby organizatorzy oczekiwali aż tak nudnego finału?
18:15 – podjąłem ambitną próbę wejścia na trybunę dziennikarską, ale jest to jedyne miejsce, gdzie słońce nadal świeci w najlepsze. Temperatura jest nie do zniesienia, zwłaszcza w marynarce. Kolejna próba po 19. Swoje miejsca na stadionie, póki co, powoli zajmują kibice, ale nie sądzę, aby było ich teraz więcej aniżeli 10 tysięcy.
18:00 – za nieco ponad godzinę pod stadionem pojawią się autokary z obiema drużynami. Rozgrzewka jest planowana na 20:00 i potrwa 30 minut. Ciekawe, co na niecałe trzy godziny przed meczem siedzi w głowach piłkarzy i szkoleniowców. Jeżeli o mnie chodzi, presji wielkiego meczu jeszcze nie czuję. Na sali duży ruch, ale tylko Włosi wydają się jakoś podekscytowani.
17:55 – Jagiellonia wygrywa Puchar Polski, a prezes Lato w Madrycie. W Anglii trofeum wręcza przedstawiciel rodziny królewskiej, a w Polsce ktokolwiek popadnie. Trudno mi znaleźć jakikolwiek racjonalny powód decyzji prezesa PZPN.
17:45 – jak przy każdej okazji, UEFA produkuje dziesiątki, a może i setki tysięcy stron z informacjami różnego typu. Mam przed sobą 30 stron, które po meczu zapewne wyrzucę. Zawsze widząc te sterty papieru zastanawiam się, gdzie są teraz „zielone” organizacje oraz obrońcy Amazonii. Między bajki można również włożyć historie o trosce o środowisko. Ciekawe, dlaczego tych informacji nie można po prostu wysłać na e-maila do akredytowanych dziennikarzy bądź redakcji.
17:35 – nie wspomniałem jeszcze o pogodzie. Tak, zgadliście: jest teraz dobre 25 stopni Celsjusza, bezchmurne niebo i słońce w pełni. Po prostu Madryt w maju. Na szczęście powoli opada żar, który rozpalał wręcz skórę.
17:25 – sala prasowa zapełnia się dziennikarzami, po pomieszczeniu zaczęła też krążyć ochrona. Właśnie zdałem sobie sprawę, że nikt nawet nie sprawdził mojej torby, kiedy wchodziłem na stadion.
17:10 – w biurze akredytacji każdy dziennikarz dostał „gift packa” od UEFA, a w nim bordowa koszulka polo, meczowy program oraz wpinka do marynarki z „Madrid 2010”. Sporo osób przed stadionem pytało mnie o te suweniry, ponieważ oficjalne sklepiki jeszcze zamknięte. Najbardziej imponujący jest meczowy program – bardziej obszerny nawet od tego na finał Pucharu Anglii. Prawie 120 stron tekstu i reklam, a mnie interesuje, co się stało z tymi małymi programami, które można było spokojnie zwinąć i włożyć do kieszeni spodni podczas meczu…
16:50 – w drodze na stadion spotkałem mnóstwo kibiców obu drużyn oraz poznałem historie ich podróży do Madrytu. Ceny lotów do stolicy Hiszpanii są kosmiczne, więc trzeba kombinować. Podstarzały Włoch poleciał najpierw na Ibizę, skąd promem popłynął do Walencji, by stamtąd wziąć autobus do Madrytu. Niemiec Olof do stolicy dostał się przez Maroko. Po godzinie 15 pod stadion Realu zaczęło się zjeżdżać coraz więcej autokarów – to chyba najbardziej tradycyjna forma transportu dla fanów.
16:35 – na chwilkę zerknąłem na stanowisko kamer TV, które będą dostarczały obraz z boiska podczas meczu. Pieczę nad nim sprawują Portugalczycy, ale ten de facto idzie do Hiszpanii, Włoch i Francji. Jednego z operatorów poprosiłem o zdjęcie na tle napisu „REAL MADRID C.F.”, a potem ucięliśmy sobie krótką rozmowę. Cesar okazał się bardzo gadatliwy i próbował mnie przekonać, że Mourinho w Madrycie już zostanie. Ja uważam inaczej.
16:30 – wreszcie dotarłem do biura prasowego. Dziennikarze dopiero się schodzą. W okolicach Bernabeu byłem już od 15:00, ale dobre pół godziny zajęło mi samo znalezienie wejścia dla mediów. Przynajmniej miałem okazję okrążyć stadion „Królewskich”.
Ludzie Bayern musi wygrać trzymajcie wszyscy kciuki
za BAWARCZYKOW.
Dodaj komentarz
Słońce, Madryt i finał Ligi Mistrzów. Ważniejszego meczu w klubowej piłce nie ma. Śledź relację na żywo z Estadio Santiago Bernabeu!
