Polska
Szybki, ruchliwy napastnik, który jako nastolatek wyjechał do Niemiec i strzelał dla Polski na mundialu U-20 w 2019 roku.
Urodził się 4 maja 1999 roku w Katowicach. Gdy miał sześć lat, ojciec zaprowadził go na trening szkółki Stadion Śląski Chorzów; po kilkunastu minutach Dominik z płaczem uciekł do taty i wrócili do domu. Po pół roku spróbował znowu, w Żaczku Katowice, i w pierwszym tygodniu treningów został królem strzelców turnieju. Pamiątkowy puchar zachował.
Później przez cztery lata grał w juniorach Ruchu Chorzów, gdzie trenował go między innymi Seweryn Siemianowski, a potem w GKS Katowice. Kibicował GKS i uważał się za wychowanka tego klubu. Jako dziecko nosił kupioną na targu koszulkę Borussii Dortmund z nazwiskiem Barriosa.
Po turnieju juniorów w Legnicy dostał numer do Polaka pracującego w Borussii i pojechał na testy. Miał około 15 lat, a decyzję o wyjeździe podejmował przez dwa miesiące. Trenował z drużynami młodzieżowymi Borussii, ale nie został zgłoszony do rozgrywek i przeszedł do VfL Bochum. W Niemczech nauczył się języka i jak mówił, w pewnym momencie myślał o powrocie do Polski.
Latem 2018 roku przeszedł z Bochum do 1. FC Nürnberg. W pierwszym sezonie strzelał gole dla rezerw w Regionallidze Bayern. Latem 2019 roku podpisał zawodowy kontrakt z Norymbergą, która od razu wypożyczyła go do Piasta Gliwice, ówczesnego mistrza Polski.
W Gliwicach grał jako młodzieżowiec. Pierwszy sezon w Ekstraklasie był nieudany i dopiero w sierpniu 2020 roku, w Pucharze Polski z Resovią, strzelił pierwszego gola dla Piasta, z rzutu karnego, który oddał mu Piotr Parzyszek. W kwietniu 2021 roku Piast skorzystał z prawa pierwokupu i podpisał z nim dwuletni kontrakt. Dyrektor sportowy Bogdan Wilk mówił wtedy, że Steczyk zdobywa bramki, notuje asysty i wywalcza rzuty karne. W barwach Piasta zagrał też w eliminacjach Ligi Europy.
W lutym 2022 roku Piast wypożyczył go na pół roku do Stali Mielec. W sierpniu 2022 roku, po dwudniowych testach, podpisał kontrakt z Hallescher FC w 3. lidze niemieckiej. Grał tam we wszystkich meczach, ale po dziesięciu miesiącach na własną prośbę rozwiązał umowę i wrócił do Polski.
Latem 2023 roku podpisał roczny kontrakt z beniaminkiem Ekstraklasy Ruchem Chorzów, w którym grał jako junior. W styczniu 2024 roku rozwiązał umowę i przeszedł do Preußen Münster, który szukał następcy Andrew Wootena. Tłumaczył, że ma rodzinę w Dortmundzie i nie musiał się długo zastanawiać. Po sezonie nowy dyrektor sportowy nie widział go w planach i latem 2024 roku Steczyk przeszedł do SC Verl.
W styczniu 2026 roku przeniósł się do Académico de Viseu, grającego w drugiej lidze portugalskiej. Zespół awansował do najwyższej ligi, ale Steczyk grał mało, zwykle wchodząc z ławki. We wrześniu 2026 roku klub rozwiązał z nim umowę za porozumieniem stron.
Jest prawonożnym napastnikiem. Sam podkreśla, że jego atutem jest szybkość i dużo się porusza po boisku. W Preußen Münster zwracano uwagę na jego szybkość i siłę fizyczną, a w Halle na dobre warunki fizyczne i techniczne.
Grał w młodzieżowych reprezentacjach Polski, w tym 12 razy w kadrze U-20. Jacek Magiera powoływał go na wszystkie zgrupowania tej drużyny i zabrał na mistrzostwa świata U-20 w Polsce w 2019 roku jako jednego z dwóch napastników. Na turnieju strzelił dwa gole w wygranym 5:0 meczu z Tahiti. W 1/8 finału z Włochami zagrał ręką we własnym polu karnym, Włosi wykorzystali rzut karny i wygrali 1:0, a Polska odpadła.
0
0
6,4
Minuty w sezonie
62′3 z 9 meczów
