
Rozgrywający, który po zatrzymaniu krążenia na Euro 2020 wrócił do gry i został rekordzistą reprezentacji Danii w liczbie meczów.
Urodził się 14 lutego 1992 roku w Middelfart na Fionii. Rodzice, Thomas i Dorthe, mieszkali kilka kroków od boisk miejscowego klubu Middelfart G&BK. Christian grał w nim przez mniej więcej dziesięć lat. Ojciec, który sam był bliski zawodowej kariery, prowadził jedną z jego drużyn młodzieżowych. Wspominał, że syn do dziesiątego roku życia spał z piłką. W ogrodzie ustawiał prowizoryczne bramki i naśladował swoich idoli: Francesco Tottiego oraz Briana i Michaela Laudrupów. W piłkę grała też jego młodsza siostra Louise.
W 2005 roku, w wieku 13 lat, przeszedł do akademii Odense BK. Rok później razem z przyjacielem Rasmusem Falkiem wygrał z OB mistrzostwo Danii do lat 16. Jeździł na testy do Chelsea, Barcelony i Milanu. W Chelsea onieśmieliła go skala klubu i bramy pilnowane przez ochronę przez całą dobę. W Barcelonie, w meczu młodzieżowej drużyny z reprezentacją Katalonii, jak sam mówił, przez 90 minut trzy razy dotknął piłki.
Ajax Amsterdam chciał go najpierw sprawdzić na testach, ale ojciec odmówił, bo syn chodził do szkoły i grał już w kadrze U-17. Skaut Ajaksu John Steen Olsen przekonał wtedy dyrektora sportowego Danny'ego Blinda, by pojechał do Danii rozmawiać z rodziną. W październiku 2008 roku 16-letni Eriksen podpisał kontrakt z Ajaksem. W tym samym roku duńska federacja wybrała go talentem roku w kadrze U-17.
W pierwszej drużynie Ajaksu zadebiutował 17 stycznia 2010 roku w meczu z NAC Breda (1:1). Trener Martin Jol niespodziewanie wystawił 17-latka od pierwszej minuty. Jol mówił później, że nigdy nie spotkał tak utalentowanego zawodnika w tym wieku, także wśród piłkarzy, których prowadził w Tottenhamie i Hamburgu. W kwietniu 2010 roku Eriksen przedłużył kontrakt z Ajaksem do 2014 roku. W pierwszym sezonie zagrał też w rewanżowym meczu finału Pucharu Holandii, który Ajax wygrał z Feyenoordem w dwumeczu 6:1.
Jesienią 2010 roku grał mniej. Na początku grudnia Jola zastąpił Frank de Boer, który znał Eriksena z drużyny do lat 19. Dwa dni później Ajax wygrał 2:0 z Milanem na San Siro w Lidze Mistrzów, a Eriksen od tego meczu grał już regularnie. W 2011 roku Ajax zdobył pierwsze od siedmiu lat mistrzostwo Holandii, a Eriksen dostał nagrodę im. Johana Cruyffa dla talentu roku. Cruyff nazwał go typowym produktem duńskiej szkoły i porównał do braci Laudrupów. Tytuł mistrza Holandii zdobył z Ajaksem także w 2012 i 2013 roku.
Wiosną 2013 roku Borussia Dortmund, która szukała następcy Mario Götzego, rozważała jego transfer, ale wybrała Henricha Mchitarjana. Eriksen miał rok do końca kontraktu z Ajaksem. Pod koniec sierpnia 2013 roku prezes Tottenhamu Daniel Levy przyjechał do Amsterdamu negocjować transfer i wkrótce Tottenham ogłosił porozumienie z Ajaksem.
Od 2014 roku Tottenham prowadził Mauricio Pochettino, który w okresie przygotowawczym zarządzał nawet dwa lub trzy treningi dziennie. Eriksen z czasem stał się kluczowym piłkarzem jego zespołu. W sezonie 2016/17 Tottenham został wicemistrzem Anglii, a w 2017 roku Eriksen wyprzedził Nicklasa Bendtnera jako najskuteczniejszy Duńczyk w historii Premier League. W sezonie 2018/19 został drugim po Davidzie Beckhamie piłkarzem z co najmniej dziesięcioma asystami w czterech kolejnych sezonach Premier League. W 2019 roku zagrał w przegranym przez Tottenham finale Ligi Mistrzów z Liverpoolem.