Najnowsze wpisy:
2:10 – dziękuję wszystkim za uwagę i śledzenie tej okołostadionowej relacji z finału Ligi Mistrzów.
2:00 – centrum prasowe na stadionie Realu Madryt jest powoli zamykane, ale kibice Interu na ulicach jeszcze się głośno cieszą. Po pierwszym w historii sobotnim finale Ligi Mistrzów jeszcze długo będzie się mówiło, zwłaszcza w kontekście portugalskiego szkoleniowca i jego bardzo, bardzo, bardzo prawdopodobnych przenosin do Hiszpanii. Porażka niewiele zmienia w Bayernie, który dochodząc do finału osiągnął maksymalny wynik na swoje możliwości.
Santiago Bernabeu (fot. skysports.com)
1:30 – cóż to była za noc na Bernabeu! Inter wygrywa Potrójną Koronę, a Mourinho zapowiada odejście do Realu. No cóż, pomyliłem się w swoich przewidywaniach (patrz 16:35). Tuż po meczu udało mi się porozmawiać z prezydentem Morattim oraz Miroslavem Klose. Włoski magnat powiedział, że na kolejny sukces w Lidze Mistrzów gotów jest poczekać następne 20 lat, a Klose porażkę zrzucił na słabą grę zespołu i stres. Wywiady powinny ukazać się do wieczora. Byłem pod niezwykłym wrażeniem kibiców obu zespołów, ale zwłaszcza „Bawarczyków”, którzy nie przestali głośno wspierać swoich piłkarzy nawet po końcowym gwizdku sędziego. Z ciekawostek dodam także, że Mark van Bommel mocno pokłócił się z holenderskimi dziennikarzami, którzy zarzucili mu błąd przy pierwszym golu.
20:35 – z perspektywy trybun, mecz jest dziwny. Oba zespoły miały sytuacje, ale żadna drużyna tak naprawdę nie przekonuje dobitnie o swojej wyższości. Duet stoperów Bayernu nie działa i van Gaal będzie musiał coś z tym zrobić. Po tym, co zaprezentował Inter po strzeleniu bramki, zapowiada się powtórka z meczu Chelsea – Inter. Do usłyszenia po meczu. Po ostatnim gwizdku sędziego lecę zbierać wywiady.
20:33 – odnośnie komentarzy, relacja jest z tego, czego zobaczyć nie można w TV. Nie ma potrzeby się dublować :)
20:29 – upał straszny, huk na stadionie niesamowity, ale… Internet nie działa. No cóż, w końcu Bernabeu to jeden z najnowocześniejszych obiektów na świecie.
19:40 – Lawreson zawsze się myli (patrz 19:05), więc i tym razem nie ma niespodzianki: oficjalna depesza głosi, że jest 25 stopni Celsjusza. Piłkarze odważyli się wyjść na murawę, więc i ja wybieram się na trybunę. Jeżeli Internet nie zawiedzie, usłyszymy się za kilkanaście minut. Nieco ponad godzina do pierwszego gwizdka.
19:30 – mamy składy:
Inter: Julio Cesar – Maicon, Samuel, Lucio, Chivu – Zanetti, Cambiasso, Sneijder – Pandev, Milito, Eto’o
Bayern: Butt – Lahm, Demichelis, Van Buyten, Badstuber – Van Bommel, Schweinstaiger – Robben, Altintop – Olić, Müller
19:15 – jeżeli Samuel Eto’o zdobędzie dziś gola, stanie się pierwszym piłkarzem, który strzelał w trzech finałach Ligi Mistrzów. Prosta sprawa, gdyby nie to, że w tym sezonie podczas ponad 1000 minut gry w europejskich pucharach strzelił zaledwie dwie bramki.
19:05 – zamieniłem kilka słów z legendą Liverpoolu oraz redaktorem BBC, Markiem Lawrensonem. Jakie ma prognozy na mecz? – Będzie bardzo gorąco, jakieś 28 stopni – powiedział popularny „Lawro”.
18:50 – wielu przewiduje, że finał zakończy się karnymi. Złe wspomnienia może mieć Esteban Cambiasso, który nie strzelił już Niemcom karnego wcześniej – podczas mundialu 2006. Bayern wygrał wszystkie trzy serie rzutów karnych w europejskich finałach, w tym w finale LM 2000/2001 przeciwko Valencii. Inter natomiast z Niemcami już raz na karne przegrał: w finale Pucharu UEFA 1996/1997 ich pogromcą okazało się Schalke. Jakaś prawidłowość?
