Brazylia
Defensywny pomocnik, który dawał równowagę środkowi pola Realu Madryt i pięć razy wygrał z nim Ligę Mistrzów.
Urodził się 23 lutego 1992 roku w São José dos Campos w stanie São Paulo jako Carlos Henrique Casimiro. Ojciec odszedł od rodziny, gdy chłopiec miał trzy lata. Dorastał z matką Magdą i dwojgiem małego rodzeństwa w najbiedniejszej dzielnicy miasta. W domu brakowało miejsca, więc na noc chodził do ciotki albo babci. Pierwszy własny pokój miał dopiero w bursie ośrodka treningowego São Paulo FC.
Jako sześciolatek trafił do szkółki Niltona Moreiry w rodzinnym mieście. Polecała go tam kuzynka, która grała w drużynie dziewcząt. Moreira widział w nim następcę Dungi albo Mauro Silvy. W barwach Moreiry w 2003 roku po raz pierwszy zagrał przeciwko Santosowi i Neymarowi. Później spotykali się na boisku wielokrotnie i zostali przyjaciółmi.
Jako nastolatek przeszedł do akademii São Paulo. W wieku 14 lat, pierwszy raz z dala od rodziny, zachorował na zapalenie wątroby i spędził trzy miesiące w szpitalu.
Nazwisko Casemiro wzięło się z błędu. Grał jako Casimiro, ale na jednej z koszulek wydrukowano je z literówką. Zagrał w tym meczu tak dobrze, że poprosił, by tak już zostało.
W 2010 roku wygrał z São Paulo młodzieżowy turniej Copa São Paulo de Futebol Júnior, w którego finale drużyna pokonała Santos po rzutach karnych. Z tej drużyny do zawodowej piłki trafili m.in. Lucas Moura i on.
W pierwszym zespole São Paulo zadebiutował jako 18-latek, na Morumbi. 15 sierpnia 2010 roku w ligowym meczu z Cruzeiro (2:2) trafił głową po rzucie wolnym Jeana.
Po debiucie stracił koncentrację. Zachłysnął się pieniędzmi i sławą, kupował samochody, często wychodził nocami, a jego gra wyraźnie się pogorszyła. Wyciągnął z tego lekcję, która przydała mu się później w Madrycie. W listopadzie 2012 roku wszedł z ławki w rewanżu ćwierćfinału Copa Sudamericana z Universidad de Chile (5:0). São Paulo wygrało potem te rozgrywki.
W styczniu 2013 roku, jako 20-latek, trafił do Realu Madryt, początkowo do rezerw, Realu Madryt Castilla. W kwietniu tego roku José Mourinho dał mu debiut w LaLiga w wygranym 3:1 meczu z Realem Betis. Casemiro zagrał w środku pola obok Luki Modricia, bo trener oszczędzał podstawowych piłkarzy przed meczem Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund. Przed sezonem 2013/14 dołączył na stałe do pierwszej drużyny.
Pewności siebie mu nie brakowało. W 2013 roku powiedział sztabowi: „Dajcie mi pięć meczów, a pokażę, że mogę grać w pierwszym składzie”. Tych meczów nie dostał, bo w środku pola grali m.in. Xabi Alonso, Sami Khedira, Modrić, Isco i Asier Illarramendi. Zdążył jednak w Dortmundzie pomóc Realowi uniknąć klęski w Lidze Mistrzów. Mówił potem, że ten mecz zmienił mu życie. W maju 2014 roku Real wygrał Ligę Mistrzów, ale Casemiro w finale nie zagrał.
Sezon 2014/15 spędził na wypożyczeniu w FC Porto, a Real zachował prawo do odkupienia go. U Julena Lopeteguiego grał regularnie jako „szóstka” w ustawieniu 4-3-3: przed obrońcami, łącząc grę z ofensywnymi pomocnikami. Porto doszło do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, w którym odpadło z Bayernem Monachium. Casemiro mówił, że dzięki serii meczów rozwinął się taktycznie i technicznie.