Po finale zapowiedział, że nie przedłuży kontraktu. Latem do transferu nie doszło, a na początku sezonu Pochettino sadzał go na ławce, bo w czasie przygotowań Eriksen mówił o chęci odejścia. Następca Pochettino, José Mourinho, w pierwszych czterech meczach ani razu nie wystawił go od początku. 28 stycznia 2020 roku, pół roku przed wygaśnięciem umowy, przeszedł do Interu Mediolan.
U Antonio Conte grał mało. W grudniu 2020 roku dyrektor generalny Interu Giuseppe Marotta ogłosił, że Eriksen jest na liście transferowej, bo nie odnalazł się w drużynie. 26 stycznia 2021 roku wszedł w 89. minucie ćwierćfinału Pucharu Włoch z Milanem i w 97. minucie strzelił z rzutu wolnego gola na 2:1. Conte próbował go nawet jako defensywnego pomocnika, a w lutym Eriksen wyszedł w podstawowym składzie na ligowe derby. W 2021 roku Inter zdobył pierwsze od 11 lat mistrzostwo Włoch.
12 czerwca 2021 roku, w meczu otwarcia Euro 2020 z Finlandią na Parken w Kopenhadze, pod koniec pierwszej połowy upadł na murawę przy linii bocznej. Doznał zatrzymania krążenia. Kapitan Simon Kjær jako jeden z pierwszych ruszył mu na pomoc i ułożył go w bezpiecznej pozycji, a piłkarze Danii otoczyli kolegę, gdy lekarze prowadzili masaż serca i użyli defibrylatora. Lekarz kadry Morten Boesen mówił potem: „Odszedł. Przeprowadziliśmy resuscytację”. Eriksen trafił do szpitala Rigshospitalet, a kilka dni później ogłoszono, że dostanie wszczepiony kardiowerter-defibrylator (ICD).
We Włoszech nie wolno uprawiać wyczynowo sportu z takim urządzeniem. 17 grudnia 2021 roku Inter rozwiązał z nim kontrakt za porozumieniem stron. Eriksen trenował wtedy indywidualnie w Odense BK. 31 stycznia 2022 roku podpisał półroczną umowę z Brentford, prowadzonym przez Duńczyka Thomasa Franka. Frank mówił, że Eriksen przez siedem miesięcy nie trenował z drużyną, ale dużo pracował sam. W lutym wrócił na boisko w meczu z Newcastle United, a potem strzelił gola w wygranym 4:1 meczu z Chelsea na Stamford Bridge.
W lipcu 2022 roku podpisał trzyletni kontrakt z Manchesterem United. Mówił, że widział, jak Erik ten Hag pracował w Ajaksie. W pierwszym sezonie grał regularnie i dostał medal za Puchar Ligi, choć finał opuścił z powodu kontuzji. Rok później zdobył z United Puchar Anglii. W ostatnim meczu sezonu 2024/25, z Aston Villą (2:0), Bruno Fernandes oddał mu rzut karny, a Eriksen strzelił gola. Kibice pożegnali go owacją.
Prawie cztery miesiące był bez klubu. We wrześniu 2025 roku podpisał kontrakt do 2027 roku z VfL Wolfsburg, swoim pierwszym klubem w Bundeslidze. W maju 2026 roku Wolfsburg spadł do 2. Bundesligi.
7 czerwca 2026 roku, w towarzyskim meczu Danii z Ukrainą w Odense, w 65. minucie złapał się za klatkę piersiową i upadł. Na chwilę stracił przytomność, szybko ją odzyskał i sam zszedł z boiska. Mecz przerwano przy prowadzeniu Danii 2:1. Następnego dnia Eriksen napisał, że wszczepione urządzenie zadziałało, tak jak powinno, i że była to inna sytuacja niż w 2021 roku. W lipcu rozpoczął w Danii indywidualną rehabilitację. 23 września 2026 roku rozwiązał kontrakt z Wolfsburgiem za porozumieniem stron, tłumacząc, że chce być blisko rodziny.
