Hiszpania
Bramkarz z wielkim refleksem, często broniący nogami, który przez 12 lat grał w Manchesterze United i w 2013 roku został mistrzem Anglii.
Urodził się 7 listopada 1990 roku w Madrycie, ale dorastał w Illescas, niespełna 20-tysięcznym miasteczku w prowincji Toledo. Jego ojciec bronił w Getafe i Elche. Jako dziecko grał też w futsal, do 14. roku życia w polu.
W szkółce w Casarrubuelos, współpracującej z Atlético Madryt, prowadził go od dziewiątego roku życia Juan Luis Martín. Trener opowiadał potem, że gdy Atlético zwlekało z decyzją, skłamał klubowi, że chłopakiem interesuje się Rayo Vallecano. Kilka dni później na mecz przyjechał były bramkarz Atlético Diego Díaz, obejrzał połowę spotkania i De Gea w 2003 roku, jako trzynastolatek, trafił do Atlético. Za swoich idoli uważał Edwina van der Sara i Gianluigiego Buffona.
Pierwszy profesjonalny sezon spędził w rezerwach Atlético, w Segunda División B. 30 września 2009 roku w Porto, w meczu Ligi Mistrzów, zmienił kontuzjowanego Roberto; pierwszy bramkarz Sergio Asenjo był wtedy na młodzieżowych mistrzostwach świata. Kilka dni później zadebiutował w La Liga w meczu z Realem Saragossa: sprokurował rzut karny, ale obronił strzał Marka Babicia, a Atlético wygrało 2:1. „Byłem spokojny, ale gdy kibice zaczęli skandować moje nazwisko, włosy stanęły mi dęba” – mówił.
W tym sezonie wygrał rywalizację z Asenjo i bronił w wygranym 2:1 po dogrywce finale Ligi Europy z Fulham. Atlético doszło też do finału Pucharu Króla. W sierpniu 2010 roku w Monako, w ostatniej minucie meczu o Superpuchar Europy, obronił rzut karny Diego Milito i Atlético wygrało 2:0 z Interem Mediolan.
W czerwcu 2011 roku, kilka dni po zdobyciu z Hiszpanią młodzieżowego mistrzostwa Europy, przeszedł do Manchesteru United za około 18,9 miliona funtów i podpisał pięcioletni kontrakt. Był wtedy drugim najdroższym bramkarzem w historii, po Buffonie. Miał zastąpić Van der Sara, który zakończył karierę. Sir Alex Ferguson mówił, że De Gea jest bardzo szybki i opanowany.
Pierwszy sezon w Anglii był trudny. W debiucie, w meczu o Tarczę Wspólnoty z Manchesterem City, puścił dwa gole, a w pierwszych miesiącach mylił się przy kilku kolejnych. Po porażce 2:3 z Blackburn Rovers w sylwestra 2011 roku stracił miejsce w składzie na rzecz Andersa Lindegaarda. W styczniu 2013 roku, po jego błędzie w końcówce meczu z Tottenhamem, krytykowali go Gary Neville i Alan Hansen, a Ferguson nazwał krytyków „idiotami”. Kilka tygodni później, w 1/8 finału Ligi Mistrzów na Santiago Bernabéu, De Gea kilka razy obronił w trudnych sytuacjach, a United zremisował z Realem 1:1. Ferguson mówił, że chłopak ciągle się poprawia. Wiosną United zdobył mistrzostwo Anglii, a De Gea trafił do jedenastki sezonu wybieranej przez piłkarzy.
Latem 2015 roku chciał go Real Madryt. Louis van Gaal odsunął go od składu na początek sezonu, bo uznał, że bramkarz nie jest w stanie skupić się na grze. Ostatniego dnia okienka kluby uzgodniły transfer za 29 milionów funtów, ale nie zdążyły go zarejestrować przed zamknięciem okna i obwiniały się nawzajem. De Gea został w Manchesterze.
2 grudnia 2017 roku na Emirates Stadium obronił 14 strzałów, a United wygrał z Arsenalem 3:1, choć gospodarze przez godzinę przeważali. W sezonie 2017/18 zachował 18 czystych kont i zdobył Złotą Rękawicę Premier League.
Po mundialu 2018 grał słabiej i częściej się mylił. W lipcu 2020 roku jego błąd pomógł Chelsea wygrać półfinał Pucharu Anglii, choć jeszcze miesiąc wcześniej Ole Gunnar Solskjær nazywał go najlepszym bramkarzem świata. W lutym 2023 roku bronił w wygranym 2:0 finale Pucharu Ligi z Newcastle United, a sezon zakończył z drugą Złotą Rękawicą.
Latem 2023 roku jego kontrakt wygasł, a rozmowy o nowym załamały się. 8 lipca ogłosił odejście z klubu. W United zagrał w 545 meczach, najwięcej spośród obcokrajowców, i zachował 190 czystych kont, najwięcej w historii klubu. Przez cały sezon 2023/24 pozostawał bez klubu. 9 sierpnia 2024 roku podpisał kontrakt z Fiorentiną.
Najmocniejszą stroną jest refleks przy strzałach z bliska. Często broni nogami, częściej niż inni bramkarze Premier League. To nawyk z futsalu: kopnięcie piłki w wykroku, blok kolanem albo szpagat boczny, gdy na rzut całym ciałem brakuje czasu. Piłki nie zawsze łapie, częściej ją odbija rękami albo nogami. Trenerzy od młodości chwalili jego spokój i opanowanie w ważnych meczach.
Lepiej czuje się, gdy obrona gra nisko. Dobrze się ustawia, ale wychodzenie daleko przed pole karne za wysoko ustawioną linię obrony nie leży w jego naturze. Tak tłumaczono, dlaczego w reprezentacji Hiszpanii, grającej wyżej, bronił gorzej niż w Manchesterze United.
W 2007 roku zdobył z Hiszpanią mistrzostwo Europy U-17; w pięciu meczach puścił dwa gole, a w półfinale z Belgią Hiszpania wygrała w rzutach karnych. Z kadrą U-21 dwa razy był mistrzem Europy, w 2011 i 2013 roku, a w 2012 roku pojechał na igrzyska olimpijskie w Londynie.
W pierwszej reprezentacji rozegrał 45 meczów. Na Euro 2016 był podstawowym bramkarzem. W przegranym 0:2 meczu 1/8 finału z Włochami obronił kilka groźnych strzałów i uchronił Hiszpanię przed wyższą porażką.
Na mundialu 2018 w Rosji, w pierwszym meczu z Portugalią (3:3), przepuścił pod sobą strzał Cristiano Ronaldo. W całej fazie grupowej obronił tylko jeden strzał.
90
z 90 możliwych
0
2
2,0 na mecz
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Liga Konferencji | Fiorentina | Liga Konferencji | 9 | 796 | 0 | 0 |
| 2024/2025Liga Konferencji | Fiorentina | Liga Konferencji | 7 | 690 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Manchester United | Premier League | 2 | 180 | 0 | 0 |
| 2022/2023FA Cup | Manchester United | FA Cup | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Manchester United | Premier League | 2 | 180 | 0 | 0 |