Rafael Benítez, nowy trener Realu, chciał go mieć z powrotem. Porto skorzystało z prawa do wykupu, a Real 5 czerwca 2015 roku z prawa do odkupienia. Jesienią Casemiro grał regularnie, ale na listopadowy klasyk z FC Barceloną Benítez, idąc za „sugestiami”, postawił na Jamesa Rodrígueza i Isco, a Casemiro usiadł na ławce. Real przegrał 0:4. Alberto Toril, były trener Castilli, ocenił, że Madrytowi brakowało w tym meczu kogoś takiego jak Casemiro.
Zinédine Zidane, który przejął zespół w styczniu 2016 roku, początkowo ustawił drużynę w 4-3-3 z Toni Kroosem jako najgłębiej grającym pomocnikiem i odsunął Casemiro od składu. Po wyjazdowym remisie 1:1 z Málagą i domowej porażce 0:1 z Atlético Madryt przywrócił go do wyjściowej jedenastki. Po wygranym 2:1 kwietniowym klasyku nazwał go „fundamentalnym”. Casemiro, Kroos i Modrić stworzyli trio, na którym przez kolejne lata opierał się środek pola Realu.
W finale Ligi Mistrzów w Mediolanie w 2016 roku, podczas serii rzutów karnych, klęczał i modlił się tyłem do bramki. Rok później w Cardiff strzelił Juventusowi drugiego gola w wygranym 4:1 finale: uderzył, gdy po strzale Kroosa piłka odbiła się od obrońców. Gdy ruszał do przodu, z trybun niosło się znane kibicom Realu „Aonde você vai, Casemiro?” („Dokąd idziesz, Casemiro?”). W sierpniu 2017 roku otworzył wynik w wygranym 2:1 meczu o Superpuchar Europy z Manchesterem United w Skopje.
Z Realem trzy razy został mistrzem Hiszpanii i cztery razy zagrał w wygranym finale Ligi Mistrzów, ostatni raz w 2022 roku w Paryżu. 10 sierpnia 2022 roku w Helsinkach, w meczu o Superpuchar Europy z Eintrachtem Frankfurt (2:0), jego zgranie głową dało gola Davidowi Alabie. Został wybrany najlepszym piłkarzem tego meczu.
Kilka dni później Real zgodził się na jego odejście, bo Casemiro sam tego chciał. Carlo Ancelotti mówił, że nie próbował go przekonywać, tylko wysłuchał, czego piłkarz chce. 22 sierpnia 2022 roku podpisał kontrakt z Manchesterem United. Real żegnał go jako jednego z najważniejszych piłkarzy jednego z najbardziej udanych okresów w historii klubu. Zdobył w Madrycie 18 trofeów.
Erik ten Hag cenił jego ustawianie się przed linią obrony, podania i to, że potrafi przyspieszyć grę. 26 lutego 2023 roku w finale Pucharu Ligi Angielskiej z Newcastle United (2:0) Casemiro otworzył wynik głową po rzucie wolnym Luke'a Shawa. Było to pierwsze trofeum United od 2017 roku. W 2024 roku zdobył z klubem Puchar Anglii; grał w półfinale z Coventry City, ale w finale nie wystąpił.
1 września 2024 roku w przegranym 0:3 meczu z Liverpoolem miał bardzo słabą pierwszą połowę. Po jego niecelnym podaniu padł pierwszy gol, przed drugim odebrał mu piłkę Luis Díaz, a w przerwie Ten Hag zdjął go z boiska. W sezonie 2024/25 zagrał w przegranym 0:1 finale Ligi Europy z Tottenhamem Hotspur.
22 stycznia 2026 roku United ogłosiło, że nie skorzysta z opcji przedłużenia kontraktu i Casemiro odejdzie po sezonie. Piłkarz sam prosił, by podać to do publicznej wiadomości. Po tej decyzji grał bardzo dobrze. W marcu, po jego golu z Aston Villą, kibice śpiewali „One more year, Casemiro”, ale klub nie zmienił decyzji.
22 lipca 2026 roku jako wolny zawodnik podpisał kontrakt z Inter Miami CF. 16 września 2026 roku w meczu o Campeones Cup z Cruz Azul (2:0) strzelił głową drugiego gola po rzucie rożnym Lionela Messiego.