Był klasyczną „dziesiątką”, która najlepiej czuła się za plecami napastnika. W Ajaksie De Boera grał w ustawieniu 4-3-3 jako lewy z dwóch środkowych pomocników ustawionych przed defensywnym. W Tottenhamie przesunięto go wyżej: grał w środku za napastnikiem albo zaczynał akcje z lewej strony i schodził do środka. Potrafił też cofnąć się do drugiej linii i pomóc w rozegraniu, dzięki czemu Pochettino przechodził z ustawienia 4-2-3-1 na 4-3-3. Pochettino nazywał go mózgiem zespołu, który pomaga kolegom zrozumieć mecz.
Najmocniejszą jego stroną był wybór miejsca. Znajdował wolną przestrzeń między liniami rywala i często grał z pierwszej piłki. Był prawonożny, ale swobodnie grał lewą nogą, dobrze podawał krótko i długo. Miał mocny, celny strzał z dystansu i z rzutów wolnych. Od debiutu w Premier League do odejścia z Tottenhamu nikt w tej lidze nie strzelił więcej goli zza pola karnego ani z rzutów wolnych.
Nie był szybki na dłuższym dystansie, ale na krótkim odcinku potrafił uwolnić się od rywala w tłoku.
W latach 2007-2009 grał w reprezentacji Danii do lat 17. W pierwszej reprezentacji zadebiutował 3 marca 2010 roku w meczu z Austrią, niecałe trzy tygodnie po 18. urodzinach. Morten Olsen zabrał go na mundial w RPA, gdzie był najmłodszym piłkarzem turnieju i zagrał w dwóch meczach. W 2011 roku grał na młodzieżowych mistrzostwach Europy w Danii, a w 2012 roku na Euro w Polsce i na Ukrainie. Olsen wspominał, że w tamtym okresie zarzucił mu na konferencji prasowej, że nie kieruje grą i nie gra tak jak w Ajaksie. Tłumaczył, że chciał w ten sposób wydobyć z niego więcej.
W eliminacjach mundialu 2018 strzelił 11 goli. 14 listopada 2017 roku w Dublinie, w rewanżu baraży z Irlandią, zdobył trzy bramki, a Dania wygrała 5:1 i awansowała na mistrzostwa świata. Selekcjoner Åge Hareide mówił po meczu, że Eriksen należy do dziesięciu najlepszych piłkarzy świata. Na mundialu w Rosji Dania odpadła w 1/8 finału po rzutach karnych z Chorwacją, a Danijel Subašić obronił między innymi strzał Eriksena.
Euro 2020 skończyło się dla niego w pierwszym meczu. Dania doszła bez niego do półfinału. Do kadry wrócił 26 marca 2022 roku w meczu z Holandią i dwie minuty po wejściu na boisko strzelił gola. Zagrał na mundialu 2022 w Katarze, z którego Dania odpadła po fazie grupowej.
Na Euro 2024 strzelił gola w pierwszym meczu ze Słowenią (1:1), 1100 dni po zatrzymaniu krążenia na Parken, i został wybrany piłkarzem meczu. W spotkaniu z Serbią rozegrał 133. mecz w reprezentacji i został jej rekordzistą pod względem liczby występów. Dania odpadła w 1/8 finału.