18:35 – sala prasowa nie ma już wolnych miejsc. Stadionowe krzesełka również ładnie się zapełniają. Dużo biegania, ruchu i hałasu – coraz trudniej skupić się na czytaniu tych statystyk, którymi zawaliła mnie UEFA o 17:45 – większość z tych cyferek to niewiele warte ciekawostki, które są jedynie potrzebne komentatorom telewizyjnym, aby mówić, nawet jeżeli nic się nie dzieje. Czyżby organizatorzy oczekiwali aż tak nudnego finału?
18:15 – podjąłem ambitną próbę wejścia na trybunę dziennikarską, ale jest to jedyne miejsce, gdzie słońce nadal świeci w najlepsze. Temperatura jest nie do zniesienia, zwłaszcza w marynarce. Kolejna próba po 19. Swoje miejsca na stadionie, póki co, powoli zajmują kibice, ale nie sądzę, aby było ich teraz więcej aniżeli 10 tysięcy.
18:00 – za nieco ponad godzinę pod stadionem pojawią się autokary z obiema drużynami. Rozgrzewka jest planowana na 20:00 i potrwa 30 minut. Ciekawe, co na niecałe trzy godziny przed meczem siedzi w głowach piłkarzy i szkoleniowców. Jeżeli o mnie chodzi, presji wielkiego meczu jeszcze nie czuję. Na sali duży ruch, ale tylko Włosi wydają się jakoś podekscytowani.
17:55 – Jagiellonia wygrywa Puchar Polski, a prezes Lato w Madrycie. W Anglii trofeum wręcza przedstawiciel rodziny królewskiej, a w Polsce ktokolwiek popadnie. Trudno mi znaleźć jakikolwiek racjonalny powód decyzji prezesa PZPN.
17:45 – jak przy każdej okazji, UEFA produkuje dziesiątki, a może i setki tysięcy stron z informacjami różnego typu. Mam przed sobą 30 stron, które po meczu zapewne wyrzucę. Zawsze widząc te sterty papieru zastanawiam się, gdzie są teraz „zielone” organizacje oraz obrońcy Amazonii. Między bajki można również włożyć historie o trosce o środowisko. Ciekawe, dlaczego tych informacji nie można po prostu wysłać na e-maila do akredytowanych dziennikarzy bądź redakcji.
17:35 – nie wspomniałem jeszcze o pogodzie. Tak, zgadliście: jest teraz dobre 25 stopni Celsjusza, bezchmurne niebo i słońce w pełni. Po prostu Madryt w maju. Na szczęście powoli opada żar, który rozpalał wręcz skórę.
17:25 – sala prasowa zapełnia się dziennikarzami, po pomieszczeniu zaczęła też krążyć ochrona. Właśnie zdałem sobie sprawę, że nikt nawet nie sprawdził mojej torby, kiedy wchodziłem na stadion.
17:10 – w biurze akredytacji każdy dziennikarz dostał „gift packa” od UEFA, a w nim bordowa koszulka polo, meczowy program oraz wpinka do marynarki z „Madrid 2010”. Sporo osób przed stadionem pytało mnie o te suweniry, ponieważ oficjalne sklepiki jeszcze zamknięte. Najbardziej imponujący jest meczowy program – bardziej obszerny nawet od tego na finał Pucharu Anglii. Prawie 120 stron tekstu i reklam, a mnie interesuje, co się stało z tymi małymi programami, które można było spokojnie zwinąć i włożyć do kieszeni spodni podczas meczu…
16:50 – w drodze na stadion spotkałem mnóstwo kibiców obu drużyn oraz poznałem historie ich podróży do Madrytu. Ceny lotów do stolicy Hiszpanii są kosmiczne, więc trzeba kombinować. Podstarzały Włoch poleciał najpierw na Ibizę, skąd promem popłynął do Walencji, by stamtąd wziąć autobus do Madrytu. Niemiec Olof do stolicy dostał się przez Maroko. Po godzinie 15 pod stadion Realu zaczęło się zjeżdżać coraz więcej autokarów – to chyba najbardziej tradycyjna forma transportu dla fanów.
16:35 – na chwilkę zerknąłem na stanowisko kamer TV, które będą dostarczały obraz z boiska podczas meczu. Pieczę nad nim sprawują Portugalczycy, ale ten de facto idzie do Hiszpanii, Włoch i Francji. Jednego z operatorów poprosiłem o zdjęcie na tle napisu „REAL MADRID C.F.”, a potem ucięliśmy sobie krótką rozmowę. Cesar okazał się bardzo gadatliwy i próbował mnie przekonać, że Mourinho w Madrycie już zostanie. Ja uważam inaczej.
16:30 – wreszcie dotarłem do biura prasowego. Dziennikarze dopiero się schodzą. W okolicach Bernabeu byłem już od 15:00, ale dobre pół godziny zajęło mi samo znalezienie wejścia dla mediów. Przynajmniej miałem okazję okrążyć stadion „Królewskich”.