Był typową „szóstką”: grał tuż przed obrońcami, pomagał stoperom i pilnował porządku w drużynie, w której wielu piłkarzy szło do przodu. Benítez mówił, że daje zespołowi równowagę, a w Realu pełnił tę rolę w trójce z Kroosem i Modriciem.
W odbiorze był silny i intensywny. Lopetegui twierdził, że z dziesięciu pojedynków wygrywa dziewięć, a trener przygotowania fizycznego Porto nazywał go ośmiornicą. Grał twardo, często na granicy faulu: faulował i od razu odchodził od miejsca przewinienia, z sędziami dyskutował rzadko. W 2017 roku zapowiadał, że stylu gry nie zmieni.
Najlepiej czuł się przodem do gry, gdy mógł zmienić kierunek akcji albo podać do środka. Tyłem do bramki radził sobie gorzej, więc unikał takich sytuacji. W Realu nauczył się szybciej oddawać piłkę, a gdy schodził głębiej, ustawiony tyłem do bramki rywala, często wcale nie chciał dostać piłki: chodziło o ściągnięcie przeciwnika i otwarcie linii podania do Modricia albo Kroosa. Trenerzy chwalili go za to, że słuchał rad i znał swoje ograniczenia.
Z głębi pola potrafił niespodziewanie wejść w pole karne. Wiele ważnych goli strzelił głową, ale umiał też uderzyć z dystansu.
Był w kadrze Brazylii na mistrzostwa świata U-17 w Nigerii w 2009 roku. W 2011 roku wygrał mistrzostwa Ameryki Południowej U-20, a potem mistrzostwa świata U-20 w Kolumbii, gdzie zagrał we wszystkich siedmiu meczach.
W pierwszej reprezentacji zadebiutował 14 września 2011 roku w Córdobie, w bezbramkowym meczu z Argentyną o Superclásico de las Américas. Mano Menezes wpuścił go w miejsce Paulinho. Po sezonie w Porto Dunga powołał go na Copa América 2015.
Na mundialu 2018 zagrał od pierwszej minuty w zremisowanym 1:1 meczu ze Szwajcarią, w środku pola z Philippe Coutinho i Paulinho. Przegranego przez Brazylię meczu z Belgią nie zagrał. Na Copa América 2019, którą Brazylia wygrała, strzelił pierwszego gola w kadrze, w meczu grupowym z Peru. Za dwie żółte kartki w fazie grupowej pauzował w ćwierćfinale.
Na Copa América 2021 dał Brazylii zwycięstwo 2:1 nad Kolumbią, strzelając głową po rzucie rożnym Neymara w dziesiątej minucie doliczonego czasu. Zagrał w przegranym 0:1 finale z Argentyną i trafił do drużyny turnieju.
Na mundialu w Katarze, 28 listopada 2022 roku, w 83. minucie meczu ze Szwajcarią zewnętrzną częścią prawej stopy uderzył z półwoleja po podaniu Rodrygo i dał Brazylii wygraną 1:0. Tite nazwał go wtedy elementem zaskoczenia, który wchodzi z głębi pola. W ćwierćfinale z Chorwacją Luki Modricia wykorzystał swój rzut karny, ale Brazylia przegrała serię.
W maju 2025 roku znalazł się w pierwszej kadrze Carla Ancelottiego. Na mundialu 2026 w 1/16 finału z Japonią w Houston wyrównał głową po dośrodkowaniu Gabriela Magalhãesa, a Brazylia wygrała 2:1 golem w doliczonym czasie. Został wybrany piłkarzem meczu. W 1/8 finału Brazylia przegrała 1:2 z Norwegią.
270
z 540 możliwych
2
co 135 minut
0
8,0
Łącznie · Na 90 min
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Brazylia | Mistrzostwa Świata | 5 | 379 | 1 | 0 |
| 2024/2025Liga Europy | Manchester United | Liga Europy | 13 | 978 | 2 | 2 |
| 2023/2024FA Cup | Manchester United | FA Cup | 1 | 120 | 0 | 0 |
| 2022/2023FA Cup | Manchester United | FA Cup | 1 | 71 | 0 | 0 |
| 2022/2023Premier League | Manchester United | Premier League | 1 | 90 | 0 | 1 |