Latem 2025 roku, gdy był bez klubu, selekcjoner Brian Riemer nie powołał go na pierwsze mecze eliminacji mundialu 2026. Wrócił do kadry w październiku, po przejściu do Wolfsburga. 31 marca 2026 roku w Pradze, w finale baraży z Czechami, po jego rzucie rożnym Kasper Høgh wyrównał w dogrywce na 2:2. W serii rzutów karnych Eriksen jako jedyny Duńczyk trafił, a na mundial pojechali Czesi.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026Bundesliga | VfL Wolfsburg | Bundesliga | 33 | 2629 | 3 | 9 |
| 2025/2026Puchar Niemiec | VfL Wolfsburg | Puchar Niemiec | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2024Eliminacje MŚ | Dania | Eliminacje MŚ | 5 | 200 | 0 | 1 |
| 2024/2025Premier League | Manchester United | Premier League | 23 | 1092 | 1 | 2 |
| 2024/2025Liga Europy | Manchester United | Liga Europy | 9 | 463 | 2 | 2 |
| 2024/2025Puchar Ligi Angielskiej | Manchester United | Puchar Ligi Angielskiej | 2 | 146 | 2 | 1 |
| 2024Mistrzostwa Europy | Dania | Mistrzostwa Europy | 4 | 350 | 1 | 0 |
| 2023/2024Premier League | Manchester United | Premier League | 22 | 1160 | 1 | 2 |
| 2023/2024Puchar Anglii | Manchester United | Puchar Anglii | 1 | 48 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Ligi Angielskiej | Manchester United | Puchar Ligi Angielskiej | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023Eliminacje ME | Dania | Eliminacje ME | 6 | 540 | 1 | 4 |
| 2022/2023Premier League | Manchester United | Premier League | 28 | 2067 | 1 | 8 |
| 2022/2023Puchar Ligi Angielskiej | Manchester United | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 219 | 1 | 0 |
| 2022/2023Puchar Anglii | Manchester United | Puchar Anglii | 1 | 83 | 0 | 0 |
| 2021/2022Premier League | Brentford | Premier League | 11 | 938 | 1 | 4 |
| 2020/2021Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 26 | 1396 | 3 | 0 |
| 2020/2021Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 4 | 215 | 1 | 0 |
| 2019/2020Serie A | Inter Mediolan | Serie A | 17 | 717 | 1 | 2 |
| 2019/2020Puchar Włoch | Inter Mediolan | Puchar Włoch | 3 | 136 | 1 | 0 |
| 2019/2020Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 20 | 1090 | 2 | 2 |
| 2019/2020Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 32 | 0 | 0 |
| 2018/2019Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 35 | 2771 | 8 | 12 |
| 2018/2019Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 353 | 0 | 1 |
| 2017/2018Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 37 | 3226 | 10 | 10 |
| 2017/2018Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 9 | 0 | 0 |
| 2016/2017Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 36 | 3164 | 8 | 15 |
| 2016/2017Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 60 | 2 | 0 |
| 2015/2016Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 35 | 2938 | 6 | 13 |
| 2015/2016Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2014/2015Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 38 | 3141 | 10 | 2 |
| 2014/2015Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 4 | 360 | 2 | 3 |
| 2013/2014Premier League | Tottenham Hotspur | Premier League | 25 | 1982 | 7 | 8 |
| 2013/2014Puchar Ligi Angielskiej | Tottenham Hotspur | Puchar Ligi Angielskiej | 1 | 68 | 0 | 0 |
| 2013/2014Eredivisie | Ajax Amsterdam | Eredivisie | 4 | 360 | 2 | 3 |
| 2012/2013Eredivisie | Ajax Amsterdam | Eredivisie | 33 | 2893 | 10 | 13 |
| 2011/2012Eredivisie | Ajax Amsterdam | Eredivisie | 33 | 2837 | 7 | 17 |
| 2010/2011Eredivisie | Ajax Amsterdam | Eredivisie | 28 | 1970 | 6 | 9 |
| 2009/2010 | Ajax Amsterdam | – | – | – | – |
Christian Eriksen ma 34 lata. Urodził się 14 lutego 1992 roku.
Christian Eriksen jest zawodnikiem klubu VfL Wolfsburg (2. Bundesliga).
Christian Eriksen jest pomocnikiem.
Christian Eriksen 12 czerwca 2021 roku w meczu otwarcia Euro 2020 z Finlandią na Parken w Kopenhadze doznał zatrzymania krążenia. Lekarze prowadzili masaż serca i użyli defibrylatora, a kilka dni później ogłoszono, że dostanie wszczepiony kardiowerter-defibrylator.
Christian Eriksen i Inter rozwiązali kontrakt za porozumieniem stron 17 grudnia 2021 roku. We Włoszech nie wolno uprawiać wyczynowo sportu z wszczepionym urządzeniem, takim jak kardiowerter-defibrylator.
Christian Eriksen został rekordzistą reprezentacji Danii pod względem liczby występów w meczu z Serbią na Euro 2024, w którym rozegrał 133. mecz w kadrze. W pierwszym meczu tego turnieju, ze Słowenią, strzelił gola.
Christian Eriksen zdobył między innymi trzy mistrzostwa Holandii z Ajaksem (2011, 2012, 2013), mistrzostwo Włoch z Interem w 2021 roku oraz z Manchesterem United Puchar Ligi Angielskiej w 2023 i Puchar Anglii w 2024 roku.